×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors










Een eindeloze reis naar ergens - Stap 5

Een eindeloze reis naar ergens - Stap 5


Wat denkt u nu lezer, Game of Thrones, een lied van ijs en vuur. 

Mag ik u uit die droom helpen, of heeft u liever de waan dan de werkelijkheid. De draken waren er al ruim voordat de “Winter” kwam, of zijn draken slechts een verdichtsel van onze verbeelding? 

Laat mij u nog verder meenemen, of krijgt u het al benauwd, weet dat u altijd uit kunt stappen.


Onthutst bleef ik zitten en staarde over het water. Zag ik het verleden, de Krotan? Nee die hadden geen hoogpotige beesten. 

Terwijl de zon verdween achter de bergkam en het snel afkoelde was ik nog niet in staat mij te verroeren. De indrukken stonden nog altijd op mijn netvlies gebrand. Ik herbeleefde de beelden keer op keer, totdat de boodschap iets aan onduidelijkheid inboette.

Dit was geen gewone meditatie. Wat ik normaal voelde en zag was bijna altijd symbolische en voor meerdere uitleg vatbaar. Deze keer was anders, dit had ik pas één keer eerder meegemaakt. Het was het gevoel erbij te zijn. Iets in mijn eigen realiteit te beleven, wetende dat het nog te gebeuren staat.

De vorige keer zag ik mijn zusje verdrinken. Het was nacht en van een afstand zag ik haar silhouet vele malen boven komen  om vervolgens weer in de rivier onder te gaan.  Ze ging telkens weer onder, maar kwam steeds weer boven, tot die laatste keer. 

Ik was nog een jongen van hooguit 12 zomers. Tranen stroomde over mijn wangen en huilend rende ik naar mijn moeder. Ik vertelde haar wat ik had gezien. De angst sloeg zijn klauwen om haar hart en stremde de doorbloeding, want haar gezicht trok wit weg.

Daar stond ze bewegingsloos, sprakeloos. Het duurde waarschijnlijk enkele seconden, maar in mijn beleving waren het uren. Toen liep ze naar de ruimte achter het gordijn. Ik hoorde haar zachtjes snikken, daar sliepen wij normaal met z'n drieën. Vannacht lag mijn zusje, die al enkele dagen ziek was, daar alleen. Uit de geluiden kon ik opmaken dat mijn moeder bij haar knielde, haar met een koele vochtige doek ontdeed van het zweet, haar zoende en toen opstond om terug te keren naar het woongedeelte.

Moeder ging in kleermakerszit bij het vuur zitten en ontbood mij met een handbeweging om naast haar te komen zitten. Toen ik zat pakte ze mijn beide handen vast:
“Lieverd, jouw kracht, jouw gave zal je in staat stellen velen mensen te helpen. Jij bezit een heel puur derde oog, je bent in harmonie met de wereld om je heen. Je staat open voor wat zij jou kan en wil vertellen. Deze gave geeft je de kans kleine wonderen te verrichten. Maar, zoals je weet is alles op z'n minst tweeledig. Je zult ervaringen hebben, dingen voorzien die onomkeerbaar zijn.”
Ze schonk ons beide thee in en ging verder: “Dingen gebeuren nimmer zonder reden. Het leven van elk wezen, de energie van elke entiteit heeft een functie. Wij zullen in ons aardse lichaam nooit volledig kunnen begrijpen welke, maar weet dat het zo is. Sommige zielen zijn hier slechts voor een hele korte tijd. Soms niet lang genoeg om er zelf van te leren. Toch zal hun komst en vertrek van enorme invloed zijn op hun omgeving en soms tot ver daarbuiten.”
Dan kijkt ze even van me weg, staart in haar houten nap met thee: 

“Jouw zusje is haar hele leven al niet zo sterk. Ik heb al vaker het gevoel gehad dat zij ons ter zijner tijd moet verlaten. Jij hebt haar vertrek nu aanschouwd, om je voor te bereiden, maar ook om te leren. Te leren dat vergankelijkheid op dit niveau niet betekent dat ze vergankelijk zal zijn in je hart. Je mag haar niks laten merken. Proberen te voorkomen wat je zag, zal haar vertrek enkel zwaarder en pijnlijker maken. Voor jou en voor haar. Wat te gebeuren staat zal gebeuren, ingrijpen in de loop der dingen verergert bijna altijd dat wat te gebeuren staat."

Alsof de wereld niet bestaat, hoor ik alleen haar stem. Ze moet zelf ook in trance geweest zijn, want nu ze zwijgt en ik naar haar kijk zie ik haar ogen weggedraaid in haar kassen staan. De rust en de zekerheid waarmee ze dit vertelt is ook niet natuurlijk, besefte ik me. Dit waren niet de woorden van een moeder die op het punt staat haar kind te verliezen.

Next Step  >>

<< Previous Step

Gerelateerde Blogs

Ook iets te bloggen/schrijven



Wordt Yoors lid!




expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts



expand_less

Volgers



expand_less

Collecties