De wonderballetjes (58): Waar het om draait

De wonderballetjes (58): Waar het om draait


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

De wonderballetjes (1): Van levensbelang

Het eerste deel uit van deze serie

‘Ja, we denken dat er nog een stuk of drie, vier zijn. En Peter, natuurlijk.’

‘Peter had zeven man ingehuurd,’ antwoordt grootvader, ‘ik heb ze zien aankomen in een grote, geblindeerde wagen. Ik heb nog geprotesteerd, al die vreemde, bazige types in mijn huis. En daarna sloot Peter me in die salon op, zodat ik zeker niets in de war zou kunnen schoppen.’

‘Nog vier in totaal dan.’

Grootvader knikt kort, met een gepijnigde trek op het gelaat. Hij zucht.

‘Maar’, dringt Anne aan, ‘het verhaal. Hoe zit het nu eigenlijk? Wat moeten we weten? We hebben vast niet genoeg tijd om uren te babbelen.’

‘Je hebt gelijk. Misschien denkt er straks iemand wat wij ook hebben gedacht. Dat een kamer die ongeveer het eerste is gecontroleerd het meest aantrekkelijk is om je te verbergen’, valt Jochem in, ‘en misschien ontdekken ze dat ze een sleutelbos missen.’ Ze kijken de oude man aan.

‘Jullie hebben allebei gelijk’, vervolgt grootvader, ‘jullie hebben recht op dit verhaal en ik grijp elke kans aan om maar over iets anders te praten. Zal ik maar?’

Hij wacht het antwoord niet af en gaat meteen verder: ‘Mijn verhaal gaat over naïviteit, hebzucht en balans. Om met het laatste te beginnen: ik heb Jochem daarstraks al uitgelegd dat het in het universum om balans gaat en dat dingen die wij als uitersten ervaren noodzakelijkerwijs bij elkaar horen. Zo horen bijvoorbeeld een nood- en een zuidpool van een magneet ondeelbaar bij elkaar, je kunt ze niet van elkaar scheiden. Zou je een magneet doormidden breken of snijden, dan krijg je gewoon twéé magneten, ieder met een eigen noord- en zuidpool.  Eenzelfde onscheidbare band heb je bijvoorbeeld ook voor de iets relatievere zaken: donker en licht, voor warm en koud, voor hard en zacht.’

Jochem knikt, dat weet hij nog wel. En ook Anne knikt, ze begrijpt het. Even denkt grootvader na, met zijn blik op oneindig. Dan, met een klein schokje, herneemt hij zich en gaat verder.

‘Het verhaal waar het hier om draait begint vele jaren geleden. Ik was nog jong, betrekkelijk jong. Ik was geïnteresseerd in magie. O, ook daarin was ik vast niet de enige, maar ik stak er veel tijd en energie in. Mijn speurtocht bracht me langs goed verborgen geheimen en waardevolle bronnen.’

‘Wat voor bronnen?’, wil Jochem weten.

‘Ik ga jullie daar niets over vertellen’, antwoordt grootvader met een flauw glimlachje. ‘Voor niet-ingewijden zijn dat soort zaken niet eenvoudig te bevatten, en dit soort geheimen zijn bovendien niet voor iedereen even goed of gezond. Ze kunnen, bij onoordeelkundig gebruik zelfs levensgevaarlijk zijn. Daar ben ik achter gekomen toen ik een tipje van de sluier oplichtte voor mijn kleinzoon. Peter is altijd al een moeilijke jongen geweest. Toen zijn ouders stierven heb ik hem in huis genomen en heb geprobeerd hem op te voeden tot een gelukkig en verantwoordelijk mens. Achteraf weet ik het, ik heb daarin gefaald.’ Opnieuw glijdt een droevige trek over zijn gezicht en even zoekt hij naar woorden. ‘Ik hoopte door hem iets van de ware magie te laten zien, door hem een heel klein stukje in te wijden een klein beetje deelgenoot te maken, dat ik hem daardoor meer aan me kon binden. Maar hij was te jong, te onbezonnen. Hij zag de voordelen, maar nooit de gevaren, nooit consequenties, nooit verantwoordelijkheden. En pas toen zag ik zelf het gevaar van mijn pogingen. Te laat.’

Even zwijgt hij en de stilte hangt zwaar in het vertrek. Op het gelaat van grootvader ligt een droevige, gepijnigde uitdrukking. Het kost hem zichtbaar moeite zijn gedachten onder woorden te brengen.


(c) 2017 Hans van Gemert

Afbeelding: Pixabay

Laat je creativiteit stromen!

En ga ook bloggen bij Yoors. Niet alleen leuk, maar je kunt er ook nog wat mee verdienen!
Meld je je via onderstaande link aan, dan krijg je al meteen 125 punten. En ik ook ... 
Aanmelden is heel gemakkelijk en natuurlijk gratis, klik hieronder:



Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (10 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Een goed kind hoef je niet op te voeden en een slecht kind kan je niet opvoeden, zoiets zal de oude man zich realiseren.
| 06:06 |
Ja, maar je probeert het, tegen beter weten in...
| 10:11 |
Ja, droevig is het.
| 14:59 |
en daarna? wat nu?
| 21:58 |
Nieuwsgierig naar de rest van het verhaal
| 23:45 |
Er is nog meer ...
| 11:58 |
Alweer een goed geschreven stuk, op naar het vervolg :)
| 10:21 |
Ik voel haast de brok in de keel...
| 11:49 |
Het is best triest eigenlijk...
| 20:04 |
Mooi geschreven, boeiend
| 11:41 |
Dank je!
| 20:03 |
Wat grootvader te vertellen heeft, klinkt op zich wel logisch...
| 14:24 |
Op zich wel ...
| 14:59 |
Dit ruikt naar een dramatisch verhaal...
| 14:19 |
Voor grootvader zeker.
| 10:30 |
ocharme die oude man. Hij heeft nog zo zijn best gedaan
| 14:05 |
Dat vindt hij zelf in ieder geval wel ...
| 10:29 |

Persoonlijk kanaal
Arbowetten bestonden toen nog niet
Gezondheid & Geest
mentale fysiotherapie
mentale fysiotherapie
Muziek, Kunst & Cultuur
Portret tekenen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen