Jacht in het Schrijvershotel

Jacht in het Schrijvershotel


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Geschokt kijk ik de geheimzinnige insluiper na. Ik kijk de al even geschrokken Encaustichris aan.

‘Wat, wat was dat?’ hakkelt ze.

Ja, dat weet ik natuurlijk ook niet, maar ik wil er wél achterkomen. Ik bedenk mij daarom geen moment en stap over de trapleuning.

‘Wat doe je nu?’ roept Encaustichris geschrokken.

Maar ze hoef zich geen zorgen te maken. Leer mij trapleuningen kennen! Als er ooit nationale of internationale trapleuningroetsjwedstrijden geweest zouden zijn, ik zou steevast in de top-drie zijn geëindigd. In een vliegende vaart roetsj ik naar beneden, en exact op tijd richt ik me op zodat ik een nogal pijnlijke confrontatie met de sierlijke knop op het einde vakkundig en elegant weet te vermijden. En zo roetsj ik ook de tweede trap af. Door de juiste combinatie bewegingen vermijd ik hier niet alleen de volgende sierknop, maar vlieg precies over de drukte in de hal heen, om bij de buitendeur op mijn voeten terecht te komen. Zo. Dát kan ik dus nog! Maar naast dit overduidelijke succes is er ook een lichte domper: de duistere figuur is niet meer te zien. Een eindje verderop rijdt een wit busje weg. Wie het ook was, hij is ontsnapt. Ik heb er een beetje de pest over in, blijkbaar is mijn trapleuningsnelheid niet meer wat hij geweest is en ik neem me voor om de komende dagen hier in het hotel uitgebreid te oefenen. Ik zou zomaar bij de bovenste verdieping kunnen beginnen. Dat levert toch een oefencircuit van vier trappen op. Tevreden over dit besluit kijk ik even om me heen. Dan drinkt het besef tot me door dat ik niet zomaar iemand achterna zat, het was een insluiper. En nog wel eentje die uit mijn kamer kwam! Wat als er iets belangrijks weg is? Met twee treden tegelijk hol ik de trappen weer op. De tweede keer in een paar minuten tijd, toch ook iets om tevreden naar te kijken. Kan ik morgen bij het ontbijt met een gerust gevoel een extra gebakken eitje eten. Of twee.

Als ik boven kom zie ik Encaustichris bij de deur van mijn kamer staan.

‘En, is er wat weg?’ roep ik al van een afstandje.

Ze haalt haar schouders op. ‘Geen idee’, zegt ze, ‘ik ga niet zomaar jouw kamer in, zélfs niet om mijn zwarte doosje te halen.’

Dat is waar ook, het zwarte doosje van Encaustichris dat van de kamer boven me precies op mijn balkon was gevallen. Dat was de reden dat wij hier naar boven waren gelopen.

‘Niets aanraken’, zeg ik en ik stap de kamer in.

‘Nou ben maar niet bang hoor’, klinkt het een beetje beledigd.

Ik draai me om. ‘Nee, ik bedoel, er kunnen vingerafdrukken zijn van die insluiper.’

‘Oh, bedoel je dat!’

Dan stappen we verder. Zo op het oog ziet de kamer er normaal uit. Encaustichris loopt naar het balkon. Ze wil natuurlijk weten of haar zwarte doosje er nog ligt. Ook ik kijk allereerst naar de meest waardevolle objecten in mijn kamer. En dan schrik ik.

Mijn vakantie in het Schrijvershotel in Benidorm

Wat ik allemaal in het Schrijvershotel beleefde

Juli uitdaging. Doe je mee?

Er zijn misschien nog kamers, boek hier!



Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (7 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Ik zou het ook eerst verkeerd hebben opgevat.
| 11:53 |
Daarom heb ik het maar snel uitgelegd :-)
| 12:01 |
Maar goed ook. Je weet maar nooit met de buschauffeurs van tegenwoordig... (die zeggen dat ze een snelwegschoen zagen liggen, maar misschien wel zelf daar hebben gedeponeerd. En wat daar dan weer aan voorafging...)
| 12:10 |
Of nog erger.... snelwegonderbroeken....
| 12:12 |
Ja precies!
| 12:14 |
Spannend hoe jij schrijft. Waar geleerd ?
| 12:24 |
Dank je wel Mayke! Ja, waar leer je dit... Ik heb altijd al wel verhalen verteld :-)
| 12:26 |
Heerlijk en ik wacht vol o geduld op een vervolg :-)
| 13:02 |
Dank en er wordt aan gewerkt :-)
| 13:50 |
Mooi scrabbelwoord, moet ik onthouden. Tja de broeken zijn niet meer wat ze geweest zijn, corduroy met zijn ribbels was toch wel een voordeel.
Ik heb de hondjes van Jola niet gehoord.
| 21:13 |
Misschien lag het inderdaad aan de broek. Ik zal in mijn training eens wat uitproberen :-)
Misschien waren de honden net even buiten ...
| 22:22 |
Er gaat niets boven corduroy, het beste was Schutersveld, Machester coruroy, met daarvan een lap onder je kont vloog je over de glijbanen :-)
| 22:38 |
:-)
| 23:31 |
Wat een woord - trapleuningroetsjwedstrijden - dat is niet te maken met scrabble. Ik wacht in spanning het vervolg af.
| 20:12 |
Misschien twee borden naast elkaar?
Ik ben zelf ook heel benieuwd wat er nu gaat gebeuren :-)
| 20:14 |
Haha, dat is een oplossing.
Nou ik ben ook heel erg benieuwd. Mijn vervuilde keuken is nog steeds niet opgelost. En het wijnfestijn bij het diner heb ik ook al gemist. Wat een vakantie zeg. Pfff.
| 20:22 |
Misschien heeft die insluiper er wel iets mee te maken!
| 20:24 |
Oh ja, die weer.
| 08:03 |
Ik sta nog altijd te trrrrrrrilllllllen op mijn benen. Wat een roetsj-kwaliteit!
| 17:55 |
Dank je wel! Blij dat je het gezien hebt!
| 18:18 |
Lezen lukt, schrijven/inspiratie ff lastiger. Komt goed!
| 18:28 |
Alle vertrouwen!
| 18:36 |
Jij hebt dat live mogen aanschouwen. Geen filmpje van gemaakt zeker?
| 08:04 |
Ben benieuwd waar je zo van geschrokken bent, het blijft leuk en spannend tot de laatste zin...
| 14:48 |
Het gaat de volgende keer onthuld worden!
| 16:47 |

Persoonlijk kanaal
Arbowetten bestonden toen nog niet
Gezondheid & Geest
mentale fysiotherapie
mentale fysiotherapie
Muziek, Kunst & Cultuur
Portret tekenen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen