Ik begin beestjes te zien...


Het feestje in deze #schrijfuitdaging duurt inmiddels al even.

Lees hiervoor:

Ik heb nooit geweten hoeveel reserves een mens kan hebben, maar geloof me: ze moeten toch op de een of andere manier begrensd zijn. Na dagenlang feesten komt er een einde aan diverse voorraden voedsel en drank, heb ik een kop als een uiterst overrijpe tomaat en voelen mijn benen als wankelende betonblokken. Kortom, langzamerhand dreig ik aan het eind van mijn Latijn te komen, de beruchte man met de hamer staat klaar om op me in te hakken.

Ik merk dat Chantal een momentje haar altijd zonnige humeur heeft laten zakken, maar er gaat me een lichtje op: het heeft wellicht iets te maken met hetgeen zich achter die spreien bevindt, want ik zie de gelegenheidszusters Chantal en Dana daar uitgebreid met de vingertjes naar wijzen, en er springen de nodige bliksems in het rond. Aangezien er geen bewolking meer te zien is (de regen is ook opgehouden) begrijp ik dat het een uiterst plaatselijk fenomeen is.

Al strompelend heb ik me een momentje aan de zijkant van de hossende menigte weten te manoeuvreren, maar een stevige duw van Dana in mijn rug brengt me weer in het centrum. Ach, vooruit dan maar, ik ben niet te flauw voor een nieuwe ronde.

'Ach Hans,' spreekt een mij geheel onbekende feestganger (waarvan er overigens een heel stel meer present is) mij aan, 'weet je wel dat er iets met het dak is? Ik doe toevallig in dakbedekkingen en ik kan wel een offerte…' Meer hoor ik niet, want uit de boxen schalt inmiddels op standje maximaal een nieuw, stampend nummer. Het zorgt meteen voor een nieuwe stoot energetische adrenaline, en al slingerend waag ik mij aan een nieuwe polonaise, waarbij ik ternauwernood een stel kinderen weet te ontwijken die met trechters en flessen in de weer zijn. Even denk ik nog: Kinderen, waar komen die nou weer vandaan? Aangezien ze de hele tijd rond Dana cirkelen vermoed ik een connectie, maar een familiegelijkenis ontbreekt ten ene male. Wellicht zijn die kinderen een fata morgana, zinsbegoocheling, waanbeeld, een fantasie of een andere schrijfuitdaging?

Een ferme nieuwe slok kan me wellicht bevrijden van deze onverwachte verwarringen, maar om de een of andere reden smaakt deze nieuwe whisky me voor geen meter meer.

Als ik dan even later ineens een tweetal levensgrote giraffen in de hoeken van de ruimte ontwaar, omhangen met lichtjes en pieken op hun kop dan vraag ik me af of die laatste naar thee smakende whisky misschien toch iets teveel voor me is geweest. Angstig kijk ik in het rond. Misschien zijn er nu ook roze olifanten?


(c)2019 Hans van Gemert

Dit #steekwoorden#verhaal past in de schrijfuitdaging van deze maand: