De cirkel is rond

De cirkel is rond


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

De ziekenwagen was er gelukkig snel. Terwijl de sirenes nog klonken en het blauwe zwaailicht in het rond flitste werd de bewusteloze Lena voorzichtig op een brancard de wagen in getild. Vlak bij het ziekenhuis kwam ze bij. Haar hoofd bonkte, en de wereld was vaag en mistig. Waar was ze nu? Wat was er toch allemaal gebeurd? O ja, ze was op straat gevallen. Toen een heldere gedachte. Roosje, waar was Roosje? Toen de deuren van de ambulance bij het ziekenhuis open gingen probeerde Lena overeind te komen. Roosje! Maar de banden waarmee ze was vastgegespt aan de brancard voorkwamen heftige bewegingen. Wel bracht de beweging de pijn in haar hoofd in alle hevigheid terug en ze voelde hoe ze de greep op de werkelijkheid weer begon te verliezen. Terwijl ze naar binnen werd gedragen viel haar oog op twee zwervers, die versuft tegen de muur van het ziekenhuis zaten.  ‘Wat een rare plek om te zitten’, dacht ze nog, net voor ze opnieuw het bewustzijn verloor.

 

Carlo en Frans stonden bij de haven. Ze hadden de ambulance zien wegrijden en hadden de twee kinderen zo goed mogelijk gerustgesteld. Een snel opgetrommelde politiewagen met daarin een jonge agente had de kinderen opgehaald en zou ze veilig thuisbrengen.

‘Nou, dan weten we tenminste eindelijk waar dat koffertje is gebleven’, zei Carlo met een zucht.

‘Fijn’, antwoordde Frans nors, terwijl hij nogmaals naar de kras op de wagen keek, veroorzaakt door de duw die aan het koffertje was meegegeven. ‘En waar is het nu dan?’

Carlo wees naar het water. ‘Daar ergens. Zie dat nog maar eens terug te vinden. Zal ik de waterpolitie waarschuwen?’

‘Lekker laten liggen, we zijn er mooi vanaf. Kom Carlo, laten we maar naar het bureau teruggaan.’

De twee politiemannen stapten in en reden weg. Ze zagen daardoor dus niet hoe een man met een roeibootje nieuwsgierig naar de plek roeide waar het koffertje was ondergedoken. En ze zagen ook al niet hoe de man zijn arm in het water stak, even voelde, en toen het koffertje aan het hengsel ophees. Op de kant gekomen bekeek de man het koffertje aan alle kanten. Nat, krassen, afgeschuurde verf. Nee, het zag er niet meer uit. Misschien was het nog iets voor de kringloop. Met die gedachte reed de man even later naar de kringloopwinkel en plaatste het roze koffertje in een gereedstaande container. Zo. Ook weer opgelost.

Is er in verhalen eigenlijk wel een vast begin of eind aan te wijzen? Het begin- of eindpunt van een verhaal is vaak een willekeurig gekozen moment in de tijd. Onze waarneming vertelt ons dat gebeurtenissen zich altijd in een rechte lijn afspelen. Van vroeger naar later, met soms een terugblik. Maar is dat ook de werkelijkheid? Zou het niet ook anders kunnen zijn? Hoe rechtlijnig is de tijd? Wat als onze tijd eens wervelt, in cirkels dwarrelt, parallel met zichzelf loop of soms zelfs zichzelf herhaalt? Zou het leven ons nieuwe, andere keuzes bieden? Herkansingen misschien? Zou het beter worden? En zou je het achteraf nog weten? Of beleven we onbewust misschien regelmatig nieuwe kansen?

 

Harrie stapte de container in. Alle voorwerpen werden bekeken en op waarde geschat. Echte rommel werd gewoon weggeknikkerd, maar er waren nog genoeg bruikbare spullen. Sommige elektronische spullen konden door Jos worden opgeknapt, andere dingen deed hij liever zelf. Toen de container zo goed als leeg was zag hij in een hoekje nog een opvallend, felgekleurd voorwerp. Dat leek wel een roze koffertje. Wat moest hij daar nou nog mee doen, je kon zo zien dat het beschadigd was. Hij tilde het op en rammelde eens. Zwaar en vol. Dat was wel raar. Hij keek naar het slot, en naar de krassen op de verf. Geen eer meer aan te behalen, vast allemaal oude rotzooi. Met een zwaai smeet hij het koffertje in de gereedstaande afvalcontainer. Het was trouwens al laat genoeg. Tijd om naar huis te gaan.

 

Dit verhaal zou ánders kunnen verdergaan, in een andere kring van Tijd. Stel nou eens dat het anders was gelopen, dat Harrie het koffertje niet zou weggooien, stel dat hij geprobeerd zou hebben om het te openen. Misschien ging het dan zó verder, of misschien begon het verhaal dan zó:

(c) 2017 Hans van Gemert

Afbeeldingen : pixabay



Alle delen zijn geschreven in de mei-uitdaging van Vlindertje73

Mei uitdaging. Doe je mee?

Lees er hier alles over!


Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (7 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Mooi eind, of toch niet !
| 15:39 |
Precies!
| 17:05 |
Dat heb je weer prachtig gedaan :-)
| 17:32 |
Dank je wel!
| 17:33 |
Wat een mooi verhaal
Top
| 20:57 |
Dank je wel, Vicky!
| 22:41 |
Heel mooi geworden!
| 16:41 |
Dank je wel!
| 17:02 |
Super!! Er is een film over parallelle levens... fictief??? ;)
| 15:51 |
Er is méér tussen hemel en aarde....
| 16:24 |
Zeker!
| 16:59 |
Zucht.... the end.
| 14:52 |
Elk einde is een nieuw begin ...
| 16:23 |
Da's waar
| 22:56 |
Jammer dat het gedaan is!
| 11:24 |
Ja, ergens wel :-)
Maar, er komen nog verhalen genoeg :-)
| 11:31 |

private lease goedkoop
private lease goedkoop
Fun & Entertainment
prEiffeltoren
prEiffeltoren
Fashion & Lifestyle
Onderzoeken
Food & Drinks
Mosselen sofrito
Mosselen sofrito
Gezondheid & Geest
Vegan haren wassen
Vegan haren wassen
Dier, Tuin & Natuur
Kooikersplas Houten
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen