Een eindeloze reis naar ergens - Stap 6


Oh lezer, waar gaat dit heen? 

De titel zegt voldoende en is tegelijkertijd de meest nietszeggende titel ooit. 

Zijn uw dagen ook zo duidelijk ingedeeld, zo dat u bij het opstaan weet waar uw dag heen gaat? 

Maar heeft u ook enig idee waar u naar toe gaat in het grote geheel der dingen? 

Bent u één van hen, geboren met een onfeilbaar innerlijke kompas. 

Had ik uw kompas maar kunnen lenen. 

Wie weet was ik dan op tijd geweest.


Mijn Zusje werd beter. Het ging zelfs goed met haar, ze was  levendig en blij dat ze zo lang ziektevrij was.

Het vreemde was dat in onze stam er bijna nooit iemand ziek was. Ziek was je als jong kind, maar naarmate je ouder werd leek ziek uit het leven te verdwijnen. Bij mijn zusje was het anders. Ze werd zo vaak gegrepen door het één of ander dat we niet beter wisten dan dat ze minstens de helft van de tijd ziek was. Zelfs de sterkste kruiden, en oude rituelen brachten haar gezondheid niet terug.

De winter kwam, de zomer verstreek en de winter verscheen weer. De dagen hadden de beelden in mijn geheugen doen slijten, er waren dagen dat ik ze geheel vergat. Het voorjaar deed de ijskappen van de bergen smelten, dan was de stroom in het dal op zijn breedst. Dan liepen de rijstvelden onder en volgde het vruchtbare seizoen opdat van de dorre kou.

Mijn moeder en ik hadden in de vooravond de dorpsraad bij gewoond. Eenmaal thuis liep mijn moeder naar onze slaapplaats om mijn zusje Chiara te gaan wassen. Chiara was alweer een lange tijd ziek. Ze had hoge koorts en ijlde veel in haar slaap. Bleek kwam mijn moeder terug, Chiara lag niet op haar plek. En al die beelden, die maanden lang als zandkorrels tussen de kieren van mijn herinneringen door sijpelden, waren in één keer terug.

Geschrokken en haar naam roepende renden we het dorp in. Iedereen kende Chiara en zocht mee. Al begrepen ze weinig van de angst in onze ogen, want er gebeurde hier nooit wat. Binnen een mum van tijd was het hele plateau uitgekamd en geen Chiara. Ik was de trap al af richting de rivier, langs de stroom zocht ik verder. Daar trof ik de hoeders van het vee. Ik vertelde over de verdwijning, maar niemand nam het hoog op.

“Ze zal wel even een wandeling zijn gaan maken of ergens sterren liggen kijken dat doet ze wel vaker,” hoorde ik voor de zoveelste keer, maar mijn gevoel wist beter. Met fakkels en een paar mannen uit het dorp zochten we langs de oevers. Onze ogen doorboorde de duisternis, terwijl we staarde over het water in de hoop haar te vinden. Ik hoopte tegen beter weten in, ik wist dat het te laat was. 

De hele nacht en ganse ochtend zochten wij en tegen de middag zag ik haar houten kralen ketting liggen tussen een stel rotsen langs de oever, vlakbij de rots waar ik later mijn meditaties zou doen. Iets anders dan haar ketting heb ik nooit gevonden.

Die zomer kwam de draak voor het eerst in mijn meditaties. Ik noemde haar Chiara, toen wist ik nog  niet hoeveel Chiara zou betekenen voor mij en voor onze stam.  

Next Step >>

<< Previous Step

Gerelateerde Blogs

Ook iets te bloggen/schrijven



Wordt Yoors lid!