Een eindeloze reis naar ergens - Stap 8


Wie zijn uw helden lezer? Gandhi, JFK, John Lennon, Justin Bieber? 

Wat maakte hen voor u tot held? Wat heeft zo´n held wat u niet heeft? 

En waarom werden vele pas werkelijk helden na hun dood? 

Staan de echte helden niet juist dichtbij u? Zij die elke dag het juiste doen, zonder dat iemand er werkelijk oog voor heeft.


'Meester Oniko, Meester wat ik gezien heb…...' sprak ik zacht. Hij bewoig niet. Ik sprak iets luider; 'Meester Oniko.'

Zijn arm rees een stukje van het bed en zijn vinger wees naar de kan met water. Ik vulde een nap met water en knielde bij hem neer. Toen bracht ik met één hand zijn hoofd omhoog, terwijl ik met de andere hand de kom aan zijn lippen zette. Na enkele slokken kuchtte hij, bevochtigde zijn droge lippen en sloeg zijn oogleden op.

'Je hebt de hemelse draak nog even van mijn lijf weten te houden zoon, maar zijn klauwen hebben zich al in mijn borst genesteld en zijn snavel heeft mijn hart al aangevreten. Mijn vertrek staat vast, maar aan je ogen kan ik zien dat je me nodig moet spreken. Dus spreek mijn zoon,' zijn stem was zacht en kraakte.

Ik deed mijn relaas, maar moest hem enkele malen wekken uit een slaap waar hij telkens weer in wegzakte. Na mijn laatste zin staarden zijn, nog immer krachtig ogen, star naar het lage plafond.

“Na vele generaties dreigt wederom de verwoesting. Het blijft in beweging, zoals de zee waar wij ooit aan leefden. Dit maal zijn we gewaarschuwd en hebben we jaren aan voorzorgsmaatregelen getroffen. De vernietiging treft ons niet direct. Maar komt heel dichtbij en zij zal zeker gevolgen voor ons hebben. Weet dat het deze keer een waarschuwing betreft, de slang maakt dat nogmaals duidelijk. Het wit van de slang…”

Oniko zakte weg, ik hoorde zijn ademhaling verslappen, onregelmatig worden. Hoe ik ook schudde en schreeuwde hij kwam niet meer bij. Enkele minuut later stopte zijn ademhaling geheel, ik voelde hoe de hemelse draak zijn ziel naar het eeuwige begeleide. Ik bleef onthutst achter, met zijn vertrek verloor ik meer dan ik me bewust was.  Een mentor, een vriend en iets van een vader. Met het stoppen van zijn adem is de toegang tot al zijn wijsheid me in één keer ontnomen, zonder dat ik de antwoorden heb waar ik zo desperaat naar zocht.

Ik nam in een fractie van een seconde afscheid van iemand die al sinds mijn twaalfde zomer het dichtste bij een vader kwam. Mijn eigen vader heb ik nooit gekend en mijn moeder sprak nooit over hem. Hij was voor zover ik wist haar enige geheim.

Ik grifte onze laatste momenten in mijn geheugen. Toen ontstak ik het vuur, branden wierook tot de hut gevuld was met de zoete lucht van herfst, dennen, gedroogde vruchten en bloemen. 

Dit ritueel was een gebruik dat wij sinds we de doden niet meer op een brandend vlot de zee op konden sturen, alwaar de kwade geesten niet konden komen, uitvoerde om de zwarte entiteiten te weren. 

Zo kon de ziel van de overledenen in alle rust de eeuwigheid betreden. Niet gevolgd of lastiggevallen door de zwarte essentie loze, die nog immer op het aardse niveau ronddolen en dolgraag de zielen van overledenen verleiden ook hier te blijven, of proberen in de vlucht van de overledene mee te gaan om zo alsnog de eeuwigheid te betreden.

Next Step >>

<< Previous step

Gerelateerde Blogs

Ook iets te schrijven/Bloggen



Wordt Yoors lid!

Aanmelden