Het was mijn schuld niet


Aan deze episode gaan verschillende deeltjes vooraf, bijvoorbeeld:

Het hoogpolige tapijt op de overloop van pension De Zeester is drijfnat. Op de plaatsen waar slijtage voor kale plekken heeft gezorgd zijn kleine minivijvertjes te zien. Temidden van deze nattigheid staat Cornelis, die met innig welbehagen zijn heupflacon aan de mond heeft gezet. Zodra hij oom en tante in het vizier krijgt zie je zijn twijfel: doordrinken of de fles wegbergen. Het momentje van twijfel veroorzaakt een stevige hoestbui waarbij Cornelis nog roder aanloopt dan hij door de inhoud van het flesje al was geworden.

‘Ik kon er niets aan doen’, brengt hij uiteindelijk uit, ‘het was niet mijn schuld.’

‘Je bedoelt die nattigheid?’ informeert oom.

‘Daar kon ik óók niks aan doen. Het spijt me echt.’

Oom Frits haalt niet begrijpend zijn schouders op en opent zijn kamerdeur.

Vanaf het bed kijkt een triomfantelijke meeuwenfamilie hem uitdagend aan.


(c) 2018 Hans van Gemert
Afbeelding: Pixabay

 

Deze aflevering past in twee schrijfuitdagingen:

Schrijfuitdaging zomer 2018

Je kunt in juli en augustus meedoen

140w Juli Zeester

FrutselenindeMarge: Een verhaal