Een eindeloze reis naar ergens - Stap 73

Een eindeloze reis naar ergens - Stap 73


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

De trilling van een ander mensen kan u ontroeren, zij kan u meeslepen tot in de diepste duistere krochten van uw ziel. Plaatsen waar u geen weet van had, maar waar u naar toe gezogen word door het intense verdriet dat iemand in uw omgeving uitstraalt. U kunt zich in een stinkend zuigen moeras bevinden, enkel doordat iemand die dicht bij u staat zijn of haar misère  niet weet te controleren en de uitkotst naar allen in de directe omgeving.

Als ik mijn ogen weer open is het geluid nog steeds niet verstomd. Het schitterende gezang klinkt weliswaar verder weg, maar is er nog wel degelijk.

Mijn hand wrijft over mijn neusbrug omhoog om een lok haar uit mijn gezicht te verwijderen. Verderop staat Numico, op de top van een heuvel met zijn rug naar me toe. Handen op zijn rug starend in de verte.

Nu is het Retsjmana die mij maant de jongeman met rust te laten. Zijn handen maken mij iets duidelijk, maar in eerste instantie begrijp ik het niet. Wanneer hij met bollingen uitbeeldt op borst hoogte begint alles wat op zijn plaats te vallen.

De zang, die langzaam wegsterft, behoort deze dame, of dit meisje waar Numico naar kijkt. Zij moet hier zo juist gepasseerd zijn en blijkbaar is Numico haar achterna gewandeld. Mogelijk is hij zelfs licht gehypnotiseerd door haar stem en misschien zelfs door haar voorkomen. Het maakt me nieuwsgierig.

Wijzend op mijn oog en dan op Numico maak ik Retsj duidelijk dat ik toch even wil kijken naar wat de blik van onze jonge vriend zo aandachtig gevangen houdt. Rustig wandel ik op Numico af, die nog steeds bewegingsloos in de verte staat te turen.

Als ik naast hem aangekomen ben zie ik een meisje dat inmiddels aan de voet van de heuvel is. Haar kleren zijn gescheurd en zien er ernstig verouderd uit. Een stuk stof dat om haar hoofd gebonden zit houdt haar haren op hun plaats. Op haar rug draagt ze een enorme bos met takken en haar armen zijn gestrekt langs haar hoofd en houden een grote kruik vast.

Een beter beeld van haar kan ik op deze afstand niet krijgen. Maar die stem is gewoon betoverend. Blijkbaar vindt Numico dat ook, want als ik een hand op zijn schouder leg schrikt hij op alsof hij wakker werd uit een lichte slaap.

Hij kijkt me aan “Heb je dat gehoord,” vraagt hij. “Ik heb er zelfs over gedroomd,” is mijn antwoord. Het komt er grappiger uit dan het bedoeld is en Numico lacht. “Dat is toch bijna niet meer menselijk die stem, ik was helemaal van de wereld. Ik kon aan niks anders meer denken dan dat ik die stem wou horen en blijven horen.”

"Is dat haar,” vraag ik nieuwsgierig in de hoop het mysterie van Numico's dromen op te kunnen lossen. Hij schudt zijn hoofd. “Ze droeg geen wit geen sluiers en ik heb even haar ogen gezien, het waren niet de goede ogen. Ze zijn mooi, daar niet van, maar deze ogen zien er ondanks hun schoonheid triest uit. Dit meisje heeft verdriet, die prachtige noten die ze zingt zijn zelfs gevuld met dit verdriet.”

Nu Numico het zegt besef ik het me ook, de schitterende ijle klank, die trilt alsof er tranen over je wangen lopen en als Numico me aankijkt zie ik zelfs de sporen van die tranen nog zichtbaar op zijn wangen. Het zijn niet zijn tranen, deze tranen komen voort uit de schitterende stem van deze mysterieuze jonge vrouw.

Allen zijn we geëmotioneerd door die stem en even moeten we ons verhaal kwijt. Ik over hoe ik weg zweefde uit het dorp. Retsj voelde zich weer een kleine jongen worden. Numico weet alleen maar uit te brengen dat hij die stem wou volgen tot het einde van de wereld. Maar iets hield hem tegen de heuvel af te dalen. Alsof de stem je naar haar toetrekt en er tegelijkertijd voor zorgt dat je afstand blijft houden.

Het was een vreemde gewaarwording, drie volwassen mannen, die zo onder de indruk waren van een stem. De pauze was duidelijk wat uitgelopen, we besloten al lopende te eten en water tot ons te nemen. Heel soms hoorde we de stem nog als een zucht wind haar mee voerde. Ze zou inmiddels overal kunnen zijn, terwijl wij nog een lange reis te gaan hadden.

Ga naar deel 74 van dit dagelijkse feuilleton. Het verhaal is gebasseerd op regressietherapie, fantasie en levensvragen. Voor het volgende deel klik hier. Voor een overzicht van alle delen tot nu toe klik hier.

help


Beloon de maker en jezelf

Word Yoors lid



Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (7 reviews)
expand_more
Verberg reacties
zelfs stukken van jouw verhaal ontroeren me
| 21:44 |
Super leuk om te lezen!
| 19:26 |
Snel naar het volgende deel
| 10:43 |
We gaan verder
| 19:15 |
Ik vang vaak emoties van de ander op. Soms kan ik het snel kanaliseren, maar heb ook al gehad dat ik het niet van me af kan schudden.
| 22:12 |
Emoties kunnen hard doordringen
| 20:48 |
Intens verdriet dat doet wat.
| 10:48 |

auto leasen
auto leasen
private lease goedkoop
private lease goedkoop
Muziek, Kunst & Cultuur
Aanbevolen Muziek
Aanbevolen Muziek
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen