Afdruipende ontgoocheling


Wat gebeurde er hiervoor?

Het begint bij zijn wangen, maar Polleman voelt hoe het rood zich verspreidt tot achter zijn oren. Een smal sprankje afschuwelijk inzicht verlicht zijn enigszins benevelde brein.

'Die jongeman van gisteren…'  stoot hij met enige moeite uit, 'die met die vuilniszakken! Waren dat de kwallen! Ik dacht dat-ie afval …'

'Ja persies, dat was mijn neeffie. Toffe gozert is-ie. Die jonge hep nog 's wat over voor z'n tante. De kwalle lage gewoon op het strand, daar heppie anders toch niks meer an.' Bedrijvig haalt ze de borden van tafel. 'Die ruimt ik alvast op. Cornelis jonge, doet ook 's wat.'

'Goed, het is me helemaal duidelijk.' Met een scherpe blik op Polleman staat de commissaris, ietwat onvast, op. 'Polleman, we gaan. Hier hebben we het morgen nog eens over!'

Een minuutje later escorteren de heren elkaar over het tuinpad. 


(c) 2018 Hans van Gemert
eigen afbeelding

Deze episode maakt deel uit van een groot vervolgverhaal, waaraan meerdere schrijvers bijdrages hebben geleverd. Het past daardoor in:

Schrijfuitdaging zomer 2018

De laatste dag om mee te doen...

140w Augustus Achtertuin

FrutselenindeMarge: een verhaal in 140 woorden met deze maand het verplichte 'achtertuin', dat ook in delen gebruikt mag worden