×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors










Een eindeloze reis naar ergens - Stap 7

Een eindeloze reis naar ergens - Stap 7


Waar bent u in terecht gekomen lezer. Voldoet het ook maar enigszins aan uw verwachtingen of wordt u enkel meegevoerd naar plaatsen waar u zelf nooit zou komen. 

Misschien helpt het u, net als mij, stil te staan en te reflecteren op wat werkelijk is en wat enkel uw invulling van de werkelijkheid is. 

Dus nu geen draken of moordende visioenen, maar heel even op adem komen voor ik u verder meesleur.


Nadat mijn zusje verdween bracht mijn moeder me in contact met Oniko. Mijn zusjes verdwijning en de beelden die ik gezien had, waren voor haar het laatste duwtje in zijn richting. Oniko was de sjamaan van de stam. Hij was onder de indruk van wat ik op jonge leeftijd voorzag, maar hij was vooral instaat mij te laten accepteren dat mijn gave een deel van mijzelf en mijn zijn was.

Hij was deze laatste jaren snel oud geworden, maar zijn ogen straalde nog steeds kracht uit. Een kracht die ik als kleine jongen ontzagwekkend vond, maar de lijnen in zijn gezicht verraadde de pijn die zijn lichaam hem inmiddels gaf. Nog immer bezocht ik hem als ik worstelde met vragen. Nog steeds was hij in staat mij de dingen helder te laten zien en mijn eigen beleving en interpretatie los te koppelen van dat wat ik gezien had. Het was alsof ik dan een stap terug deed uit mezelf, zodat ik los kwam van mijn eigen gekleurde wereld en de beelden in een universeel perspectief zag.  Niet dat het deze keer nodig was, maar ik moest hem vertellen wat ik gezien heb.

Ik wandelde langs het hoge riet en bekeek de bomen aan de rand van de weide. Ze begonnen te verkleuren, hun donker rode kleur werd langzaam bruingeel. Langs hun stammen verzamelden zich de uitgeputten bladeren, die hun houvast hadden verloren. Tussen de bladeren zag ik wat bewegen. Ik bleef stil staan en keek naar de plek die zo juist had bewogen. Even zag ik niks en toen gleed er een witte adder, groter dan ik ooit eerder had gezien, voor mijn voeten langs naar de met riet geflankeerde bedding van de rivier. Dieren die je pad kruisen vertellen je over dingen die komen gaan. Een slang stond voor kracht, maar tevens voor gevaar. Een witte slang, wat moest wit betekenen? Wit, vaak kwam deze kleur slang niet voor, maar wat hield dit in?

Piekerend besteeg ik de stenen trap en bereikte het stoffige plateau. De regentijd zou snel aanbreken dat was een ding dat zeker was. Sloffend en in gedachte verzonken ging ik het pad de berg op. Mijn eigen hut  was de één na laatste voor de top, de hut was niet bewust naast die van Oniko gebouwd, maar in de laatste jaren was het me opgevallen dat ik steeds meer van zijn taken overnam. Volgens hem was het geen toeval dat wij beide op het hoogste gedeelte van het plateau woonden. "Zij die wijsheid zoeken zullen met hun voeten op de aarde en hun hoofd in de hemel moeten leven," had hij ooit gezegd. 

Aangekomen bij zijn hut klopte ik op de deur, wachtte even en liet mezelf toen binnen. Eenmaal binnen wandelde ik naar het achterste gedeelte van de hut. Daar lag hij op zijn stenen brits, zijn hoofd lag roerloos op het kussentje van stro.


Next Step >>

<< Previous Step

Gerelateerde Blogs

Ook iets te bloggen/schrijven



Wordt Yoors lid!




expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts



expand_less

Volgers



expand_less

Collecties