Een eindeloze reis naar ergens - Stap 52


Hoe belangrijk is het voor u om de realiteit niet uit het oog te verliezen lezer? Is uw idee van de realiteit wel de werkelijkheid? Of ziet u enkel dat wat uw hersens bevatten? Bent u blind voor alles wat u niet begrijpt? Hoever laat u mij gaan voordat u me terugfluit en weet u wel zeker dat wat ik u voorspiegel echt niet kan? Heeft u werkelijk alle hoeken van de aarde doorkruist om met zekerheid te kunnen zeggen dat ik fantaseer?

(Vanaf nu bevat het intro van elke stap een link in blauw naar een toepasselijk nummer. Een soort mini soundtrack)

Dat besef is me altijd bij gebleven en nu ik een reis onderneem waar ik het doel en de reden niet van weet, voel ik pas werkelijk wat hij bedoelde. Ik leef van dag tot dag in onbekende gebieden en situaties die ik nimmer voorzien zou hebben. Toch heb ik me nog nooit zo levend gevoeld, zo wakker, zo mens.

De slaap begint me langzaam te belagen. Ik voel me genoodzaakt Numico te wekken. De jongeman is wel degelijk een lichte slaper, want de enkele stappen die ik nodig heb hem te naderen zijn voldoende om hem zijn ogen te laten openen. 'Mijn beurt,' fluistert hij. Slaperig komt hij overeind. Ik neem plaats onder de nog warme dieren huiden en val bijna direct in slaap.

Een harde duw doet me wakker schrikken. Ik voel een hand die voor me mond gehouden wordt. De schrik doet me naar adem happen, de hand maakt dit onmogelijk. 'Shht,' fluistert een stem in mijn oor.

Het vuur is gedoofd en in het minieme licht van de maan kan ik mijn belager niet ontwaren. "Niet schrikken. Ik ben het Numico, maar wees heel stil. Daar bij de bosrand," zegt hij terwijl hij zijn arm uitstrekt in de richting van bomen. 

Even hebben mijn ogen nodig om iets te ontwaren in het duister. Maar ik zie enkel de schaduwen van bomen. "Waar?" Fluister ik zacht. "Shht wacht even," dan zie ik opeens vlammen boven de heuvel uitkomen.

Het dansende vuur toont slechts contouren van hen die ze dragen. Ze bewegen zich voort als mensen alleen is hun lichaam niet menselijk. Hun hoofden vormen een geheel met hun ruggen, zonder nek, hun rug bezit een bult alsof allen gebocheld zijn. 

"Ze waren daarnet luidruchtig, dat heeft ons gered, want zo stil als ze nu zijn had ik ze niet gehoord voor dat ze op gezichtsafstand zouden zijn. Dan zou de kans groot zijn dat ze ons vuur gezien zouden hebben," fluistert Numico bijna onhoorbaar. "Wat zouden het zijn?" Vraag ik. 

"Mensen, dat weet ik zeker, dieren voelen heel anders aan. Ze zijn heel gespannen, ze wensen strijd, ze zoeken bloed. Wat doen ze in het bos, dat is toch een plaats die afgeraden wordt s' nachts te bezoeken. Blijkbaar weten zij beter, ze lijken me hier bekend en ze trekken zonder omhaal het bos in. Wat zouden ze midden in de nacht in dit bos zoeken?"

Het verhaal, zoals het mij verteld is was als volgt. De schimmen veranderen 's nachts in de vuurmonsters. Zij trekken het woud in, opzoek naar de slapende heer van het woud om hem te doden. Zij houden hem verantwoordelijk voor al het kwaad dat hun stam overkomt. 

Telkens als er iets gebeurt met de stam, of één van zijn leden, staan de vuurmonsters op om opzoek te gaan naar de heer van het woud. Gedurende de dag maken ze geen kans, want de heer is een cycloop met de kracht van tien mannen en de hulp van het woud. Maar in het holst van de nacht zou de heer slapen. Dan is het mogelijk hem te naderen en te doden. Blijkbaar hebben ze hem nog niet gevonden.

In volkomen stilte wachtte we af tot de groep uit het zicht is, slapen zal niet meer lukken vannacht. De kans dat ze via ons kamp het bos verlaten is te groot. Een stam met zulke gewelddadige plannen kan goed in staat zijn twee niks vermoedende reizigers voor de lol van hun hoofd te ontdoen. 

 

Ga naar deel 53 van dit dagelijkse feuilleton. Het verhaal is gebasseerd op regressietherapie, fantasie en levensvragen. Voor het volgende deel klik hier. Voor een overzicht van alle delen tot nu toe klik hier.

help

Klik hieronder voor uw mijlpalen:


Beloon de maker en jezelf

Word Yoors lid