×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
ik heb een heel saai leven.

ik heb een heel saai leven.


Net kreeg ik de vraag: "En hebben jullie nog plannen?" en ik moest die vraag beantwoorden met een "nee". Vol ongeloof volgde de tweede vraag: "Ik bedoel een weekendje weg ofzo " en weer moest ik die vraag beantwoorden met een "nee". En ik realiseerde me dat ik volkomen blanco ben in elk geval tot aan het eind van het jaar. He le maal niks heb ik op de planning staan. Ik ging nadenken of ik voor volgend jaar dan iets op de planning had staan en behalve een weekendje weg met mijn jongste dochter is er niks waar ik naar uit kan kijken. En ik schrok. 

Degene die de eerste vraag stelde vroeg ook of ik dan nog dit deed en of ik nog dat deed en wederom moest ik alle vragen met een "nee" beantwoorden. Ik sta volkomen stil. Ik ben dat geworden wat ik dacht wat ik nooit zou worden. En weet je waar ik het meeste van schrok toen ik me dit realiseerde ? Dat ik me er blijkbaar bij neergelegd heb. 

De bovenstaande tekst geeft mijn situatie zo goed weer. Ik leef het leven dat duizendende mensen leven en waar men heel gelukkig mee is maar als ik eerlijk ben geeft het mij geen voldoening maar enkele weken geleden heb ik mij er bij neergelegd. Mijn eigen wensen en verlangens, mijn doelen, heb ik "on hold" gezet. En blijkbaar is het goed zo. Ik realiseer me dat ik de onrust die ik voelde over 2 á 3 jaar waarschijnlijk met volle teugen weer ga ervaren maar nu is er niks. Ik ben niet depressief en ook niet teleurgesteld maar ik heb me aangepast aan het leven lijkt het wel.  Ik heb geen problemen en blijkbaar heb ik ervoor gekozen om het leven te leven - of in elk geval te proberen - dat zoveel mensen leven en waar die mensen tevreden mee zijn. Maar als ik dan zo'n vragen krijg dan weet ik dat ik het leven ook behoorlijk saai vind. 

Ik behoor gewoon niet tot de mensen die gelukkig worden van een volle koelkast, een opgeruimd huis en zo nu en dan wat sociale contacten. Ik word niet blij van een all inclusive vakantie in god mag weten welk goedkoop land een of twee keer per jaarmet heel veel Nederlanders om mij heen. Ik word niet gelukkig van winkelen of dingen kopen. Eigenlijk interesseren al die zaken mij niet. Niet een beetje niet gewoon helemaal niet. 

Ik weet dat veel mensen nu zullen denken "dat mens is volkomen de weg kwijt" maar geloof me dat is niet zo. Ik heb er alleen voor gekozen om op een bankje langs de weg te gaan zitten en te kijken. Ik zit denk ik mijn tijd een beetje uit en dat is eigenlijk helemaal niks voor mij. Ik heb er voor gekozen om de komende twee jaar het leven te leiden dat ik eigenlijk heel erg saai vindt. Waarom? Omdat er even niks anders in zit en ik ook niet de behoefte voel om mezelf bezig te houden met zaken die alleen maar energie kosten en toch niet dat opleveren wat ik zou willen. 

Ik ben de verantwoordelijke moeder die het welzijn van de kinderen nu voorrang geeft, bladibladibla. Als ik echt mijn hart zou volgen dan zou ik alles achter mij laten en vertrekken naar een plek waar het niet (zo) druk is en waar beton uitzondering in plaats van regel is, waar ik zelfvoorzienend kan zijn, dan zou ik een vervallen gebouw verkopen en bewoonbaar maken, dan nam ik kippen, leerde ik een andere taal, dan liet ik mijn creativiteit volledig exploderen en liet ik mijn intellect zijn gang gaan. Dan liet ik alles los. Maar ik ben moeder en de enig verantwoordelijke voor mijn kinderen dus nu houd ik me bezig met scholen, studiekeuzes en hoe ga ik dit financieel rondkrijgen. Wil ik dat mijn kinderen keuzes maken met hun hart en begeleid ik ze daar in. Ik heb fijne kinderen en ik kan het niet over mijn hart verkrijgen om ze nu weg te halen uit de omgeving die ze fijn vinden, waar ze het naar hun zin hebben. Ik wil ze een basis geven waar ze later iets aan hebben.

Ik heb mij hier lang tegen verzet, innerlijk. Ik was onrustig. Na een vervelende scheiding heb ik gevochten als een leeuwin om de kinderen niet te laten lijden onder de keuzes die volwassenen maakten. Ik vond het niet eerlijk dat ik alleen veranwoordelijk was. Ik was bang om verkeerde keuzes te maken als het op de kinderen aankwam. Zij hadden namelijk een rotsvast vertrouwen in mij, dat ik het allemaal wel zou oplossen en hoewel dat natuurlijk hartverwarmend was vond ik het ook doodeng. En altijd had ik in mijn achterhoofd "we gaan hier weg en we beginnen ergens ander helemaal opnieuw". Dat hield mij op de been. En dan bereik je op een gegeven moment het punt dat alle problemen zijn opgelost en je denkt "Is dit alles wat er is?" om Doe Maar  maar eens te citeren. Waarom kun je niet tevreden zijn met wat je hebt? Een fijne relatie met de kinderen, kinderen die het goed doen, kinderen die prettig zijn om mee om te gaan en een leuke relatie. Je hebt een dak boven je hoofd, financieel is het niet ruim maar te doen en je kinderen hebben eten. Je komt je beloftes na dus wat wil je nog meer? En dan komt die onrust weer ..................... ik heb dat gewoon niet in me om daar gelukkig van te worden, tevreden zijn met is het hoogst haalbare. En dan begin ik weer doelen te formuleren, iets waar ik naartoe kan werken maar ik realiseerde me ook dat als ik mijn doelen en wensen en dromen uitvoer ik enorm ingrijp in het leven van mijn kinderen. En dat lijkt mij niet eerlijk nu in deze fase van hun leven en dus heb ik besloten dat ik mijn doelen, wensen en dromen gewoon even moet parkeren. Voor nu voor 2 á 3 jaar en dan ga ik kijken wat haalbaar is want als dan moet het ook dan, voordat de jongste kinderen in dezelfde fase komen waar nu de oudste kinderen in zitten. En mocht het niet lukken dan zal het uitgesteld worden tot over 5 á 6 jaar.  Maar ik heb mezelf heilig beloofd dat ik dan ook echt gewoon dat ga doen wat IK wil. 

Het enige wat ik nu nog moet doen is dat "gewone saaie leven" voor elkaar te krijgen en als het kan ook leuk te gaan vinden.  Maar vooralsnog vind ik het nog niet erg boeiend en merk ik dat het verlamd. Ik doe de dingen die goed voelen, schenk aandacht aan wat ik belangrijk vind in het leven maar ik mis het GROTE doel in mijn leven.

Reageren op een blog? Dat kan als yoorslid. Lid worden is gratis. Behalve reageren kun je dan ook bloggers volgen of zelf aan de slag als blogger. Je hoeft je alleen even hieronder aan te melden: 



Misschien ook leuk om te lezen: 






Filosoofje
" Ik word niet blij van een all inclusive vakantie in god mag weten welk goedkoop land een of twee keer per jaar met heel veel Nederlanders om mij heen. Ik word niet gelukkig van winkelen of dingen kopen. Eigenlijk interesseren al die zaken mij niet. Niet een beetje niet gewoon helemaal niet. "  schrijf je. Heerlijk toch, dat is niet saai. Het went wel. Je hebt geen doel nodig om gelukkig te zijn. Het kan wel helpen uit een depressie te komen als je erin zou komen.
17-10-2018 07:57
17-10-2018 07:57 • Reageer
DidI'Ms world
Die kans bestaat natuurlijk Tegendraads maar ik geloof dat ik wel wat weg heb van een kluizenaar. Ben graag alleen. En ik moet natuurlijk heel veel klussen in het ideale plaatje :wink:. Mis je het helemaal niet?
11-10-2018 15:32
11-10-2018 15:32 • Reageer
Tegendraads
Hmmm Herkenbaar dit gevoel komt bij mij met golven die een aantal weken en soms maanden duren. Maar ik zeg je één ding heb het buitenland geprobeerd, verweg van mensen en beton in de Campo, dat werd na 2 jaar ook saai :unamused:
11-10-2018 14:46
11-10-2018 14:46 • Reageer
DidI'Ms world
Minnie92 ik heb erover nagedacht maar eigenlijk heb ik al mijn gestelde doelen wel bereikt en om nu iets te verzinnen om te verzinnen voelt zo onzinnig. Maar misschien komt dat nog …… moet nu nog hieraan wennen geloof ik. 
11-10-2018 14:09
11-10-2018 14:09 • Reageer
Minnie92
 Herken het wel, het gevoel dat er wat meer nodig is om niet in slaap te vallen... Gelukkig kan je over 2 a 3 jaar alsnog achter je doelen aan, maar kan je niet een wat kleiner, minder ingrijpend doel voor de tussentijd stellen? 
11-10-2018 14:03
11-10-2018 14:03 • Reageer
DidI'Ms world
Marjolein ik voel mee een beetje schuldig geloof ik dat ik dit zo ervaar. Het ligt ook niet aan anderen maar echt aan mezelf vrees ik. Ik heb gewoon iets meer dan dit nodig geloof ik. Die cadans van het leven is gewoon zo ……. bleh toch?!
11-10-2018 12:48
11-10-2018 12:48 • Reageer
Marjolein
ja, bestwel herkenbaar, ook al heb ik geen grote plannen om naar een buitenland te vertrekken  ofzo. En met een nieuwe liefde is het ook bepaald niet saai. Toch rijgen de weken zich aaneen en ook ik heb geen vakanties in het verschiet.
11-10-2018 12:43
11-10-2018 12:43 • Reageer