De pineut of toch niet?


Wat gebeurde er hier voor?

Bleek en ontdaan zit het geüniformeerde gezelschap achter de geleegde borrelglaasje in de gezellige keuken van vakantiepension De Zeester. De sfeer is enigszins bedrukt geworden na het telefoongesprek dat Cornelis met de meldkamer heeft gevoerd. De woorden van agent Polleman, die zijn promotie naar 'eerste klas' in gedachten inmiddels in dikke, vette letters op zijn buik aan het schrijven is, galmen nog geruime tijd na. De pineut. Ja, dat kun je wel zeggen!

Terwijl Sjaan ondertussen bedrijvig met bordjes kwallensalade en meeuwenpastei in de weer is breekt ineens op het gezicht van commissaris Tuinman het zonnetje door.

'Je hebt helemaal gelijk, agent Polleman,' grijnst hij breed, 'jullie zijn allemaal inderdaad zwaar de pineut. Maar ik niet! Wat een geluk dat ik zojuist het belastende borreltje heb afgeslagen!'

Vergenoegd neemt hij nog een hapje van de overheerlijke lekkernij op zijn bord.

(c)2018 Hans van Gemert

Eigen afbeelding

Deze episode maakt deel uit van een groot #vervolgverhaal , waaraan meerdere schrijvers bijdrages hebben geleverd. Het past daardoor in:

140w Augustus Achtertuin

FrutselenindeMarge: een verhaal in 140 woorden met deze maand het verplichte 'achtertuin', dat ook in delen gebruikt mag worden

Schrijfuitdaging zomer 2018

Je kunt nog maar een paar dagen meedoen!

Hoe gaat dit verder?