Een eindeloze reis naar ergens - Stap 62

Een eindeloze reis naar ergens - Stap 62


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Daar sta je dan lezer, in een vreemde omgeving. Geen geld, geen creditcards, geen telefoon. Niks om te ruilen. Volledig afhankelijk van de natuur en van vreemde. 
Het is bijna ondenkbaar in deze tijd, maar als u goed om u heen kijkt komt het veel vaker voor dan u denkt. 
Probeer uw eens voor te stellen hoe het leven zou zijn als u enkel nog de kleren aan uw lijf bezat.

We reisden enkele dagen, soms zelfs delen van nachten. Dagen lang zonder ook maar een levende ziel tegen te komen. We zochten hen dan ook niet op. We bewandelden paden enkel wanneer nodig en vermeden grote wegen.

Misschien deden we dat in het begin om Retsj te beschermen, misschien zelfs om niet gezien te worden met de gigant. Na enkele dagen van continu samenzijn was dit echter zeker niet meer het geval. We waren inmiddels zo aan elkaar gewend dat we vergaten dat Retsj niet een doorsnee mens was. Tot we na vele dagen reizen een dorp tegen kwamen waar we nauwelijks omheen konden. En vanaf het moment dat we het dorp, dat vele malen groter was dan ons eigen dorp, binnen kwamen werden we direct geconfronteerd met iets wat we zelf al niet meer zagen.

Hoofden draaiden, verbijsterde blikken konden zich niet losmaken van de enorme verschijning die Retsjmana heet. We hoorde het gefluister en de woorden reus, gevaar en oppassen als flarden langs ons vliegen bij elke straat die we passeerden,. Ik keek naar Retsj. Het deed hem schijnbaar weinig, hij had zich voorgenomen zichzelf te zijn en begrip te hebben voor hebben voor hen die niet begrijpen.

Er was een markt in het midden van de stad, maar geen van ons drieën had bezittingen van waarde die we konden ruilen tegen fruit of graan. Wel liep het water me in de mond toen ik de prachtige vruchten zag. Sinds ik het dorp verlaten had leefde ik vooral op wortels en planten. Niet dat ze slecht smaakte, maar eentonig werd het wel. Zeker als je je begeeft tussen stukken fruit die uit hemelse tuinen moeten komen. Zo schitterend als ze er uitzien.

Dan wint het verlangen om te proeven het van mijn idee dit dorp zo snel mogelijk te verlaten. Bij de eerste volgende marktkraam houd ik stil, de koopman is klein en donker. Dan vraag ik hem: “Beste man, mijn vrienden en ik zijn op doorreis en wij bezitten niks van waarde. Uw fruit is echter onweerstaanbaar. Ziet u een mogelijkheid enkel stukken te ruilen tegen een mogelijke dienst die wij u bewijzen kunnen?”

 De man kijkt op naar het toch ietwat vreemde gezelschap dat zich voor zijn kraam verzameld heeft. Dan valt zijn oog op de priemende blikken van éénieder die ons met hun ogen volgde. De oude man gnuift. Met een enorm accent herhaalt hij wat ik vroeg.

“Als ik u goed begrijp biedt u diensten aan in ruil voor wat koopwaar. Dat is zeer ongebruikelijk, maar als ik naar u gezelschap kijk is ongebruikelijk iets wat u toekomt. Zoals u ziet ben ik wat ouder, mijn spieren en ledematen zijn niet meer wat ze ooit waren. Maar als ik naar u metgezel kijk is er niks mis met zijn spieren. Mijn huis ligt een eind van dit dorp de bergen in en mijn lastdier is op de heenweg gewond geraakt. Dus naar het schijnt komt u als geroepen. Ik zou het oude dier niet willen belasten met het terugdragen van de koopwaar, maar zelf zou ik het onmogelijk allemaal kunnen dragen. Als uw gezelschap mij zou kunnen helpen na afloop van de markt, door mij te vergezellen. Dan  zouden ik en mijn lastdier een reis te gemoet gaan die vele malen lichter is dan ik enkele minuten geleden nog gedacht had. Inruil kunt u wat koopwaar ontvangen en zal mijn vrouw voor u koken. Mocht u willen kunt u zelfs overnachten in de stal.”

 Ik stond verbaasd van de vriendelijkheid van de man. En hoopte maar dat ik hem goed begreep. Zijn taal leek in vele opzichten op die van ons, maar soms kon ik hem niet geheel volgen. Maar hij voelde betrouwbaar. 

“Maar heren zou u tot die tijd een beetje uit de buurt van mijn kraam kunnen blijven. Als ik de mensen hier een beetje ken, schrikt u ze af. Maar ze zullen, zodra u weg bent, toestromen om mij uit te horen. En hopelijk om niet al te nieuwsgierig over te komen mijn koopwaar kopen.”

Ga naar deel 63 van dit dagelijkse feuilleton. Het verhaal is gebasseerd op regressietherapie, fantasie en levensvragen. Voor het volgende deel klik hier. Voor een overzicht van alle delen tot nu toe klik hier.

help

Klik hieronder voor uw mijlpalen:


Beloon de maker en jezelf

Word Yoors lid



Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (7 reviews)
expand_more
Verberg reacties
heerlijk hoe je deze situatie omschrijft
| 21:16 |
Super leuk om te lezen!
| 19:24 |
Snel naar het volgende deel
| 17:12 |
We stappen verder
| 19:12 |
Het is leuk als je geholpen wordt
| 21:19 |
Ze sluiten mooi aan op elkaar
| 20:41 |
Dat wil ik me niet kunnen voorstellen.
| 10:44 |

auto leasen
auto leasen
private lease goedkoop
private lease goedkoop
Muziek, Kunst & Cultuur
Aanbevolen Muziek
Aanbevolen Muziek
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen