Mijn treintjeshobby


Mijn hobby is mijn alles. Treinen en huisjes, maar dan op schaal. Het kostte wat tijd, bloemen en de nodige overredingskracht in talloze vergaderingen in huiselijke sfeer, maar ik heb tegenwoordig de hele zolder tot mijn beschikking.

Ik ben begonnen met de rails, vele meters, die ik met kleine spijkertjes heb gefixeerd op de ondergrond. Uiteraard met wissels, zodat de treinen van het ene stadje naar het andere konden rijden. Gelukkig is de zolder groot genoeg voor twee stadjes én het nodige natuurschoon ertussen. In gedachten zit ik in het treintje dat de passen tussen twee bergen moeiteloos neemt en kijk vanuit de hoogte neer op de bomen in de vallei. Het klinkt allemaal wat groter dan het in werkelijkheid is, dat weet ik best, maar met fantasie kun je een hoop doen.

Vlakbij de grootste stad is ook het grootste station. Het liefst zou ik een uitgebreid rangeerterrein aanleggen, waar een keur aan treinen gereed staat voor vertrek. De waarheid is echter dat de buren absoluut niet mee wensen te werken aan een vergroting van mijn speelterrein, dus ik heb een alternatieve oplossing. De treinen staan in een hangar, rijden naar buiten en komen via een draaischijf op het juiste spoor terecht. Technisch een stuk lastiger, maar wel spectaculair.

Je kunt de hobby zo leuk en zo duur maken als je maar wil. Ik houd wel van een realistisch beeld, dus met speciaal grasdoek heb ik tuintjes gemaakt. Stoepjes en weggetjes kun je leggen met gedrukte stroken in klinkermotief, maar ik heb een alternatief gebruikt: gewoon met donkergrijze verf de wegen geschilderd. Dat ziet er eigenlijk net zo aardig uit.

Een stadje met alleen een paar rondrijdende treinen is natuurlijk leuk, maar niet realistisch genoeg. Ik heb daarom diverse autootjes, bussen en wielrijders opgesteld, helaas staan die wel allemaal stil. Dat geldt ook voor de voetballertjes op het sportveld. Eén van hen staat net op het punt de bal over de keeper in het doel te stiften, Het was een heel gepriegel met draadjes, maar alle huisjes heb ik voorzien van kleine lampjes. Dat geeft vooral 's avonds en 's nachts een magisch effect waar ik uren naar kan kijken.

Daar zit overigens ook een kleine schaduwkant aan. Van de week heeft mijn vrouw me een oude hangmat in mijn vingers geduwd, samen met een pak beschuit.

'Als jij zo nodig de hele avond en nacht boven moet zitten, dan kun je daar net zo goed blijven slapen,' zei ze nog. Ik twijfel een beetje. Zou ze het menen?


(c)2019 Hans van Gemert

Eigen foto's. Wel hele oude, van een dikke veertig jaar terug. De halve zolder lag toen inderdaad vol met modelbouw-spul, al hebben we de treintjes weggehaald. Die dingen bleven altijd stilstaan op de meest onbereikbare plekken...


Dit verhaal is geschreven in de schrijfuitdaging van april 2019:

Schrijfuitdaging april 2019

Doe ook mee, het kan de hele maand april!