De wonderballetjes (37): De klimop

De wonderballetjes (37): De klimop


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

De twijgjes en blaadjes glippen door Jochems vingers, maar dan klemmen zijn vingers zich om een wat dikkere tak, die hem wat houvast lijkt te geven.  Tegelijk vinden zijn voeten min of meer een steuntje. Sissend laat hij zijn ingehouden adem ontsnappen. Maar hij is nog lang niet veilig. Niet alleen biedt de klimop niet alleen slechts een twijfelachtige houvast, hij realiseert zich nog iets anders. Is de deur van de kamer die hij zojuist ontvlucht is al opengebroken? Hoe lang zal het duren voor zijn belagers de ontbrekende tralie van het venster opmerken, voor ze uit het raam kijken? Hij zit hier als een overduidelijk doelwit, klaar om afgeschoten te worden. Ineens voelt hij zich alles behalve prettig, en hij gluurt onwillekeurig naar het raam.

Inderdaad, er steekt een hoofd naar buiten. Jochem herkent de wachter met het pistool. Snel drukt hij zich zo goed en zo kwaad als mogelijk is tegen de klimop aan. Het geruis trekt onbedoeld de aandacht en het hoofd kijkt zijn kant op. Jochem ziet de ogen van verrassing wat verder open gaan, om vervolgens tot spleetjes dichtgeknepen te worden. Een gemeen glimlachje hangt om de lippen.

‘Zo, daar hangt een spinnetje in het groen’, grijnst de wachter, ‘zal ik jou eens naar beneden helpen?’

Het hoofd trekt zich terug, maar niet lang. Nu wordt er een arm met in de hand een pistool naar buiten gestoken, en dan opnieuw het hoofd. ‘Het is jouw schuld dat ik mijn collega heb neergeschoten, dat zet ik je betaald. Zeg maar dag met je handje!’ De arm strekt zich, het pistool wordt op Jochem gericht.

Jochem ziet de ronde, donkere opening op zich gericht worden. Verwoed probeert hij in de klimop af te dalen, maar hij krijgt met zijn voeten geen nieuw, lager gelegen houvast te pakken. Dan schieten beide voeten van hun steuntje af, waardoor zijn volle gewicht aan zijn armen hangt. En die hangen op hun beurt weer aan de klimop. Er gaat een trilling door het groen, stukjes plant en stukjes gruis regenen naar beneden.

Dan komen de twijgen los van de muur en Jochem valt, terwijl hij de takken als zijn laatste houvast nog omklemt, naar beneden. Het schot weerklinkt en Jochem beseft dat hij beslist geraakt zou zijn, als hij langer zou zijn blijven hangen. Voor meer gedachten heeft hij geen tijd. Hij knijpt zijn ogen in een reflex dicht, om de grond maar niet dichterbij te zien komen.

De klimop is door vlijtige tuinmannen jarenlang uitstekend onderhouden. Het teveel aan takken werd zorgvuldig weggeknipt om de ramen vrij te houden. Hoewel de ramen zelf nog steeds onbedekt zijn, liggen de jaren van onderhoud toch al weer een tijd in het verleden. De onderste takken van de klimop hebben stevige stammen, die zich – zo lijkt het – permanent met het gebouw hebben verbonden. En dat is Jochems geluk. De losgescheurde takken zitten aan de onderkant stevig verankerd en vormen een draaipunt. Met een zwaai en met zijn voeten vooruit zeilt hij in een explosie van het versplinterende glas van de tuindeuren opnieuw het gebouw binnen. 


(c) 2017 Hans van Gemert
Afbeelding: Pixabay



Beoordeel

Reviews en Reacties:

4.9 / 5 (15 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Als hij maar niet gewond is door de glassplinters.
| 19:10 |
Hopelijk hebben de wonderballetjes hier hun werk gedaan
| 11:28 |
Zo ben je buite en zo ook weer binnen
| 15:55 |
Ja, het kan ooit vlug gaan :-)
| 16:33 |
Ok, mooi zo.
| 19:24 |
Oef, en nu naar Anne.
| 21:38 |
Als dat maar lukt...
| 00:26 |
Je kan echt super schrijven en hebt me nog steeds op het puntje van mijn stoel :))
| 19:58 |
Dank je wel!
| 21:45 |
Spinnetje in het groen, Whahaha! :-)
| 00:13 |
:-)
| 09:24 |
Amai wat een stuntman
| 22:16 |
Onvermoede talenten :-)
| 10:09 |
Wat een mazzel.
Spannend hoor.
| 13:09 |
Hopelijk houdt zijn geluk aan ...
| 23:39 |
;-)
| 00:18 |
Wat mooi geschreven.
| 03:52 |
Dank je wel Yneke
| 13:58 |
Even Apeldoorn bellen dus........
| 21:24 |
Gaat een ingewikkeld gesprek worden...
| 13:57 |
Alle voorgaande stukjes ademloos achter elkaar gelezen. Ik kan niet wachten op de rest!
| 20:31 |
Dank je wel, ik ben hard aan het werk :-)
| 20:32 |
De nieuwe James Bond whoohoo!
| 20:28 |
James kan er nog wat van leren :-)
| 20:29 |
Hahaha ik besterf het xD
| 18:03 |
Ben ook benieuwd hoe hij nu terecht gaat komen :-)
| 20:07 |
Jeetje, wat een spanning. Maar nu is Jochem weer binnen! Go Jochem, GO!!!
| 17:42 |
En wat gaat hij daar aantreffen ...
| 20:05 |
Woeiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii! Zie het zo voor me!
| 17:26 |
Het voordeel van (soms) een beelddenker zijn :-)
| 20:05 |
Het blijft een wonderlijke balletjes serie
| 16:49 |
En Hans (je naamgenoot) blijft zich verwonderen over de reacties hihihi
| 17:27 |
Mooi, al die verwondering :-)
| 20:05 |
Wonderlijk, hè, Hans?
Leuk dat Ingrid ook zo wonderlijk reageert. :)
| 20:47 |
Waar zouden we zijn zonder al die wonderen :-)
| 21:41 |
Een wonderbaarlijk goede vraag, Hans! :)
| 07:25 |
Dat verwondert mijzelf ook :-)
| 14:05 |
Over wonderlijk gesproken...... :)
| 14:08 |
:-)
| 18:05 |
Echt wel!
| 20:05 |

Persoonlijk kanaal
Arbowetten bestonden toen nog niet
Gezondheid & Geest
mentale fysiotherapie
mentale fysiotherapie
Muziek, Kunst & Cultuur
Portret tekenen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen