Een eindeloze reis naar ergens - Stap 38


Lezer ik word bedonderd. Ik ben er heilig van overtuigd dat er met mijn voeten gespeeld word. Wat doet u als u ergens zeker van bent, maar dat u dat kleine beetje bewijs mist om de wereld van uw gelijk te overtuigen. Wat is uw wijze zet, welke stap zet u?

De dag was al behoorlijk gevorderd toen ik eindelijk kon vertrekken. Gelukkig had ik geen reisdoel, dus maakte het niet zo veel uit wanneer ik vertrok. Toch vond ik dat het jammer was dat ik slechts een halve dag te gaan had.

Ik haalde de kaart uit mijn schoudertas en bekeek hem aandachtig. Wat eigenlijk niet nodig was, omdat hij zo ingeprent in mijn geheugen was dat ik hem blind kon tekenen.

Toch bekeek ik hem goed, om zo onverwachte obstakels te kunnen overzien en als nodig te vermijden. Het zou een korte tocht worden, de rand van wat mijn dorpsgenoten `Duisterwoud` noemen lag hier slecht enkele uren vandaan.

Het was mij ten zeerste afgeraden 's nachts door dit woud vol van schimmen, vuurmonsters en een reusachtige cycloop te reizen. Deze laatste zou de heer van het woud zijn. Hij zou mensen levend braden aan een enorm spit midden in het woud.

Het klonk allemaal wel erg fantasievol, het soort verhaal waar mythen op gebaseerd zijn. Toch leek het me geen slecht idee om aan de rand van het bos te overnachten. Het kon geen kwaad om de raad die ik gehad had op te volgen.

Zodra ik onderweg was voelde ik me weer bespied. Het was een vreemde gewaarwording aangezien ik het nog niet eerder had mee gemaakt. Maar ik voelde me gadegeslagen door iets of iemand niet ver bij me vandaan. Meerdere malen hield ik halt bij een struik of boom. Waar ik me dan achter verschool en afwachtte. 

Soms wachtte ik enkele tellen, soms een langere tijd. Spiedend in de richting waar ik vandaan kwam probeerde ik mijn achtervolger te  ontdekken. Mijn inspanningen ten spijt, want telkens weer was er enkel de grote open vlakte. Dat bevreemde mij. Had ik nog steeds last van paranoïde ideeën of werd ik gevolgd door iemand die mij te slim af was?

Begrijpen deed ik het niet, dus liet ik het over aan mijn gevoel. Al wandelend verlaagde ik mijn ademhaling en probeerde ik mijn lichaam te ontstijgen, opzoek naar een bewijs dat ik niet gek was. Het lukte me om al lopende boven mezelf uit te stijgen en ik probeerde de aanwezigheid te voelen. Zo zou ik de vibraties, die deze entiteit uitzond, oppikken. Ook dit hielp niet. Teleurgesteld besloot ik dat de spanning van de reis, hoewel ik het niet zo ervoer, toch met mijn bewustzijn begon te spelen. Het kon niet anders.

De rest van de tocht negeerde ik het gevoel. Na verloop van tijd bleek het weg te ebben. Het moet de spanning geweest zijn, of misschien wel die vreemde vergiftiging.

Gerust gesteld door het verdwijnen van het gevoel begon ik te genieten van de omgeving. De steppe vol gras, met haar kleine droge dorre boompjes, begon heel subtiel over te lopen in een landschap dat veel groener was. Het begon met een kleine groene bosschage hier en daar, maar langzaamaan werden de bomen groter, groener en frequenter. Hier en daar waren zelfs beekjes aan het ontstaan.

Ik volgde een pad dat waarschijnlijk door dieren gemaakt was, aangezien ik geen menselijke voetstappen kon ontwaren tussen de sporen die het pad volgde en veelvuldig kruiste. Enkele herkende ik, andere waren geheel nieuw voor mij. Wat overigens niet zo vreemd was, aangezien onze stam nauwelijks leefde van de jacht. Wij kennen enkel de sporen van de gedomesticeerde dieren, om deze op te kunnen sporen indien er een vermist was.

Aan de horizon begon zich grote struiken af te tekenen, ik versnelde mijn pas het leek dat er een enorme groep Halicen groeide.

Ga naar deel 39 dit is een dagelijks feuilleton, het verhaal is gebaseerd op regressietherapie, fantasie en levensvragen. Voor het volgende deel klik op hier. Voor een overzicht van alle delen tot nu toe klik hier.

Klik hieronder voor uw mijlpalen:



Beloon de maker en jezelf

Word Yoors lid