×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Een memorabele doop

Een memorabele doop


De ratelende wekker vermorzelde wreed haar dromen. Onwillig opende Louise haar ogen. In de slaperige nevel van haar brein probeerde een gedachte hardnekkig naar de oppervlakte te komen. Een gedachte die ze, daar was ze zeker van, ook weer zou willen onderdrukken. Uit alle macht probeerde ze andere gedachten voorrang te geven, probeerde ze te denken aan de bloemetjes in haar tuintje. Van bloemen in de tuin naar een bosje bloemen dat haar overhandigd wordt, het is maar een kleine stap en de gedachte brak definitief door. Vandaag was de dag waar ze naar uit had gekeken, maar ook de dag waar ze een beetje voor had gevreesd. Louise keek op de klok, schoot overeind en sprong het bed uit.

Op haar telefoon stond een berichtje voor haar te wachten van haar vader. ‘Goedemorgen lieverd, zorg dat je op tijd bij de haven bent!’

Een klein golfje ergernis ging door haar heen. Dat deed vader nou altijd, ze kon zelf best op de klok kijken.

In de badkamer keek haar gezicht haar vanuit de spiegel slaperig aan. ‘Ook goedemorgen’, mompelde ze. En hoewel de lippen van haar spiegelbeeld bewogen kwam er geen gesproken antwoord. Maar goed ook, dacht ze met een beginnend glimlachje bij zichzelf.

Ze zette de kraan van het bad aan, zodat ze in het warme water verder op haar gemak wakker kon worden. In gedachten nam ze het scenario van deze middag nog maar eens door. Allereerst de ontvangst, de toespraak van de burgemeester, en dan de fles goedkope champagne. Dat was háár taak en alle ogen zouden op haar gericht zijn.

Druipend stapte ze uit het bad en begon zich met de zachte handdoek af te drogen. Naakt stapte ze de badkamer uit en greep in de kast naar de stapel slipjes. En ze greep nog eens, opnieuw in het luchtledige. Shit. De was, helemaal vergeten! Vanuit de wasmand keken diverse ongewassen kledingstukken haar plagend aan. Wat nu? Ze kon toch moeilijk zonder! Hoewel… Nu de gedachte er eenmaal was voelde ze een prikkelende spanning. Er kwam een blosje op haar wangen en een weeïg gevoel in haar onderlijf. Ze aarzelde even en greep naar het rokje dat ze voor vandaag had uitgezocht, of eigenlijk, waar haar vader om had verzocht. ‘Dat staat je precies goed, lieverd’, had hij gezegd. En Louise was het met hem eens, het was eenvoudig maar stijlvol.

Kritisch bekeek ze zichzelf in de spiegel. Het rokje kwam tot net een klein stukje boven de knie. Als ze gewoon liep, dan bleef de gevarenzone uit beeld. Ze maakte een klein sprongetje en ook dát bleek geen rampen te veroorzaken. Gerustgesteld bracht ze vervolgens de rest van haar outfit en haar haren in het gewenste model. Make-up gebruikte ze niet veel, precies genoeg om onderscheidend naturel te zijn.

Een uurtje later stond Louise gespannen op de kade. Het nieuwe jacht van haar vader lag wit te glanzen van nieuwigheid in het warme zonlicht. Een licht, fris briesje zorgde voor wat aangename verkoeling.

Waarom er bij dit soort gelegenheden altijd zo lang gepraat moest worden was voor Louise een raadsel. Eerst haar vader, dan de directeur van de werf en tot slot de burgemeester. En daarna was zij aan de beurt voor de laatste, officiële handeling. In haar handen hield ze de champagnefles waarmee het jacht, dat háár naam droeg, zou worden gedoopt.

Verwachtingsvol keek iedereen haar aan. Fotografen hadden hun camera’s in de aanslag om het historische moment vast te leggen. Met een sprongetje gaf ze de fles het zetje dat nodig was om het schip te bereiken. Precies op dat moment versterkte het briesje de opwaartse beweging van haar rokje. De camera’s klikten. Met twee handen duwde ze de dunne stof terug over haar benen. Dat de wind moest besluiten om met haar rok te gaan spelen, net nu!


(c) 2017 Hans van Gemert
Afbeelding: eigen werk

Geschreven voor de juli-uitdaging van de FB-groep Schrijvelarij: een verhaal van 500-1000 woorden waarin de gekleurde passage verwerkt moest worden.




Bodycoach
oeps .... genant momentje
12-08-2017 21:49
12-08-2017 21:49 • 1 reactie • Reageer
Hans van Gemert
Tikkeltje wel...
12-08-2017 22:33
12-08-2017 22:33 • Reageer
HeArt&SoulConnection
Marilyn Monroe taferelen , zo mis je de boot niet ;)
30-07-2017 10:18
30-07-2017 10:18 • 1 reactie • Reageer
Hans van Gemert
Nee, de boot was aan!
30-07-2017 14:06
30-07-2017 14:06 • 1 reactie • Reageer
johan_jongedijk
mooi geschreven ook
27-07-2017 09:54
27-07-2017 09:54 • 1 reactie • Reageer
Hans van Gemert
Dank je wel, Johan!
27-07-2017 10:41
27-07-2017 10:41 • Reageer
'Klein'
Echt op een hele mooie manier geschreven! En kort maar krachtig, grappig en je weet de spanning op te bouwen! Geweldig!
27-07-2017 00:30
27-07-2017 00:30 • 1 reactie • Reageer
Hans van Gemert
Dank je wel!
27-07-2017 00:35
27-07-2017 00:35 • Reageer
Vicky
Heerlijk geschreven weer :-)
26-07-2017 08:37
26-07-2017 08:37 • 1 reactie • Reageer
Hans van Gemert
Dank je wel, Vicky!
26-07-2017 11:24
26-07-2017 11:24 • Reageer
Mayke Muller
Wat kan jij fantastisch schrijven.
25-07-2017 12:22
25-07-2017 12:22 • 1 reactie • Reageer
Hans van Gemert
Dank voor je mooie compliment!
25-07-2017 12:28
25-07-2017 12:28 • 1 reactie • Reageer
Alie Engelsman
Mooi verhaal met een pikante kwinkslag.
23-07-2017 19:49
23-07-2017 19:49 • 1 reactie • Reageer
Hans van Gemert
Dank je wel!
23-07-2017 21:05
23-07-2017 21:05 • Reageer
frieke
weer een leuk verhaal
23-07-2017 19:29
23-07-2017 19:29 • 1 reactie • Reageer
Hans van Gemert
Dank je wel, Frieke
23-07-2017 21:05
23-07-2017 21:05 • Reageer
LWAlmanak
Weer een mooi verhaal Hans!
23-07-2017 15:42
23-07-2017 15:42 • 1 reactie • Reageer
Hans van Gemert
Dank je wel!
23-07-2017 16:49
23-07-2017 16:49 • Reageer
Encaustichris
Whahaha, arme, arme meid :-)
23-07-2017 15:32
23-07-2017 15:32 • 1 reactie • Reageer
Hans van Gemert
Ja, een beetje medelijden heb ik wel met haar ...
23-07-2017 16:49
23-07-2017 16:49 • Reageer