Een eindeloze reis naar ergens - Stap 51

Een eindeloze reis naar ergens - Stap 51


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Ignorance is bliss lezer. Soms is het beter niet te weten. Niet te denken, niet te beseffen en je niet af te vragen waarom en hoe nu verder. Zij die niet beseffen zijn domweg gelukkig, waar U en ik ons in het groene slijm begeven naar beneden getrokken door de zwaarte van ons besef. Onze realiteitszin gaat ten koste van ons simpelweg gelukkig zijn. Een lobotomie is lang zo gek nog niet.

(Vanaf nu bevat het intro van elke stap een link in blauw naar een toepasselijk nummer. Een soort mini soundtrack)

We praten nog wat na voordat Numico ging slapen en ik de eerste wacht hield. Met mijn rug tegen een boom gezeten kon ik zowel de bosrand als de weide waarover wij gekomen waren in de gaten houden. We hadden een kuil voor het vuur gegraven en hielden het zo laag mogelijk, zodat we de minst kans liepen ontdekt te worden. Het was net genoeg om eventuele dieren op een afstand te houden en de kou te verdrijven.

Binnen een paar minuten hoorde ik de rustig ademhaling van Numico. Het idee dat we de reis samen zouden voortzetten stemde me vrolijk, twee weten en kunnen meer dan een. Zeker als het om elkaar uit de penarie halen gaat, zoals ik vanmiddag gemerkt had. Een metgezel op deze lange tocht kon geen kwaad. Ook al was ik niet bang voor de eenzaamheid, deze situatie beviel me beter.

Mijn gedachten gingen uit naar zijn ouders en de rest van het dorp. Wat zouden ze denken, zouden ze enig idee hebben. Nee dat was onmogelijk, beide hebben we geen woord gerept over onze tocht. Het moet toch wel heel vreemd zijn voor de achterblijvers dat wij in het holst van de nacht verdwenen zijn, zonder terug te keren. Hier in de wildernis was er een deel van mij dat terug verlangde naar de veiligheid van ons dorp.

Steeds verder drijf ik af in gedachten naar de tijd dat ik de leeftijd had die Numico nu heeft en ik mijn eerste gesprekken met Oniko voerde. Hij was toen nog niet mijn meester, hij was de dorps wijze en ik een nieuwsgierig mannetje dat desperaat opzoek was naar antwoorden. Oniko had de antwoorden, ook al waren ze vaak indirect.

Kunt u de toekomst voorspellen had ik hem gevraagd. Ja had hij gezegd dat is eenvoudig. Waarom weten wij onze toekomst niet Oniko dat zou toch veel makkelijker zijn? Jongen, sprak hij, ik zal de toekomst van morgen voor je voorspellen, dan mag je mij morgen vertellen hoe je dat vindt.

Morgen zal de zon vroeg opkomen in het oosten, niet veel later word jij wakker. Je zal ontbijten, je moeder zal je een zoen geven voor je naar de les gaat. Daar zul je slimme vragen stellen tot je een domme vraag stelt. 's Middags zul je met de jongens de dieren verzorgen, deze zullen humeurig zijn. Even later zal je vies voor mijn deur staan met het antwoord. 

De dag verliep exact als Oniko hem beschreven had en toen ik bij de dieren aankwam en deze werkelijk humeurig waren begon ik er een beetje van te balen.Het is niet leuk te weten wat er komen gaat, het haalt de lol uit de dag. Toen ik dit besefte rende ik naar Oniko's hut, zo snel als ik kon. Onderweg struikelde ik enkele malen doordat ik zo'n haast had hem met mijn antwoord te confronteren. Eenmaal bij zijn hut aangekomen was de teleurstelling groot. Oniko was er niet om mijn antwoord in ontvangst te nemen. 

Teleurgesteld draaide ik me om en slenterde terug tot een hand mijn bovenarm vastgreep. Geschrokken keek ik naar de eigenaar van de hand. Het was Oniko. Ik moest lachen. Blij dat ik mijn verhaal kon doen brandde ik los. Er is niks aan als je alles al weet, dat maakt een dag echt saai. 

Wat was er saai vroeg hij. Alles! zei ik verontwaardigt. Oniko keek me in de ogen: “Denk eens goed na was alles saai vandaag?”

Na even nagedacht te hebben moest ik hem gelijk geven. Nee, dat u er niet was, dat was een enorme onverwachte teleurstelling. Oh ja, dat ik u niet veel later als nog zie was een groot geluk. 

Juist jongen, zei Oniko toen, de onvoorspelbaarheid brengt verschillende emoties. Deze emoties en ongekende mogelijkheden maken het leven boeiend. Wie zou die weg willen nemen naar een leven waar alles van tevoren al bekend is? Ik knikte heftig ten teken dat ik het met hem eens was, maar u dan vroeg ik?

U wist alles al, is dat niet saai? 

Jongen, ik weet net zo min als jij wat er te gebeuren staat, maar ik ken jou, je moeder en je dagritme. Jouw moeder zal je nooit vergeten te zoenen voor je naar je les gaat. Je bent een pientere knul dus stel je de juiste vragen, maar ook jij zal niet alles begrijpen. Dan zul je af een toe een domme vraag stellen. De reacties die dit bij anderen oproept zal je onzeker maken, waardoor je de rest van de les stil zal zijn. 

De dieren verzorg je dagelijks en dat ik over het algemeen weet wat voor weer het de volgende dag wordt is ook geen geheim. Ik wist dat het een warme dag zou worden, nou de dieren, die daar de hele dag aan bloot gesteld zijn, worden daar niet vrolijk van. Tegen die tijd zou jij je realiseren dat er geen bal aan is alles te weten. Dan kom je met je nieuw ontdekte antwoorden zo snel mogelijk naar me toe gerend. Het risico is dan groot dat je in de haast van het dal tot mijn hut boven in het dorp minstens eenmaal ergens in stapt of valt, wat je vies zou maken.

Om de dag nog een beetje verassend te houden zorgde ik dat ik er niet was. Ook zorgde ik ervoor je even later als nog tegen komen. Zo was er tenminste iets gebeurd deze dag waar je niet op gerekend had. Dat zou gelijk het bewijs zijn dat leven in onwetendheid vele malen interessanter is.

Ga naar deel 52 van dit dagelijkse feuilleton. Het verhaal is gebasseerd op regressietherapie, fantasie en levensvragen. Voor het volgende deel klik hier. Voor een overzicht van alle delen tot nu toe klik hier.

help

Klik hieronder voor uw mijlpalen:



Beloon de maker en jezelf

Word Yoors lid



Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (8 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Mooi hoor dit verhaal
| 17:54 |
ik ben blij jouw verhalen ontdekt te hebben
| 20:42 |
😊 dank je
| 20:49 |
Super leuk om te lezen!
| 19:18 |
Interessant om te lezen
| 16:56 |
Over de helft
| 19:10 |
soms zou het wel eens makkelijk kunnen zijn te weten hoe en wat er gaat gebeuren.
| 19:05 |
Moeilijke woorden in het begin haha
| 20:33 |
Het is beter niet alles te weten.
| 10:40 |

Persoonlijk kanaal
Arbowetten bestonden toen nog niet
Gezondheid & Geest
mentale fysiotherapie
mentale fysiotherapie
Muziek, Kunst & Cultuur
Portret tekenen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen