De wonderballetjes (64): Is dit het einde?

De wonderballetjes (64): Is dit het einde?


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Anne knippert met haar ogen. Ze voelt geen pijn, maar toch voelt ze hoe haar benen het willen begeven. Jochem vangt haar op.

‘Ik heb je’, zegt hij. Maar zijn ogen zijn niet op haar gericht. Hij kijkt naar Peter, die met een verbaasde blik naar zijn grootvader kijkt die in zijn hand het nog rokende wapen heeft. ‘Opa, ik…’

De dood verhindert hem zijn zin af te maken. Het wapen valt uit zijn hand. Langzaam, als in een vertraagde film, zakt Peter tegen de deur, die daardoor verder open zwaait en de snelheid van het vallende lichaam neemt kort toe. Dan slaat hij tegen de grond. De stilte in de kamer is bijna volledig, adem stokt en hartslagen worden overgeslagen.

Met een intens droevig blik staart grootvader van het pistool naar Peter. Dan kijkt hij Jochem en Anne aan. ‘Ik kon niet anders, ik kon echt niet anders. Ik kon hem niet nóg een moord laten plegen. Niet nóg een onschuldig slachtoffer.’ Tranen stromen over zijn gezicht en hij slaat zijn handen voor zijn gezicht.

Anne kijkt naar Jochem en ziet in zijn ogen de tranen die zijzelf ook voelt prikken.

De stilte duurt voort. Hoelang? Seconden of minuten? Tijd is even niet meer belangrijk. Jochem weet niets te zeggen, hij schudt langzaam het hoofd. Is het nu allemaal voorbij? Van opluchting is nog niets te merken, en ook de wonderballetjes geven nog steeds waarschuwingssignalen af. Zwak, minder urgent, maar absoluut waarschuwend. Dan legt Jochem een hand op grootvaders schouder. Het is maar een klein teken, een klein gebaar, maar grootvader reageert. Hij legt zijn handen in zijn schoot en richt zijn betraand gezicht op Jochem en knikt om aan te geven dat hij Jochem begrijpt, zijn reactie waardeert.

Als grootvader weer spreekt klinkt zijn stem alsof hij twintig jaar ouders is. Zwak en beverig, aarzelend zoekend naar woorden. ‘Jochem, Anne’, hij haalt zijn neus op en veegt over zijn wangen, ‘Ik maak me ernstig zorgen, misschien zijn er nog meer slachtoffers. De mensen van jullie groepje, de dragers van de voorwerpen. Ik ben bang …’

Anne wordt zo mogelijk nog bleker dan ze al was en slaat haar handen voor haar mond. ‘Oh nee toch!’

‘Misschien ook niet, maar ik vrees ervoor. Je zag de waanzin, je zag het toch?’

Jochem knikt.

‘Jullie moeten gaan kijken, ik kan de trap niet op. Jullie wel. Je hebt toch een sleutel?’

Anne knikt en kijkt Jochem aan. ‘Samen?’

‘Samen’, antwoordt Jochem. Het pistool legt hij op tafel. ‘Dat heb ik dan in ieder geval niet meer nodig.’

De dode wachters schuiven ze buiten de deur aan de kant. Het is een griezelig werkje, maar het moet toch even gebeuren. Als ze ook Peter willen verplaatsen maakt grootvader een ongeduldig gebaar. ‘Laat hem. Zorg eerst voor je mensen!’

Jochem begrijpt dat grootvader even alleen wil zijn met zijn kleinzoon en met zichzelf. Voorzichtig stappen ze over het lijk van Peter. Het is alsof zijn dode blik hen achtervolgt als ze de kamer verlaten en de trap opklimmen naar boven.


(c) 2017 Hans van Gemert
Afbeelding: Pixabay

Laat je creativiteit stromen!

En ga ook bloggen bij Yoors. Niet alleen leuk, maar je kunt er ook nog wat mee verdienen!
Meld je je via onderstaande link aan, dan krijg je al meteen 125 punten. En ik ook ... 
Aanmelden is heel gemakkelijk en natuurlijk gratis, klik hieronder:



Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (9 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Amai wat een wending!!
| 22:46 |
Het lijkt inderdaad een einde, maar er is zeker een heel grote MAAR...
| 15:25 |
Een héle grote ....
| 18:36 |
wat nu? :D
| 22:05 |
We zijn er nog niet...
| 00:36 |
Ben benieuwd of hij wel écht dood is.
| 20:17 |
Je weet het nooit...
| 23:37 |
Ik voel toch enige spanning :)
| 15:45 |
Dat hadden Jochem en Anne ook ...
| 11:28 |
Maar onkruid vergaat zelden snel
| 16:09 |
dat is zeker waar ...
| 18:30 |
Opgeruimd is netjes!
| 17:19 |
Dat wel ...
| 19:35 |
Wauw! Kippenvel! Die ogen zitten me niet helemaal Lekker, snel door....
| 14:24 |
Nee, hun ook niet ...
| 19:35 |
OMG, wat een wending
| 13:55 |
Zeg dat wel ...
| 19:35 |

Persoonlijk kanaal
Arbowetten bestonden toen nog niet
Gezondheid & Geest
mentale fysiotherapie
mentale fysiotherapie
Muziek, Kunst & Cultuur
Portret tekenen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen