De bedroefde bruid

De bedroefde bruid


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Dit verhaal is het negende deel in een bijzondere reeks, gedeeltelijk door Dana geschreven en gedeeltelijk door mij.

Hieronder zie je een link naar het allereerste deel en je ziet een link naar het deel dat aan deze episode vooraf gaat.

Een nieuw huis op het platteland

Het eerste deel, geschreven door Hans

Het ombuigen van het kromme recht

Het vorige, dus achtste deel, geschreven door Dana. 

Het tumultueuze huwelijk is ten einde, het gelukkige en onverwachte bruidspaar heeft het zaaltje reeds verlaten. In de verte rijden ze weg op de motor. Dana rijdt, Bothan zit helemaal verstopt achter een stapel koffers. Ook de gasten staan op het punt van vertrekken. 

Een uitgebreid feest hoeven we hier te lande niet te verwachten, maar vlak bij de deur staat een lange tafel waarop glaasjes slappe aanmaaklimonade en droge biscuitjes liggen. Toch een beetje feest, dus. De gasten proosten op Dana en Bothan en weten in het voorbijgaan in een oogwenk de gehele feestelijke voorraad weg te werken. Jammer. Misschien heb ik thuis nog wat onder de kurk.

Alleen Anna Miranda de achtste, hooglander, staat verlaten achterin het zaaltje de laatste resten van de grasjurk met sleep naar binnen te werken. Hier en daar heeft ze blijken van aanwezigheid achtergelaten. Als ik met een boogje om haar heen probeer te lopen heft ze de kop op en kijkt me doordringend aan. Ai. Daar gaan we weer.  Ik tracht een versnelling in te zetten, maar Anna Miranda is me voor. Dan maar de andere kant op. 

Ik ren naar de andere zijde van het zaaltje en tracht mij te verbergen achter de lessenaar. Maar ze is sluw, Anna Miranda de achtste. Met een stevige tik smijt ze het lessenaartje omver, alsof het niets is. Mij rest niets anders dan de hoek, daar ben ik veilig. Althans, voor slechts enkele seconden. Dan valt er niet meer aan te ontkomen, Anna Miranda heeft me volledig klem. Klaaglijk loeit ze haar frustraties naar buiten, de ruiten trillen ervan. Mijn trommelvliezen trouwens ook. En ze heeft natuurlijk gelijk. Een golf van medelijden overspoelt me. Arme Anna Miranda, in de steek gelaten nét voor het jawoord gegeven zou worden.

‘Ja, Anna Miranda’, prevel ik, ‘daar ben je dan mooi klaar mee.’
Met haar grote koeienogen kijkt ze me droevig aan, het snijdt me recht door de ziel.

‘Een beetje zielig is het wel’, en ik geef haar enkele klopjes in de nek. Een lief, medelijdend gebaar. Maar bij Anna Miranda is het alsof oude tijden herleven en ze draait zich geheel in postuur. Er zit niets anders op. Ik geef toe. Ik kan niet anders. Nog één keer dan.

Heel voorzichtig, om niets te beschadigen of vies te maken, begin ik met het uittrekken van mijn jasje. Zorgvuldig drapeer ik het over het lessenaartje, dat ik uiteraard eerst weer overeind heb gezet. De mouwen worden zorgvuldig opgestroopt. ‘We doen het maar één keer, Anna Miranda, en dan breng ik je naar huis. Goed?’

Een kort geloei ontsnapt haar. Ze begrijpt me. Intelligent, dat is ze.

Ik duw haar een beetje opzij, zodat ik er goed bij kan. Ik strek mijn handen uit naar de gevoelige plekjes, de plekjes die Anna Miranda zo prettig vind. Ondertussen gaan de gebeurtenissen van vanmiddag door mijn hoofd. Wie had dat gedacht, die Dana. Ze was dus helemaal geen bruidsmeisje, nee, ze was vanaf het begin al uit op boer Bothan! Wat zou ze eigenlijk bedoeld hebben? Grapjes van juristen? Verzuipen in misplaatste plaatsen? Ik schud mijn hoofd. Opperste verwarring. Ze zal toch niet bedoelen…? Nee, zoiets bedenkt zelfs Dana niet. Toch? Toch?

Die enorme rug van Anna Miranda, het is een uitputtend vooruitzicht. Ik begin bij de kop. Zorgvuldig krabbel ik de hele rug, precies zoals Anna Miranda het zo lekker vind. Daarna zijn de flanken aan de beurt. Al die akelige beestjes, takjes en stofjes die in haar vacht al die jeuk veroorzaken worden er door mij zorgvuldig uitgekrabd. Ik krijg kramp in mijn vingers, maar ik geef het niet op. Ik heb het Anna Miranda de achtste, Hooglander, nu eenmaal beloofd. Maar ik doet het echt maar één keer. Meer is gewoon niet vol te houden. 

En daarna breng ik haar naar huis. Bothan en Dana zullen wel blij zijn.

(c) Hans van Gemert

Opnieuw geschreven in de fotoverhalen-uitdaging van de Facebookgroep Schrijvelarij.
De laatste foto, én de zijspanfoto zijn hiervan afkomstig. De overige foto's komen van Pixabay.

Vind je dit een leuk verhaal? Reacties altijd welkom!



Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (7 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Keurig, altijd het meisje naar huis brengen!
| 16:13 |
Zo hoort het :-) !
| 16:21 |
Dat doe je dan weer goed.
| 12:55 |
De zaak weer een beetje rechtgebreid :-)
| 13:15 |
Zucht, waarom.... waarom ben ik een beelddenker...
| 10:19 |
Deze valt toch wel mee? Beetje ruggetje krabbelen, verder niks hoor :-)
| 10:22 |
Ben niet zo dol op ongedierte ;)
| 10:23 |
Nee.... Goed de handjes wassen :-)
| 10:26 |
Extra goed!!
| 10:40 |
Gedaan hoor!
| 12:28 |
Ik heb jouw onverwachte zet heel subtiel hier nog effe verwoven... yoo.rs/tipsvaningrid/blog/oogje-op-de-buurman-1492418188.html?Ysid=8138
| 10:38 |
ik ga hem zo lezen, Ingrid
| 11:58 |
Lekker dan, putte dat je zo uit, wat kriebel en krabbelwerk, mietje. Grijns. Mijn dank is onmetelijk groot, maar het lijkt me nu wel genoeg. Tijd voor een volgend verhaal
| 13:05 |
Strak plan!
| 14:12 |
Anna Miranda de achtste... klinkt heel mooi... hoe krijg je het bedacht Hans...
| 01:47 |
Die naam komt uit de koker van Dana
| 09:58 |
Geweldig!
| 11:57 |
Ach gossie, sneu voor beide... maar of Dana nu blij is...?
Wederom heel graag gelezen!
| 19:36 |
Wie weet... misschien horen we er nog eens iets van :-)
Danku!
| 19:43 |
echt niet, ben ik helemaal voor niets teruggevlogen naar de Schotse Hooglanden
| 13:03 |

private lease goedkoop
private lease goedkoop
Fun & Entertainment
prEiffeltoren
prEiffeltoren
Fashion & Lifestyle
Onderzoeken
Food & Drinks
Mosselen sofrito
Mosselen sofrito
Gezondheid & Geest
Vegan haren wassen
Vegan haren wassen
Dier, Tuin & Natuur
Kooikersplas Houten
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen