De wonderballetjes (7): Op een vreemde reis

De wonderballetjes (7): Op een vreemde reis


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

 Het is de volgende ochtend. Jochem en Anne worden al vroeg van de wekker wakker. Ze moeten opstaan, maar daar hebben ze eigenlijk geen zin in. Even streelt Jochem door haar haar en kust haar op het voorhoofd. 'Het zal toch moeten,' zegt hij. Dan staan ze toch maar op. Anne pakt snel haar tas vol met de meest noodzakelijke dingen. Even aarzelt ze. Moesten die sokken van ome Kees ook mee? Iets in haar vertelt haar dat het belangrijk zou zijn, en het woord ‘levensbelang’ speelt door haar hoofd. Waarom ook niet. Met een kort schouderophalen stopt ze de sokken in de tas.

‘Klaar?’ vraagt Jochem. Anne knikt.

Samen rijden ze langs het huis van Jochem, want ook hij moet natuurlijk zijn tas vullen met noodzakelijkheden. Jochem twijfelt geen moment, de wonderballetjes moeten ook mee en hij laat ze veilig in zijn broekzak zitten. 

Een half uurtje later parkeert Jochem zijn auto op het parkeerterrein waar ze met Peter Jansen hebben afgesproken. Op het parkeerterrein staat een donkere wagen met geblindeerde ramen. Jansen staat er naast en gebaart naar de donkere auto.

‘Hier instappen’, zegt hij, ‘we rijden met deze wagen verder.’

Jochem en Anne kijken elkaar even aan. Dan haalt Anne haar schouders op. ‘Oke’, zegt Jochem, ‘we komen.’ Ze pakken hun tassen en Jochem sluit zijn auto af. Ze lopen op de donkere wagen af. Jochem kent het soort auto niet, op de wagen staat geen merk of typeaanduiding. Het is een flinke wagen, een soort limousine, maar niet zo lang. Jansen houdt het achterportier van de wagen voor hen open.

Terwijl ze achterin de donkere wagen stappen voelt Jochem de balletjes waarschuwend pulseren. Het maakt hem onzeker en eigenlijk wil hij het liefst weer uitstappen. Maar de wagen rijdt al snel weg.

De zitplaatsen achterin zijn door een paneel afgeschermd van de zitplaatsen voor. En omdat de ramen achter erg donker zijn getint is het niet mogelijk om naar buiten te kijken. Knoppen om ramen of deuren te bedienen zijn niet aanwezig. Het maakt hun ongerustheid er niet minder op. Jochem en Anne hebben geen idee waar ze naar toe rijden. Omdat Janssen voorin is gaan zitten kunnen ze geen gesprek met hem beginnen. Dan klinkt via een luidsprekertje toch diens stem.

‘Zoals jullie zien zijn de ramen donker. Ik wil nog niet dat jullie weten waar we precies naar toe gaan.’ Even pauzeert hij.  ‘Maar alles zal zich ongetwijfeld goed gaan ontwikkelen, daar ben ik zeker van. Tot nu toe gaat álles helemaal naar wens.’

Was daar een triomfantelijke klank in de stem, of was het de luidspreker die het geluid vervormde? Jochem voelt zijn ongerustheid toenemen en ook de balletjes blijven onophoudelijk waarschuwende signalen afgeven. Ook Anne is duidelijk niet meer op haar gemak. In het weinige licht dat achter in de auto doordringt ziet Jochem hoe haar ogen wat angstig op hem gericht zijn. Hij voelt hoe haar handen de zijne vastpakken en stevig vasthouden.

‘Hoe lang gaan we rijden?’ vraagt Jochem, maar er komt geen antwoord.

‘Hallo, hoe lang gaan we rijden!’ vraagt Jochem nog eens, terwijl hij tegen het scherm voor hem tikt.

‘Rustig blijven,‘ klinkt de stem weer, ‘ik had je wel gehoord. Ik moest even overleggen met de chauffeur. We zijn anderhalf tot twee uur onderweg. En nu wil ik slapen, ik heb de halve nacht doorgewerkt.’  De stem zwijgt.

Jochem begrijpt: voor in de auto is precies te horen wat hij en Anne met elkaar bespreken. Hij legt zijn vinger op de lippen, wijst naar zijn oren en kijkt Anne daarbij aan. Anne knikt, ze begrijpt het. Dit is niet het moment om met elkaar te bespreken wat ze denken. Jochem legt zijn arm om Anne heen en zij legt haar hoofd tegen zijn schouder. Het is prettig om elkaars nabijheid te voelen en samen de toekomstige ontwikkelingen  het hoofd te bieden. Zwijgend zitten ze in het bijna-donker en luisteren ze naar het zachte getril van de motor en horen ze het gedempte geluid dat banden over de weg maken. Jochem hoort aan Annes regelmatige ademhaling dat ze in slaap valt en hij blijft stil zitten om de rust niet te verstoren. En ondertussen denkt hij na over de vreemde reeks van gebeurtenissen sinds hij, nog maar twee dagen geleden, die geheimzinnige balletjes van zijn vader uit zijn bureaulade haalde.


(c) 2017 Hans van Gemert

Afbeelding: Pixabay



Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (22 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Eng hoor in een vreemde auto stappen.
Gelukkig hebben ze elkaar.
| 16:31 |
Dat is inderdaad maar goed ook!
| 17:34 |
Er gaat een bel, ik ben nog steeds aan het werk in de nachtdienst.
| 02:20 |
Die bellen storen dan zo ....
| 09:53 |
Het wordt steeds spannender
| 21:20 |
Dat hoop ik wel :-)
| 00:07 |
Ik zou er niet gerust in zijn.
| 21:11 |
Nee, ik ook niet...
| 00:10 |
Super, ik moet nu wat anders doen. Ik schrijf ff op dat ik bij Nr 8 ben hahahha TOF
| 12:42 |
Komt helemaal goed :-)
| 11:51 |
Benieuwd naar wat komen gaat.
| 19:16 |
Oei zeer onheilspellend!
| 00:26 |
Ja, dat belooft wat....
| 12:42 |
Het wordt echt spannend, het verhaal neemt je echt mee!
| 15:51 |
Er gebeurt nog van alles....
| 16:23 |
Ja, dat had ik ook wel verwacht :-)
| 16:26 |
Hij is goed!
| 17:57 |
Zo mooi geschreven, lekker spannend
| 18:59 |
Dank je wel :-)
| 22:16 |
Spannend en weer door
| 17:49 |
:-)
| 19:08 |
Ik ga snel verder lezen!
| 00:00 |
Het is nachtwerk geworden, begrijp ik :-)
| 11:30 |
En snel verder
| 19:41 |
Goed bezig :-)
| 20:13 |
Ik krijg het er spaans benauwd van, wat een eng gedoe zo in die auto.
| 22:32 |
Zij ook ...
| 22:45 |
Heel spannend geschreven, Hans. Op naar het volgende deel. :-)
| 10:46 |
Dank je, Rudi :-)
| 11:01 |
graag gedaan :-)
| 13:40 |
Die wagen moeten ze van de weg halen, een limousine met ondoorkijkbare ramen , griezel, griezel
| 08:59 |
Doodeng, absoluut.
| 09:24 |
Je kan heel goed schrijven ;)
| 19:03 |
Dank je wel!
| 19:07 |
Je weet de spanning goed op te bouwen.....
| 17:59 |
Dank je wel....
| 18:22 |
Dit wordt spannend!! En ik wacht weer rustig af :D
| 14:39 |
Volgende week!
| 14:46 |
Samen zijn ze sterk, ben benieuwd waar de reis (en het verhaal) naar toe gaat.
| 13:39 |
Ik ook, maar ik kom er binnenkort achter!
| 14:45 |
LOL je bent zelf nog even een richting er aan aan het geven?
| 14:54 |
Ja.... waarom dacht je dat het steeds een paar dagen duurt..... :-)
| 14:56 |
Om ons in spanning te houden natuurlijk!!
| 14:57 |
Ook juist!
| 14:57 |
En natuurlijk omdat je ook nog wat anders te doen hebt. Namelijk meedoen aan uitdagingen. Voor de zoveelste keer (geen enkel bezwaar hoor). Bijvoorbeeld.
| 15:01 |
Je herkent het, je herkent het
| 15:03 |
Echt wel :D
| 15:18 |
Ooooh, spannend! Mag ik de klok een week vooruit zetten?
| 12:34 |
:-) goed idee, ik ben benieuwd wat ik tegen die tijd bedacht heb.....
| 12:43 |
Dan moet je jouw klok ook doen, anders werkt het niet ;-)
| 12:44 |
:-)
| 12:54 |

Persoonlijk kanaal
Arbowetten bestonden toen nog niet
Gezondheid & Geest
mentale fysiotherapie
mentale fysiotherapie
Muziek, Kunst & Cultuur
Portret tekenen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen