Een eindeloze reis naar ergens - Stap 27


Hoe moeilijk is het lezer om gewoon eerlijk te zijn.  Waarom vertellen we een totale of betaalde vreemde makkelijker onze diepste gevoelens, dan de persoon met wie je  het bed deelt? 

Is het omdat de mens bang is te kwetsen, zichzelf bloot te geven of is het de angst voor de reactie? 

Kunt u tegen die reactie, die pijn in de ogen kijken als u uw (voormalige) geliefde verteld hoe het werkelijk zit? 

Het was mijn bedoeling bij de boomstronk te stoppen en alles op te biechten. Ik hoopte dat de herinnering aan deze plek mijn woorden wat konden verzachten. Maar al pratende passeerde we de boom en zonder er bij stil te staan liepen we door. Pas later herinnerde ik me wat ik van plan was, maar het leek me wat stompzinnig om terug te lopen.

Opeens stonden we aan de rand van de rivier, waar zij afwijkt naar rechts. Recht voor ons rijst een kloof op. Een enorme stenen muur, ruig en onbedwingbaar van geel bruin gesteente. De rivier was hier breed vanwege de bocht, maar dit maakte haar ook ondiep. De kou van het water negerend waadde ik erdoorheen en zonder een woord te zeggen volgde Numico mijn voorbeeld. 

Aan de overzijde aangekomen vervolgde ik mijn weg, nu wist ik waar we naar toe geleid waren. Hier niet ver vandaan, achter een van de uitlopers van de kloof bevond zich een spelonk, die uitmondde in een grot. 

Meester Oniko nam mij hier vroeger naar toe, wanneer ik een nieuwe inwijding onderging, waarvoor we meerdere nachten van huis moesten. In de grot zouden we veilig zijn voor wie ons eventueel volgde of per ongeluk op zou merken. Daarnaast was het een plek waar ik me op mijn gemak voelde. Vele proeven had ik hier doorstaan. Het was een plek waar ik in contact was met mijn kracht. Kracht die ik nodig had om mijn jonge vriend de waarheid te vertellen.

Eenmaal de spelonk door betreden we een grote open ruimte met wanden die her en der  vochtige plekken bezitten en in de lucht hangt een geur van schimmel. Het moet enkele jaren geleden geweest zijn dat ik hier voor het laatst was. Aan enkele rondslingerende karkassen te zien was de ruimte in de tussentijd niet ongebruikt gebleven. 

Een wild katachtig dier moet hier zijn toevlucht hebben genomen, althans daar wijzen de sporen op. Maar de skeletten waren dusdanig ontdaan van vlees en ingewanden dat het er op lijkt dat ook dit dier hier al een geruime tijd niet meer geweest was. Misschien is het verder getrokken, of heeft het in een gevecht zijn meerdere moeten erkennen. Gelukkig was de stenen bank waar meester Oniko en ik zaten vrij van dierlijke resten en behalve een flinke laag stof zelfs schoon.

Numico nam de ruimte in zich op, terwijl ik een aantal achtergelaten fakkels aanstak. De grot was niet groot, maar wel enorm hoog. Hij versmalde steeds verder, tot hij ver boven ons hoofd bijna onzichtbaar een kegel vormde, die net onder de oppervlakte moet eindigen. De wanden glimmen hier en daar van het vocht, dat in het licht van de fakkels een sprankelend effect geeft. Ik ging zitten en al snel voegde Numico zich bij me. De steen in mijn maag werd gelijk weer zwaarder toen ik inademde om aan mijn verhaal te beginnen.

Het was Numico die de stilte verbrak voor dat ik ook maar een enkele woord gesproken had. 

"Meester, u voelt vreemd aan. De gehele weg hier naar toe heb ik geprobeerd in te voelen wat er met u is, maar het lijkt alsof u het verborgen voor mij houdt. Toch bezwaart het u dusdanig dat u zich er niet lekker onder voelt. Dat kan volgens mij weinig anders beteken als dat u uw vertrek gepland heeft." Op een zachte toon vervolgde hij, terwijl hij zijn best deed het te verbergen klonk het verdriet toch door, "dat u besloten heeft dat u mij niet mee op uw reis wil.”

Ga naar deel 28 van dit dagelijkse feuilleton. Het verhaal is gebaseerd op regressietherapie, fantasie en levensvragen. Om naar het volgende deel te gaan klik hier. Voor een overzicht van alle delen tot nu toe klik hier.

Klik hieronder voor uw mijlpalen:

Beloon de maker en jezelf

Word Yoors lid