×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Tijd heelt alle wonden........... op deze dag blijkt dat waar te zijn.

Tijd heelt alle wonden........... op deze dag blijkt dat waar te zijn.


Op deze dag in 2015: 8 juni 2015. Soms dan lees ik op FB de statussen terug die ik ooit geschreven heb bij "op deze dag". Vaak word ik daar heel erg blij van, vooral als het gaat om hele leuke of gekke situaties die ik met de kinderen heb beleefd. Maar soms dan neemt het mij ook terug naar situaties waar ik het benauwd van krijg als ik ze weer lees. Zo ook met de status van 8 juni 2015. Ik zal ze soms met jullie gaan delen heb ik besloten omdat ik denk dat ik niet de enige ben dit meemaakt of meegemaakt heeft. Als er één iemand tussen zit die dit leest en denkt: "Goddank, ik ben niet de enige" en er misschien wat hoop, erkenning of kracht uit kan halen dan ben ik dik tevreden.

TOEN

Ik ben er niet goed in. Helemaal niet goed in zelfs. Maar enige tijd geleden realiseerde ik mij dat ik verzuip, dat wat ik ook doe het niet genoeg is. En dat ik dus hulp moest vragen ......... vreselijk vind ik dat. Niet voor andere mensen, ik vind dat iedereen dat moet doen hoor, als je er recht op hebt waarom zou je dan niet. Maar daar zit hem dus nu ook in. Ik wil het niet! Ik vind ook eigenlijk niet dat ik er gebruik van moet maken. Eigenlijk zou ik er ook geen gebruik van moeten hoeven maken. De mensen die mijn statussen de afgelopen jaren gevolgd hebben weten ongeveer wel hoe het zit. Dit gaat over de financiële situatie waarin ik in ben beland geheel buiten mijn eigen schuld om. Het enige wat "ik fout" heb gedaan is gaan scheiden van de biologische vader van mijn kinderen. Als alle gemaakte afspraken nagekomen waren dan was ik hier niet in beland en daarom vond ik dat dat ik er eigenlijk geen gebruik van moest maken.

Vandaag toch echt een dieptepunt. Inschrijving voor een activiteit verloopt vandaag en daar had ik dus een aanvraag voor ingediend maar omdat ze blijkbaar heel lang doen om die aanvragen - waar helaas veel mensen gebruik van schijnen te moeten maken - te verwerken heb ik de goedkeuring nog niet binnen. Mondeling wel toegezegd maar alles moet schriftelijk wat ook heel begrijpelijk is dus vandaag dan maar gaan bellen om te vragen wat er mogelijk is. Nou niks dus via die weg, dan moest ik maar .......... tsja en dan zit je dan. Je gunt het je kinderen enorm maar dan moet ik dus wel ............. heel diep ademhalen dan maar en een "mail" sturen. Zo ontzettend pijnlijk vond ik dit. Mail verstuurd en terwijl ik mijn tranen niet meer kan tegenhouden en dus maar laat gaan belt er iemand van de gemeente die een aanvraag voor iets anders aan het beoordelen is. De arme man belde werkelijk op het meest foute moment. Hij kon mij niet in het systeem vinden en dat vond hij raar. Dat kan ik ook begrijpen dat die man dat gek vindt want ik doe alles wat mogelijk is om niet in het systeem te komen. "Maar U leeft van 864,00 euro per maand?" Dat klopt. "Met 4 kinderen is dat toch niet te doen?" Tsja, dat klopt ook daarom heb ik dus ook die aanvraag ingediend, even aangegeven hoe dat is gegaan. "Kunt U nog een specificatie overleggen en .......... " Nee, dat kan ik niet. Ik kan u alleen de bankafschriften laten zien want ......... en dan kan ik weer het ellenlange verhaal vertellen over hoe wat waar en waarom. Steeds weer datzelfde stomme verhaal vertellen. Ik wil het helemaal niet vertellen, en al helemaal niet meer keer op keer. Doordat ik met rechtszaken bezig was om het e.e.a. rechtgetrokken te krijgen was ik dus niet in het bezit van de benodigde papieren en viel ik dus steeds overal buiten de boot. Heel frustrerend was dat trouwens.

Ja, ik leef van 864 euro met 4 kinderen en ik klaag daar helemaal niet over. Daarnaast krijg ik nog wat toeslagen en als ik die bij die 864 euro optel dan kan ik de rekeningen betalen die ik moet betalen. Ik heb geen schulden behalve bij mijn advocaat. Al 5 jaar probeer ik geen schulden te maken en door het begrip dat mijn kinderen hebben is ons dat ook gelukt tot nu toe ......... ik zeg ons want zonder de medewerking van die 4 was het me never nooit niet gelukt, dat weet ik wel .......... ik weet ook niet hoe lang ik dit nog ga volhouden. Mocht mijn aanvraag afgewezen worden dan heb ik dus een mega probleem. In het verleden waren er lieve mensen die zagen hoe ik worstelde en die dan subtiel bijsprongen, door te komen ontbijten en dan voor 4 weken ontbijtspullen bij zich hadden die ze "thuis toch niet op kregen", en toen ik vorig jaar al mijn zomergoed per ongeluk aan een goed doel had gegeven bijsprongen zodat ik toch zomerkleding had om aan te trekken, met Sinterklaas snoepgoed gaven voor de schoenen etc etc etc. Zonder die mensen had het er de afgelopen jaren ook heel anders uitgezien. Af en toe gaf het verlichting op momenten dat ik echt met mijn handen in het haar zat.

Mijn flexibiliteit en creativiteit deed de rest, alles om maar niet afhankelijk te zijn van wie dan ook. En alles wat ook maar niet nodig was heb ik gelaten. Maar na 5 jaar is dan nu het moment aangebroken dat ik het dus aan het verzuipen ben en ik dus wel hulp heb moeten vragen. Vol verbazing heb ik daar gezeten. Ik wilde alleen hulp voor zaken die mijn kinderen aangaan maar ....... vol verbazing heb ik geluisterd. En terwijl ik daar zat werd ik zo kwaad, dat had ik ook toen ik vanmorgen op verzenden klikte en ook toen ik die meneer van de gemeente aan de telefoon had. Ik werd niet kwaad op de mensen van de gemeente of de instanties maar op mijn ex man dit even voor de duidelijkheid.

Voordat iemand een verkeerde indruk krijgt. Ik zou never nooit niet terug willen naar de tijd voor die 5 jaar. Voor geen geld ter wereld want ik ben nu echt een heel tevreden en een gelukkig mens. Maar ik ben wel boos op mezelf. Ik ben boos dat ik ooit zo dom heb kunnen zijn om kinderen te krijgen met de verkeerde man. Ik ben boos dat ik zo naïef heb kunnen zijn en zo goed van vertrouwen was dat ik in deze situatie ben beland. Nooit maar dan ook nooit had ik gedacht dat ik door mijn eigen goedgelovigheid in zo'n situatie als waar ik nu in zit zou komen. Punt is alleen dat ik met die boosheid helemaal niks opschiet. Dit is de situatie en daar moet ik mee dealen maar soms en nu steeds vaker vind ik het wel heel pijnlijk vooral ook het besef dat mijn kinderen de dupe zijn van de foute keuzes die IK gemaakt heb. En dat is ook de enige fout die ik ooit gemaakt heb. Verder heb ik best soms gekke, rare of niet voor de hand liggende dingen gedaan maar ik heb in mijn leven maar 1 fout gemaakt en daar word ik elke dag mee geconfronteerd en steeds vaker en steeds harder. En ik heb geen flauw idee hoe ik die fout kan herstellen, werkelijk geen flauw idee.

Het enige echt vreemde is dat de grootste fout in mijn leven mij ook gelijk het meest goede en beste in mijn leven heeft gebracht. En daar heb ik absoluut geen spijt van, nu niet en ook nooit gehad en ik denk ook niet dat ik daar ook ooit spijt van zal krijgen.

How low can I go? Geen idee, maar blijkbaar kan ik veel hebben want steeds als ik denk "erger dan dit kan het niet worden" dan komt er een moment dat ik denk "Oh toch wel!". Maar overal komt toch wel eens een eind aan toch? AL zijn sommige wegen wel heel erg lang.

NU

2015 en ik vroeg me af hoe lang het zou duren voordat er eindelijk een eind aan zou komen. Na regen komt zonneschijn zeggen ze toch altijd en ik bleef geloven dat die zon toch echt een keertje zou gaan doorbreken. Het heeft uiteindelijk nog geduurd tot 2016 en toen begonnen de wolken langzaamaan te wijken en zag ik de zon zo nu en dan doorbreken. Nu in 2017 gaat het een stuk beter dan toen in 2015. Ik merk dat ik steeds meer grip op zaken krijg en dat ik weer mijn eigen leven kan gaan leiden. De situatie waar ik in zat voelde als een gijzeling en nu voelt het alsof ik mijn vrijheid weer terug heb. Het waren 6 helse jaren die ik werkelijk niemand gun maar door trouw te blijven aan mezelf en door soms enorm over mezelf heen te stappen ben ik er uit gekomen. Ik had nooit gedacht dat ik zo sterk kon zijn en ik ben dan ook echt gigantisch trots op mezelf. En als ik dit kan, geloof me, dan kan iedereen dit. Geloof in jezelf, sta voor je eigen waarden en normen en laat niemand je je trots afnemen want dan heb je helemaal niks meer. Geef dus nooit op want het cliché is waar "na regen komt zonneschijn".

Reageren op een blog? Dat kan als yoorslid. Lid worden is gratis. Behalve reageren kun je dan ook bloggers volgen of zelf aan de slag als blogger. Je hoeft je alleen even hieronder aan te melden:






_PetitCorbeau_
Goed dat de zonnestraaltjes er beginnen door te komen ;)
08-06-2017 10:41
08-06-2017 10:41 • 1 reactie • Reageer
DidI'Ms world
De zon schijnt weer volop.
08-06-2017 11:15
08-06-2017 11:15 • Reageer