Een eindeloze reis naar ergens - Stap 86


Kennis is macht lezer. 

Kennis van zaken is tegelijkertijd onmacht, aangezien uw dat wat in beweging is niet meer kan stoppen. Het is groter dan u en ik. Al bezit u de kennis en overziet u de gevolgen, u blijft een roepende in woestijn. 

Uw kennis en inzicht zullen u nimmer instaat stellen zonder hulp de draai die de wereld aan het maken is tegen te gaan. Met de juiste steun kunt u haar hopelijk nog net een klein beetje afremmen.

Cabilah's ogen willen niet loskomen van de oorring, terwijl Numico verder ging. “Dat teken draagt hij op zijn borst. Deze keer heb ik het bewust gezien. Hij draagt dit teken. De man in de toren draagt hetzelfde teken als dat wij van Kosa kregen. Hetzelfde teken als dat  jij in jouw dromen zag Martio.

Het is duidelijk dat wij dichterbij het antwoord komen. Telkens weer duikt die parel met de bloem op. Steeds vaker, dus volgens mij komen we steeds dichterbij. Ik bedoel een droom bied weinig houvast. De spullen die Kosa ons gaf al een stuk meer, maar die waren al jaren geleden gevonden. Maar deze hond leefde nog.”

Hij had gelijk, ik voelde ook dat we steeds dichterbij ons antwoord kwamen. Alleen zoals vaker het geval is met antwoorden, ze roepen meer vragen op  dan ze beantwoorden.

Dit heb ik in mijn nieuwsgierige leven maar al te vaak ondervonden. Het heeft me anderzijds nooit tegengehouden te blijven zoeken naar de antwoorden op de nieuwe vragen.

Kennis, je heb er het meest aan als je niks weet, maar dan heb je er geen behoefte aan. Al mijn hele leven zoek ik naar kennis, zonder dat het me ooit echt voldoening heeft geschonken. Toch wil ik haar vinden, bezitten, delen en doorgeven.

Het voelt als mijn taak te onderwijzen in de wijsheden die ik verzameld heb. Maar als het mij geen vervulling geeft, waarom zou ik hen die het eveneens zoeken er mee belasten als het ook bij hen niet tot voldoening zal leiden?

Tevens besef dat de kennis die ik doorgeef van vitaal belang zijn. Het kan levens redden en misschien zelfs beschermen tegen de dood, als het me lukt de baas van de wereld te vinden. Maar zelfs als ik hem vind, stelt mijn kennis me dan instaat hem te overredenen. Te doen inzien dat wat er gaande is ontoelaatbaar is.

Zou dat dan het nut zijn? Is dat mijn taak in de grote schakelketting, die de wereld heet? Ben ik instaat dit te voorkomen of zijn de radertjes al lang in gang gezet? Staat de uitkomst al vast? Deze gedachten flarden gaan in enkele seconden door mijn hoofd, tot ik weer de ogen van Cabilah zie. Haar lip trilt en haar ogen zijn nog steeds gericht op het symbool.

“Jullie kennen dit teken,” vraagt ze. “Jullie dromen er van? Dit is wat mijn leven verwoest heeft,” schreeuwt ze uit. “Dit teken zag ik elke nacht weer, druipend in het bloed. Nog steeds droom ik van het gegil,” ze schreeuwt nog steeds. Tranen stromen over haar gezicht. “Vuur, gegil, dan wordt het zwart en uit het donker zie ik dit teken oprijzen, uit de vlammen die ik zie als ik achterom kijk.”

Haar lichaam schokt, haar lippen trillen als de snaar van een boog die net los gelaten is. Retsj slaat zijn armen om haar heen, Cabilah verdwijnt er volledig in, enkel haar benen zijn nog zichtbaar.

Het gehuil verandert in gesnik en dan in stilte. “Dank je,” zegt ze tegen Retsjmana en ze haalt haar neus op. “Jullie zullen wel denken dat ik slap ben, misschien is dat ook zo. Maar er is te veel gebeurd. Het lukt me niet meer alles weg te stoppen, het lukt niet meer. Maar ik snap dat jullie van me af willen. Als we het volgende dorp bereiken zal ik een man zoeken die me wil, dan hoeven jullie mij niet meer te troosten.”

Binnenkort deel 87 van dit dagelijkse feuilleton. Het verhaal is gebasseerd op regressietherapie, fantasie en levensvragen. Het volgende deel is waarschijnlijk morgen beschikbaar. Voor een overzicht van alle delen tot nu toe klik hier.

help


Beloon de maker en jezelf

Word Yoors lid