×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Mijn nieuwe tuin

Mijn nieuwe tuin


Ik ben altijd wel een tuinliefhebber geweest. Mensen die hun hele tuin hebben dicht-getegeld heb ik eigenlijk nooit begrepen. Ik gruw bij het idee dat ik mijn tuinstoel in een dergelijke versteende omgeving moet plaatsen, óp het grijs en met een grijs uitzicht. Dat is niets voor mij. Voor mij moet een tuin groen zijn. Een grasje, een partijtje struiken, en als de ruimte het toelaat ook een stel bomen.

Wat dat betreft was het huis aan de polderweg een geschenk uit de hemel. Over de vraagprijs viel gelukkig goed te onderhandelen, de bank deed niet al te moeilijk over de financiering en de handtekeningen werden gezet. Trots en blij betrad ik mijn nieuw verworven domein.

De staat van onderhoud van het huis was zeker een belangrijke oorzaak geweest voor de lagere prijs, maar toevallig houd ik ook van klussen én ben ik nogal handig. Wat dat betreft dus geen enkele zorg en voortvarend pakte ik vertrek voor vertrek en klus na klus aan. En het ging prachtig worden!

Tussendoor pakte ik mijn pauzemomentjes, als het weer het toeliet uiteraard in de ruime tuin. Het was een tuin naar mijn hart, een lust voor het oog.  In de boomgaard waren er diverse appel-, peren- en pruimenbomen, die zo te zien voor een rijke oogst zouden zorgen. Voorbij de bessenstruiken lag de moestuin, waar de bonenstaken van vorig jaar nog stonden. Het grote grasveld diende binnenkort gemaaid te worden, een karweitje waar ik door alle verbouwingsactiviteiten nog niet aan toe was gekomen. De borders kleurden geel, blauw en rood door allerlei soorten fleurige bloemen. Kortom, mijn tuin was een klein paradijsje op aarde en ik voelde me een gelukkig mens.

Er was maar één nadeel, één irritatie. Onkruid, dat alomtegenwoordige onkruid. Ongeveer élk handgevormde steentje van het terras werd omlijst door een ongewenste groene rand van mos en sprietjes. Het grasveld had zich flink uitgebreid buiten de voorgeschreven grenzen. Tussen de prachtige bloemen in de border schoten allerlei grassige sprieten omhoog. Ook het omgekeerde was het geval, tussen de sprieten van mijn gazon waren allerlei andere plantjes zichtbaar. Allemaal groen, maar lang niet allemaal gras. Klimop was zich rond de fruitbomen aan het wikkelen en grote ongewenste groenigheden hadden zich een plaats verworven tussen de planten in en rond de moestuin.

Het zou een flink karwei zijn om de tuin te ontdoen van de ongewenste onzuiverheden. Normaal gesproken geen probleem, maar aangezien ook het huis zelf de nodige aandacht opeiste besloot ik dat er assistentie nodig was. Met die gedachte stapte ik de plaatselijke tuinwinkel binnen.

‘Heeft u iets tegen onkruid?’

De man achter de toonbank keek me wat sullig aan. ‘Nee hoor', antwoordde hij, 'behalve in mijn tuin.’ Hij grinnikte even om zijn eigen grapje.

‘Nou, ik héb het in mijn tuin en ik wil het weg hebben.’

‘Daar hebben we iets voor.’ En met die woorden ging hij me voor naar de wand, waar allerlei soorten tuingereedschap netjes naast elkaar waren tentoongesteld. ‘Wat dacht u van deze mooie schoffel?’

Zeker, het was een mooi exemplaar. En ja, zoiets zou zeker van pas komen. Maar op dit moment waren wat zwaardere maatregelen noodzakelijk en dat probeerde ik de verkoper duidelijk te maken.

‘Ah, u wilt een onkruidbestrijder!’ Ik knikte bevestigend en even later ging ik naar huis met een paar verpakkingen van vijf liter. Dat moest toch voldoende zijn om de plaaggewassen uit te roeien.

Die middag besloot ik om de tuinklus voorrang te geven op mijn verbouwingsactiviteiten. Hoe heerlijk zou het immers zijn om de volgende dagen van een onkruidvrije tuin te genieten. Op de verpakking stond dat het goedje in een verhouding van één op tien moest worden toegepast, om dat eventueel na een paar weken te herhalen.

Herhalen! En ik had het al zo druk! Dat kon vast anders, gewoon door het mengsel net wat sterker te maken. Eén op vijf misschien. Of beter nog, één op twee. Misschien moest ik het gewoon onverdund gebruiken! Ik haalde bij de winkel daarom nog een paar grootverpakkingen en ging aan de slag met gieters en verstuivers. Ik zou dat onkruid wel klein krijgen!

Toen ik de volgende ochtend wakker werd was het onkruid mijn eerste gedachte. Zou het gelukt zijn? Zou het onkruid nu verdwenen zijn? Ik opende de gordijnen en keek …

(c) 2017 Hans van Gemert

Afbeelding: Schilderij: Olieverf, eigen werk

Kopfoto: Pixabay




Ingrid Tips en meer
En? En? En?
07-09-2017 20:57
07-09-2017 20:57 • 1 reactie • Reageer
Hans van Gemert
De plaatjes spreken voor zich...
07-09-2017 20:58
07-09-2017 20:58 • 1 reactie • Reageer
marijke
ja leuk dus.........verzin het zelf wel weer........alles dood in je tuin behalve het onkruid!!
07-09-2017 17:43
07-09-2017 17:43 • 1 reactie • Reageer
Hans van Gemert
Kleine zelfwerkzaamheid bij de lezer :-) Maar, prima geraden!
07-09-2017 18:26
07-09-2017 18:26 • 1 reactie • Reageer
Marjolein
je hebt een leuke schrijfstijl!
07-09-2017 15:37
07-09-2017 15:37 • 1 reactie • Reageer
Hans van Gemert
Dank je wel, Marjolein!
07-09-2017 15:38
07-09-2017 15:38 • Reageer
Simple YulEnTintje OYV
;) Ik begon jouw blog te lezen met een gedachte dat het echt was en ik dacht gelijk "Ik ben helemaal met jouw eens, zonder het groen kan een tuin geen tuin zijn", pas ergens in midden had ik door dat het een fictie is en aan het einde ... Welk plaatje hoort eigenlijk bij het einde van verhaal: kopafbeelding of jouw eigen werk (heel mooi werk moet ik gelijk zeggen)?
07-09-2017 14:07
07-09-2017 14:07 • 1 reactie • Reageer
Hans van Gemert
Mijn gevoel over hoe een tuin moet zijn is helemaal echt: het moet groen zijn! Zelf vind ik mijn eigen werk er mooier bij. Maar in de schrijfuitdaging van Schrijvelarij (FB-groep) ging het om een soortgelijke afbeelding als de kopafbeelding, dus vandaar het dubbele plaatje.
07-09-2017 14:22
07-09-2017 14:22 • 1 reactie • Reageer
frieke
ik vrees dat het onkruid niet zo direct weg zal zijn, misschien heeft die winkelier je wel voeding voor de bodem gegeven en groeit het allemaal des te harder
07-09-2017 14:06
07-09-2017 14:06 • 1 reactie • Reageer
Hans van Gemert
Een grote kale bedoening, toen ik de gordijnen openschoof....
07-09-2017 14:23
07-09-2017 14:23 • Reageer
Albert van den Berg
Mooi uitbeeldend geschreven met de nodige humor, mooi schilderij ook. Een overleden vriendin hier zei altijd : natuur is prachtig, maar het moet niet te dicht bij mijn huis komen.
07-09-2017 12:31
07-09-2017 12:31 • 1 reactie • Reageer
Hans van Gemert
Dank je wel Albert. In werkelijkheid ben ik gelukkig iets minder allergisch voor onkruid :-)
07-09-2017 12:34
07-09-2017 12:34 • 1 reactie • Reageer
notifications_noneadd
17-11-2018 17:04
3 volgers , 3 antwoorden
3 antwoorden