×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors










Teleurstelling op grote hoogte

Teleurstelling op grote hoogte


Wat je vooraf kunt lezen

De trap was lang. Erg lang. Oom Frits had het tellen van de treden al een tijdje opgegeven en sjokte vermoeid achter tante Coby aan. Het moet gezegd, ook tante besteeg de resterende treden in een steeds iets vertragender tempo.

De opluchting was dan ook groot toen eindelijk de laatste trede bedwongen was en het restaurant uitnodigend voor hen lag. Aan de muren hingen enkele schilden en zwaarden om het geheel een authentieke uitstraling te geven. Naast de kleine bar stond een compleet harnas, met in plaats van een passend wapenschild een al even goed passend bord met de aanbiedingen van de dag. Kortom, alles was in het werk gesteld om de bezoeker zich geheel in sfeer te laten genieten van een bijzondere culinaire ervaring.

De serveerster, gekleed in spijkerbroek, shirtje en met een klein zwart schortje, contrasteerde daar enigszins mee maar dat mocht de pret niet drukken.

'Wilt u misschien wat eten?' De stralende glimlach van de serveerster deed vooral oom Frits terstond trek krijgen maar een korte blik op tante deed hem wijselijk zijn mond houden. Tante raadpleegde haar horloge. Vier uur. Een maaltijd paste op dit moment duidelijk niet goed in het dagelijkse eetpatroon en ze schudde het hoofd. 'Iets drinken graag.'

Tot grote spijt van oom Frits verdween de glimlach meteen en het antwoord van het serveerstertje klok wat bits: 'Natuurlijk, u kunt daar een tafeltje uitzoeken.'

Het torenrestaurant mocht dan gezellig en sfeervol zijn, groot was het niet. Gelukkig was er nog net een tafeltje bij een van de smalle ramen over. Het uitzicht over de omgeving was inderdaad fenomenaal. De hoogte trouwens ook, nu pas zagen ze dat de vele treden hadden geleid tot een buitengewone sportieve prestatie. Niet dat ze dit niet al aan hun benen gevoeld hadden.

Ze zaten nog maar enkele seconden toen de serveerster alweer naast hen stond. 'Zeg het maar.'

'Een flink glas bier graag,' haastte oom Frits zich. 'En jij, lieve?'

'Voor mij ook.'

'Het spijt me, we schenken geen bier.'

'Geen bier?' Ontzetting klonk door in ooms stem.

'We schenken geen alcoholische dranken, helaas.'

Dat was een tegenvaller van jewelste. Geen bier! En dat na die uiterste krachtsinspanning om tot deze grote hoogte te komen. Na enkele seconden vertwijfeling koos oom voor het alternatief dat ook tante wel aansprak: 'Dan doe maar twee koffie. Met een lekkere punt appeltaart met slagroom. We zijn hier met een gewonnen bon!'

'Natuurlijk.' De serveerster verdween om al na een twintigtal seconden terug te komen.

'De appeltaart is helaas op. En ik heb het nagevraagd, die bon was alleen voor de entree, consumpties moet u zelf betalen.'

Geen bier, geen appeltaart en dan nog zelf betalen ook? Het restaurant had ineens al zijn bekoorlijkheid volledig verloren. Oom Frits en tante Coby stonden exact tegelijk op. 'Dan maar niet!'

Oom Frits keek omlaag. De trap leek een eindeloze lengte te hebben. Hij had geen keuze en hij begon te lopen. Aan het einde van de trap wachtte immers de verlossing, de uitgang.

(c) 2018 Hans van Gemert
Eigen afbeelding

Dit verhaal past in de Schrijfuitdaging van september:




expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts



expand_less

Volgers



expand_less

Collecties