Een eindeloze reis naar ergens - Stap 194


Een eindeloze reis lezer, wij leggen hem allemaal. 

Bewust of onbewust zijn we allen aan vlees gebonden energie hier op aarde.  Wanneer ons omhulsel tot stof zal vergaan en onze rol hier tijdelijk uitgespeeld is keren we tijdelijk terug naar de bron. Om plaats te nemen aan het firmament, waar we aanschouwen, onderdeel zijn van het geheel. 

Tot we beseffen dat we wederom nederig en vleselijk onze rol dienen te vervullen.

(leest u liever deel 1 eerst klik hier)

Sion ik heb ooit mijn zus verloren, ze was toen nog jong, jonger dan jij en niet veel later stierf ook mijn moeder. Mij is toen hulp aangeboden, onze gemeenschap is zeer hecht, in dergelijke tijden staat het hele dorp voor je klaar. Maar ik dacht dat ik me groot moest houden, ik heb mijn vader nooit gekend, maar de mannen die ik kende huilde niet. Ik sloeg de hulp af, keer op keer hield ik me sterk. Verwachtende dat de pijn zou slijten en dat deed ze.

Ze sleet, maar sleet niet weg. Ze sleet in, dieper en dieper in mijn hart. Ze werd ingekapseld, maar deze inkapseling gold niet alleen voor mijn pijn. Het gehele hart werd ingekapseld, zo heb ik tot voorkort geleefd.Of beter, niet geleefd. Want een hart dat niet voelt, maakt een mens dat niet leeft. 

Wat ik wil zeggen is dat ik begrijp dat je denkt dat je, je waardig moet gedragen. Tenslotte erf je de troon. Maar ondanks dat je, zoals  je eerder zei, weinig mensen hebt die om je geven. Neem dan op zijn minst de hulp van hen die dat wel doen aan. Mijn vrienden en ik zullen niet vertrekken voordat u zeker bent dat wij u niks meer kunnen bieden. Geloof mij dat u hun harten al gedeeltelijk hebt veroverd. Dat ze volledig bereid zijn u in deze moeilijke tijden overal mee van dienst te zijn. Mogelijk heeft u één van de harten al volledig veroverd, steun gerust op hem. Mocht u dat niet kunnen of willen steun gerust op mij.”

Door de tranen heen zag ik een vale lach. ”U bent goed op de hoogte wat betreft de zaken van het hart en blijkbaar niet alleen uw hart. Dank u voor alles, ook namens mijn moeder. Ik weet dat zij het niet anders zou willen dan dat u voor haar zou spreken. Hoe verschrikkelijk moet het voor haar geweest zijn zo alleen te sterven. Vernietigd te worden vanwege haar idealen.

Ja heer, ik weet de wensen van mijn moeder. Nachtegaal was niet alleen haar vriend, hij is hier ook mijn enige vriend.”

“Sion, het is misschien moeilijk te geloven. Dit is niet om u gerust te stellen, ik zeg het u omdat ik denk dat het werkelijk zo was. Uw moeder was niet alleen toen ze stierf. Ik was bij haar, dichterbij dan menselijk mogelijk is. Ik kan u verzekeren dat ze niet eenzaam was en dat haar dood pijnloos kwam.”

Inmiddels zaten we op een lange bank vol kussens en haar ogen keken me waterig aan. “Meent u dat heer?” Ik knikte haar tranen begonnen opnieuw te stromen, maar door haar tranen heen zag ik een lach, een opgeluchte lach.

Numico en ik waakte samen over de prinses, die haar kamer niet verliet. Ze at niet, dronk slechts thee en sprak af en toe, maar het zwijgen had de overhand. Cabilah stuurde ons nu en dan weg, soms moeten vrouwen onder elkaar zijn was haar mening en ik denk dat het geen kwaad kon, want wanneer ik na Cabilah's zorg terugkeerde zag ik een flikkering in de jonge ogen. Ook al waren ze nog immer rood doorlopen van de tranen en het gebrek aan slaap. Maar haar ogen toonde haar wilskracht, de kracht om de klap op te vangen. De pijn te accepteren, op te staan, door te gaan. Zelfs als het verdriet blijft branden in je hart zul je verder moeten en dat wist Sion.

Nog Numico, nog ik spraken over politiek met de troonopvolgster. Beide vonden we het ongepast hoe goed het ons ook uit zou komen. Beide weigerde we gebruik te maken van onze positie en haar toestand.

De dienst zou de vijfde dag na het overlijden worden gehouden, het lichaam van de Sikh zou dan gebalsemd en ontdaan van ingewanden zijn. De resten van haar moeder gingen in een zilveren kegelvormige kist. Terwijl de Sikh slechts enkel een laken kreeg om hem aan het zicht te onttrekken. Het was duidelijk dat hij niks, maar dan ook niks van zijn aardse status mee mocht nemen op zijn reis naar de sterren.

Ga naar deel 195 van dit online feuilleton.                                                                                                                                        

Het verhaal is gebaseerd op regressietherapie, fantasie en levensvragen voor meer achtergronden zie "Waarom ik mijn boek blog".                                                                                                                                                                                                                      

Voor een overzicht van alle delen tot nu toe klik hier

Onder de foto staat een link naar het volgende deel (indien het reeds uit is).