De wonderballetjes (3) : Wonderlijke sokken

De wonderballetjes (3) : Wonderlijke sokken


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

De liftdeuren gaan open en met verhitte gezichten stappen onthutste liftreizigers naar buiten. De lift blijft even leeg, blijkbaar is niemand er erg happig op om in een lift te stappen die zo kort daarvoor was blijven hangen. ‘Moeten we geen reparateur laten komen?’ vraagt een wat gezette man met een aktetas in zijn hand. De ‘ja’s’, ‘nee’s’ en ‘dat is toch al gebeurd’ gonzen door de hal.

‘Gewoon instappen,’ zegt Jochem, ‘die loopt niet meer vast.’ Anne kijkt hem even aan, dan glimlacht ze. ‘Waarom ook niet,’ lacht ze.

Jochem stapt met Anne de lift in en hij ziet hoe zij het knopje 14 licht beroert. Met een klein schokje zet de lift zich weer in beweging. De veertiende etage is een heel eind, maar de liftsnelheid is erop berekend de reis niet al te lang te laten duren. Nonchalant houdt Jochem zijn hand in de buurt van het bedieningspaneel. Gewoon voor de zekerheid. Onderweg stopt de lift nergens, de etagenummers flitsen voorbij. Er wil onderweg blijkbaar niemand met de lift mee, of de lift heeft besloten de twee wat privacy te gunnen.

Bovengekomen lopen ze door een interne galerij naar de flat waar Anne woont. Ze draait de sleutel om en zwaait de deur uitnodigend open. ‘Kom binnen in mijn nederig hutje,’ lacht ze. Jochem stapt naar binnen. Het flatje is niet groot, maar het heeft een fantastisch uitzicht. De auto’s op de straat lijken net gekleurde mieren, die zich over dunne lijntjes voortbewegen. Je krijgt het gevoel dat de wolkenmassa dicht bij is, bijna om aan te raken.

De inrichting is gezellig, compleet en een beetje druk. Veel Ikea, een aantal foto’s aan de muur en een enkel schilderij in felle kleuren.

‘Momentje hoor,’ zegt Anne. Ze wijst op haar kapotte kleren. ‘Ik loop er zo wel heel luchtig bij, ik ga me even omkleden.’ Jochem knikt, dat is allemaal logisch. Ze trekt de deur van de slaapkamer achter zich dicht. Jochem weet van zijn ex-vriendin hoe lang dat omkleden allemaal kan duren, soms wel úren, dus hij maakt het zich gemakkelijk op de bank.

Tot zijn verrassing gaat de deur al na een paar minuten open. Anne staat op de drempel in een vlotte, nauw sluitende spijkerbroek en daarop een trui in vrolijke kleuren. Het staat allemaal erg leuk bij haar halflange bruine haar. ‘Dat is snel,’ laat Jochem zich ontvallen.

Anne lacht alweer. Jochem ziet dat Anne een kuiltje in haar wang krijgt als ze lacht. En een heel kleintje in haar kin. Ze lacht trouwens erg leuk, Anne.

‘Ik heb niet zoveel tijd nodig hoor. Bevalt het je een beetje, wat je ziet?’

Met een kleur beseft Jochem dat hij naar Anne heeft zitten staren en dat hij dat nog erg leuk vond ook.

‘Eh, ja, ja hoor. Je ziet er geweldig uit.’ Jochem voelt de warme rode kleur over zijn gezicht glijden.

‘Wil je thee?’ vraagt Anne snel, als ze zijn verlegenheid bemerkt, ‘Met een beetje citroen?’

Jochem knikt. Dat wil hij wel.

Anne rommelt weer een paar minuten, nu in de keuken. Dan komt ze terug met twee mokken thee en een bordje waarop enkele speculaasjes liggen.

Jochem nipt van de hete drank. Dan ziet hij op de bank een paar sokken liggen. Dat lijken overduidelijk mannensokken van het sportieve soort. Shit. Zou ze een vriendje hebben? Natuurlijk heeft zo’n leuke meid al lang een vriendje. De teleurstelling golft bitter door hem heen.

Anne ziet waar Jochem naar gekeken heeft. De sokken. Maar ze reageert niet, ze heeft niet in de gaten waar Jochem nu aan zit te denken. Tenminste, ze laat het niet merken.

Met een handgebaar wijst ze de hele kamer aan. ‘En, hoe vind je het hier?’

‘Nou, je woont hier geweldig,’ begint Jochem. ‘Wat een geweldig uitzicht!’ en met een snelle blik over de spulletjes in de kamer, ‘en je hebt het heel gezellig ingericht. Jullie wonen hier prachtig!’

‘Ik woon hier alleen hoor!’ geeft Anne terug.

‘Oh? Ik dacht, dat zijn toch mannensokken!’

Anne kijkt naar de sokken op de bank. ‘Oh, die. Ja, dat klopt. Dat zijn de sokken van ome Kees.’ Dan zegt ze even niets meer. Even valt er een stilte in de gezellige kamer, alles lijkt even stil te staan. Alleen de wolken buiten blijven voor de ramen langs glijden Ze besluit even iets uit te leggen en recht te zetten.

‘Die sokken zijn niet van mij hoor,‘ zegt ze.

Nee, dat dacht Jochem wel, van haar vriendje natuurlijk.

‘Het zijn de sokken van mijn ome Kees,’ gaat Anne verder. Een bedroefde blik glijdt over haar gezicht. ‘Het was mijn lievelingsoom.’

Jochem weet even niet zo goed wat hij moet zeggen, maar Anne gaat al verder:

‘Hij is een paar weken geleden overleden. Zo gek. Het was altijd gezellig als hij kwam. Hij trakteerde ons vaak op leuke en spannende verhalen en was er altijd als hij nodig was. Het leek wel alsof alles gemakkelijker ging als hij er was.’

Jochem knikt. Dat gevoel kent hij.

Anne gaat verder. ‘Hij droeg altijd deze sokken. Niet altijd aan zijn voeten, maar vaak gewoon in zijn broek- of jaszak.’ Ze glimlacht. ‘Beetje raar, dat wel.’

Anne neemt een slokje van haar thee en Jochem besluit hetzelfde te doen. Hij kijkt even hoe de damp nog van de hete drank opstijgt.

‘En een paar weken geleden krijg ik ineens een telefoontje. Ome Kees ligt in het ziekenhuis, het ging ineens heel snel.’ Anne kijkt Jochem aan, als deze even knikt. Hun ogen ontmoeten elkaar. Jochem kijkt in Annes bruine ogen. Er lijken groene spikkeltjes aan de rand te zitten. Als Anne verder praat moet Jochem even moeite doen om los te komen van haar blik.

‘En toen ging ik naar het ziekenhuis,’ gaat Anne verder. ‘Ome Kees vertelde dat hij een goede reden had om altijd die sokken bij zich te hebben. Ze waren iets bijzonders, van levensbelang zelfs. Ik moest er even om lachten. Sokken die van levensbelang zijn?’ Anne slikt even iets weg en Jochem luistert stomverbaasd naar haar verhaal. ‘Hij gaf de sokken aan mij en nét toen hij wilde vertellen waarom die sokken van levensbelang waren, stierf hij.’

Er valt even een stilte en Anne veegt een traantje weg. ‘Nou ja, daarom liggen ze hier.’

Jochem weet niet wat hij hoort. Hij zet zijn theekopje op tafel. Met trillende vingers pakt hij zijn koekje van het bordje. Dan glipt het uit zijn vingers en komt op de grond terecht. Net als hij naar het koekje grijpt doet Anne dat ook. Hun vingers raken elkaar en hun hoofden komen dicht bij elkaar. Heel dicht. Hij voelt haar adem, ademt haar geur, voelt hoe haar warmte dicht bij de zijne is.

Op het moment dat hun lippen elkaar gevonden hebben jaagt de tinteling door hem heen. Daar heeft hij geen wonderballetjes of sokken van ome Kees voor nodig.

Het verhaal gaat verder in: De wonderballetjes (4): Storm


(c) 2017 Hans van Gemert

Kop-afbeelding: pixabay



Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (26 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Wil zo snel mogelijk verder lezen, maar moet nu even wat anders doen.
Er bestaat ook nog zoiets als het huishouden.
Grrrrr.
| 13:49 |
Ja, dat moet ook even gebeuren :-)
| 15:18 |
Op naar het volgende deel, zo spannend.
| 01:50 |
Ja, kus is ook een wonder ;)
| 19:21 |
Misschien nog wel het mooiste :-)
| 00:01 |
O, ik lees meteen verder.
| 21:06 |
Ben benieuwd hoe het verder gaat lopen
| 11:29 |
Er gaat nog heel wat gebeuren!
| 13:10 |
Spannend stukje dit! Ik lees snel verder :)
| 19:09 |
Haha, leuke wending van het verhaal. Had zij de sokken maar bij zich gehad toen ze op de fiets stapte, haha!
| 12:48 |
Ja, daar had ze vast spijt van :-) Hoewel, dan had ze Jochem niet ontmoet :-)
| 13:25 |
Dat is ook weer zo, haha!
| 13:44 |
op naar de volgende
| 17:34 |
Wonderballetjes, wonderdokter, .... wat komt er meer? Ik lees graag verder
| 18:33 |
Er komt nog heel wat :-)
| 22:05 |
Leuk op naar het vervolg
| 13:39 |
Je kunt nog een hele tijd vooruit :-)
| 13:51 |
Wat leuk en verrassend. De emotie voelde ik. Zelfs een kippenvelmoment. Mooi!
| 15:50 |
Dank je wel!
| 17:14 |
Wonderballetjes, wondersokken,.....ik ben benieuwd wat voor wonderobjecten er nog meer komen of dat het hier bij blijft!
Gelukkig kan ik snel door naar deel 4.
| 23:39 |
Het gaat er niet bij blijven....
| 23:55 |
Geishaballetjes en rubberen sokken?
| 19:32 |
:-) nou...
| 20:10 |
Ik zou die lift niet meer ingegaan zijn haha, maar weer een mooi deel van het verhaal.
| 22:29 |
Ik zou ook de trap pakken...
| 22:43 |
Gedeeld ;-)
| 21:42 |
Fijn, dank je wel :-)
| 00:05 |
Nu ook nog wonder sokken leuk :-)
| 20:54 |
Oh oh Ik proef hier iets ;-) Snel naar de volgende aflevering
| 14:30 |
Wow, heel goed verhaald met een romantische toets, I like it. :-)
| 20:24 |
Dank je :-)
| 21:23 |
:-)
| 12:28 |
de wonderen zijn de wereld nog niet uit
| 22:17 |
Precies!
| 22:17 |
O, heerlijk, wondersokken dus
| 18:44 |
De wereld zit vol wonderen...
| 19:07 |
Ja, zopas is er een wondertje gebeurd, jij reageerde bij mij terwijl ik net een reactie bij jou aan het plaatsen was, grappig hè
| 19:10 |
Zie je wel!
| 19:36 |
Het blijft een spannend verhaal dat je iedere keer in 1 adem uitleest. Ik heb ook deel 1 en 2 met plezier gelezen en deze was het ook weer waard.

Groetjes josma.
| 19:11 |
Fijn, dank je wel!
| 23:01 |
Heel mooi geschreven. Ik was zo nieuwsgierig dat ik heb verzuimd om deel een en twee een review te geven.
| 17:06 |
't is toch goedgekomen..
Dank je wel!
| 17:09 |
;-)
| 17:15 |
En toen, en toen, en toen??? Mooi geschreven, dit vraagt om een vervolg :-)
| 14:47 |
Dank je.
En toen....... ja........ toen........
| 14:51 |
Tja dat tintelen lukt ook aardig hier
| 11:55 |
Mooi!
| 13:57 |
Aangezien ik me meestal enorm inleef in een verhaal ging er bij mij ook even wat tintelen.
| 11:41 |
Er moet meer getinteld worden.....
| 13:57 |
Poeh... nóg meer... ik tintel wat af joh ;)
| 14:45 |
:-)
| 14:49 |
Goed geschreven Hans. Door alle drukte heb ik deze verhalen zojuist pas ontdekt. Leuk dat er elementen van mijn fictie verhalen in zijn verweven, dat geeft - althans voor mij - het idee om in een alternatieve fictieve werkelijkheid te zitten :) Benieuwd naar een volgend deel!
| 10:12 |
Dank je. Oók een Plazilla verleden....
| 10:28 |
Ik vind het idee van twee verschillende verhaallijnen over hetzelfde onderwerp en dezelfde hoofdpersonen wel leuk, dus waarbij de ene schrijver reageert op een verhaalepisode van de andere schrijver met een heel eigen, andere kijk op dezelfde materie. Een interactieve manier van het ontwikkelen van een verhaal.
| 10:45 |
Dat is ook een leuke ja. Het is leuk, verrassend én verfrissend om te zien hoe verschillende schrijvers totaal verschillende kanten opschrijven met dezelfde uitgangspunten. Trouwens ook leuk om rechtstreeksere lijntjes te leggen, waarbij je om en om een episode schrijft. Dan krijg je ook hele bijzondere ontwikkelingen.
| 11:10 |
Dat wordt sowieso om en om episodes schrijven als je op de laatste episode van de andere schrijver reageert, en deze als het ware herschrijft gezien vanuit jouw oogpunt en gedachtegangen, met extra, nieuwe elementen erin verweven, waar de ander dan weer op zal reageren met een episode waarin die nieuwe elementen al dan niet een andere betekenis krijgen. Ook de reacties van anderen onder de episodes kunnen in nieuwe episodes verwerkt worden. Ik heb zoiets ooit lang geleden eens gedaan, heel leuk om te doen, vooral door de tijdsdruk om snel te reageren op een episode. Maar dat stimuleert bij mij althans mijn creativiteit. Dus wie weet, wellicht iets voor de nabije toekomst. Moet wel een onderwerp zijn waar beide schrijvers iets mee kunnen.
| 11:19 |
We schrijven hem op het verlanglijstje!
| 11:22 |
Ik denk dat je zoiets onderling desnoods per PB moet afspreken. Waarover het zal gaan en wat eventueel de rode draad is. En dan zien hoe het zich ontwikkelt. Om te voorkomen dat het niet wanordelijk wordt, zou het tot een interactie tussen twee schrijvers beperkt moeten blijven die ongeveer op hetzelfde niveau / schrijfstijl zitten. Hans? ;)
| 11:27 |
Ja, je loopt anders het risico dat het een rommeltje wordt. Maar het idee is leuk.
| 13:56 |

private lease goedkoop
private lease goedkoop
Fun & Entertainment
prEiffeltoren
prEiffeltoren
Fashion & Lifestyle
Onderzoeken
Food & Drinks
Mosselen sofrito
Mosselen sofrito
Gezondheid & Geest
Vegan haren wassen
Vegan haren wassen
Dier, Tuin & Natuur
Kooikersplas Houten
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen