×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors










Een eindeloze reis naar ergens - Stap 89

Een eindeloze reis naar ergens - Stap 89


"Man´s best friend," lezer. Die o zo trouwe viervoeter. Sommige van u zullen zweren bij trouwe ogen die altijd uitstralen dat ze geen idee hebben wat er in de wereld omgaat. Maar mogelijk behoort u tot die groep van mensen voor wie die hond toch altijd harder liep en snel dichterbij kwam terwijl u doodsangsten uitstond. The doggy dillema, is als het leven zelf. Het is de afweging tussen lusten en lasten, tussen vrijheid en verbondenheid. 

Dan hoor ik sluipende voetstappen achter ons op doemen. Aangezien ik Retsj en Cabilah aan mijn rechterzijde kan zien stil staan en Numico naast me staat draai ik me razend snel om en richt mijn boog.

Ik sta oog in oog met een enorme hond. De hond schrikt van mijn plotselinge beweging. Hij rent in de richting van Cabilah en Retsjmana.

“Kijk uit,” roep ik! Terwijl mijn boog het dier probeert te volgen tijdens zijn sprint.

Cabilah kijkt verschrikt in de richting van de hond, die inmiddels vlak bij haar is. Hij zakt door z'n voor poten en maakt zich klaar om haar naar de strot te vliegen. Cabilahs grote ogen draaien zich naar mij toe, ze steekt haar armen omhoog. “Niet schieten,” roept ze wanneer mijn vinger de trekker overhaalt en de pijl de boog verlaat.

De hond springt tegen Cabilah op en begint met zijn grote tong haar hele gezicht af te likken. De pijl boort zich meters van hen vandaan in het hout. Numico kijkt me enigszins schuldig aan.

“Hoe wist je dat,” vraag ik hem nog voordat ik er zelf over nagedacht heb.

“Hij voelde niet aan als die ander. Deze heeft geen kwaad in zich, dus moest er een andere reden zijn voor die schijnbare aanval. Het mag duidelijk zijn welke.”

“Monta,” roept Cabilah uit. “Gek beest, ben je al die jaren hier gebleven. Je hebt toch niet op mij gewacht he. Jongens dit is Monta, hij was een pup toen ik hem achter moest laten, maar kijk.·"  Ze wijst op een kolos van een hond, die als een dolle rondjes aan het rennen is om zijn voormalige bazin.

Het zit me niet lekker. Het was bijna mijn schuld dat ik een vriend van één van ons gedood had. Deels door de hond van de vorige dag, maar zeker ook door die ruiter.

Hoeveel verantwoording draag ik voor het welzijn van mijn vrienden, om het welzijn van andere daardoor in gevaar te brengen. Moet ik meer voorzichtigheid betrachten, of zou ook dat gevaar op leveren. Ik ben niet instaat om een eenduidig antwoord te vinden.

Numico heeft door wat er in mij speelt. “Martio je doet het goed, jij bent de enige van ons die gewapend is. De enige die instaat is een ander te beschermen. Mijn leven dank ik aan jou. En je ziet als het niet de bedoeling is dat één van ons vast in staat je op tijd te waarschuwen. Of te duwen,” grapt hij.

“Bedankt,” zeg ik. “Het is een hele verantwoording,” hij kijkt me begrijpend aan.

“Ik ben blij dat ik jouw sandalen niet pas, ik zou niet graag in jouw schoenen staan. Ik spreek liever met wezens, dan ze te moeten doden, maar het is maar goed dat we jou hebben.”

Hij zal wel gelijk hebben, toch hoop ik dit soort situaties niet veel vaker mee te hoeven maken. Ik gris de huid van de paal en stop hem in mijn draagzak, het heeft geen zin dat Cabilah hier nu mee geconfronteerd wordt.

Dan loop ik op de hond af, hij kijkt me schichtig aan. Ik werp mij boog op zij en zak door mij knieën. “Kom maar jongen, ik bijt niet,” zeg ik tegen hem terwijl ik mijn geopende handen toon.

Ga naar deel 90 van dit dagelijkse feuilleton. Het verhaal is gebasseerd op regressietherapie, fantasie en levensvragen. Voor het volgende deel klik hier. Voor een overzicht van alle delen tot nu toe klik hier.

help

Klik hieronder voor uw mijlpalen:


Beloon de maker en jezelf

Word Yoors lid




expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts



expand_less

Volgers



expand_less

Collecties