Een eindeloze reis naar ergens - Stap 63


Zijn de dingen zoals u denkt dat ze op eerste gezicht zijn? Ziet u alles van één kant, of probeert u ook de drie zijde van elke verhaal te zien? 

Als u lang naar het zelfde kijkt, ziet u dan ook dat vormen en lijnen vervagen tot dat het aan geen enkele vorm meer voldoet. 

Nu vraag ik u lezer, is dit hetzelfde met mensen? Als u lang naar ze kijkt vervagen ze tot vormloze wezens. Wezens waarvan je nooit zeker bent wat je aan ze hebt.

De man gaf mij een hand en daarna begaven wij ons richting het plein midden in de stad waar een bron was. Vrouwen haalden hier kruiken water en ze deden de was. Ongebruikelijk als het was voegde wij mannen ons tussen hen, om ons op te frissen en onze waterzakken te vullen. De vrouwen giechelden en kletsten, maar hun toon was een stuk minder angstig dan die van de mannen, die zich waarschijnlijk toch enigszins geïntimideerd voelen door de grote en krachtige uitstraling van Retsjmana.

Na ons gewassen te hebben en voorzien te zijn van vers water begraven wij ons naar een van de bomen op het plein en zetelde daar onder. We voelen ons bekeken, maar niemand viel ons lastig. "Dat is waar," zeg ik. "Wij zijn gewend ruilhandel te plegen, maar hoe verder we reizen hoe groter de kans is dat we een manier moeten bedenken voor het aanschaffen van bepaalde dingen. We hebben nu geluk dat deze man niet zo kortzichtig is als het merendeel van de ogen die onze ruggen doorboren. Toch is hij duidelijk een wijze koopman, want sinds wij vertrokken zijn is zijn kraam omringd door nieuwsgierigen."

"We zullen elke kans om onze diensten aan te kunnen bieden moeten aangrijpen, zodat we dadelijk een kleine somma achter de hand te hebben. We weten niet in wat voor situatie dat ons nog eens van pas kan komen." Beide knikte ze.

De middag ging voorbij en nog voor de markt ten einde was wenkte de koopman ons. "Heren ik dank u. Al jaren sta ik op deze markt en ik boer niet slecht. Maar nog nooit heb ik mijn gehele voorraad verkocht, zelfs niet als ik tegen het einde van de markt mijn prijs iets laat zakken. U bent geweldige reclame geweest. Als u mij vergezelt op de terugweg denk ik dat de komende weken nog vele nieuwsgierigen het één en ander van mij zullen kopen."

Numico en ik verzamelde de manden en Retsj brak de stal in enkele seconden af. Hij droeg de onderdelen onder een arm. Met de andere arm omklemde hij de manden. "Waarheen," vroeg ik. De oude man wees naar de andere kant van het dorp.

"Zien jullie die berg, aan de achterzijde daarvan, in het volgende dal als het ware, staat mijn huis." Zonder ook maar een spoor van inspanning vertrok Retsj met de gehele kraam en alle manden. Numico en mij starend achterlatend. "Retsj moeten wij niet helpen, of ik in ieder geval," vroeg ik hem. "Jij maak vriend," sprak de reus terwijl naar de oude koopman knikte.

Gedurende de wandeling naar het volgende dal sprak ik met de man. Eerst liet ik hem vertellen, zodat ik een beeld kreeg van wat voor soort mens ik mee te maken had. Mijn eerste ingevingen bleken vrijwel te kloppen. Het was een wijze man, tegelijkertijd een koopman, die als hij kon overal een slaatje uit zou slaan. Maar zijn hart zat zeker op de goede plaats.

Het leek erop dat de jaren hem milder hadden gemaakt. Ooit moet het een gehaaide man zijn geweest, maar inmiddels was de behoefte om bezit te verzamelen geslonken en had medemenselijkheid de ruimte gekregen in zijn hart.

Nadat hij een tijdje gezwegen had vroeg hij wie wij waren en wat we in het dorp deden. Uit angst te veel te verraden hield ik het erop dat wij reizigers waren, opzoek naar een nieuw bestaan. Dat ons dorp vernietigd was toen wij aan het jagen waren. Dat ons bij terugkomst niets restte dan de heilloze smeulende puinhopen achter ons te laten. Tezamen met de herinneringen aan onze vrienden en familie.

Hij vroeg ons of we wisten wie er verantwoordelijk voor de vernietiging was, of we in onmin leefde met een van de ons omringende stammen. Ik keek hem ontstemd aan, legde uit dat wij een zeer vredelievende stam waren. Dat wij ons richtten op hulp en genezing en nimmer uit vrije wil de wapens op zouden nemen tegen een ander mens.

Ga naar deel 64 van dit dagelijkse feuilleton. Het verhaal is gebasseerd op regressietherapie, fantasie en levensvragen. Voor het volgende deel klik hier. Voor een overzicht van alle delen tot nu toe klik hier.

help

Klik hieronder voor uw mijlpalen:


Beloon de maker en jezelf

Word Yoors lid