Culinaire feestpolonaise


En we gaan in dit #steekwoordenverhaal nog niet naar huis, nog lange niet ...


Lees hiervoor:

De voetjes gaan stevig van de feestvloer en dankbaar neem ik het aangereikte glas whisky aan. Ik moet toegeven, er is een flink verschil met de koude thee van gisteravond. Het tweede glas van de enige echte whisky smaakt zo mogelijk nog iets beter dan het eerste, reden genoeg om Chantal de fles uit haar handen te rukken en snel het derde glas in te schenken. Ik bedoel, als ik nu toch aan de drank raak, dan kan ik het maar beter goed doen. Het zou zomaar iets dagelijks kunnen worden. De fles, inmiddels zo goed als leeg, duw ik in Chantals handen terug, ik denk dat bij haar het licht al zover uit is dat ze het allemaal niet meer opmerkt. Ik laat haar maar een beetje aan de zusterlijke zorg van Dana over, dat is haar wel toevertrouwd.

 

Als ik in de volgende polonaiseronde langs de feestelijk gedekte tafels met heerlijke heerlijkheden kom weet ik een van de gevulde tomaatjes van het presenteerblaadje te snaaien en ik hoop bij de volgende ronde een deel van de aan stukken gehakte kaas tussen mijn vingers te krijgen. De gevulde eitjes staan voor het volgende rondje ingepland, zo is elk rondje weer een nieuwe culinaire en smakelijke verrassing.

Het is opvallend (of eigenlijk is het dat ook weer niet) dat het feestgedruis almaar vrolijker en uitbundiger wordt, als het dak er tijdens de generale feestrepetitie van gisteren er niet al af was gegaan dan was het nu ongetwijfeld naar een baan rond de aarde gelanceerd. Het voordeel van zo'n open dak is natuurlijk wel dat de komende dageraad voor iedereen duidelijk waarneembaar zal zijn – afhankelijk van de hoeveelheid geconsumeerde alcoholica natuurlijk.

 

Bij een feestje hoort natuurlijk ook muziek, en de naast de installatie geplaatste microfoon nodigt ernstig uit tot een zangsessie van hogere orde. Ik ben nog maar net begonnen met een Lied (jawel, met hoofdletter) als de een of andere onverlaat de volumeknop in ijltempo naar nul draait. Dat is nou spijtig, hoewel daar wellicht ook genuanceerd over gedacht wordt.

Dana heeft zich ook niet onbetuigd gelaten en heeft inmiddels een van de glitterslingers van de muren gerukt en omgehangen om nog iets meer dan gebruikelijk het schitterende middelpunt van het feest te worden. Ik hoop dat ze de spreien om de kerstbomen laat zitten, die mogen er pas helemaal op het eind vanaf om Chantal enigszins te ontnuchteren. Al vrees ik dat, als ik de situatie zo eens inschat, dat laatste nog wel eens enkele dagen zou kunnen duren.


(c)2019 Hans van Gemert

Dit steekwoorden#verhaal past in de schrijfuitdaging van december 2019. Wil je ook aan de schrijfuitdaging meedoen? Kijk hier hoe je dat doet:

En dit driedubbele verhaal past ook drie keer in de 140-woorden-uitdaging van FrutselenindeMarge. Lees er hier alles over: