Dat idee is zo gek nog niet


Lees hiervoor

Met een zucht van opluchting ziet de commissaris zijn twee ondergeschikten opstaan en naar hun bed vertrekken. Eindelijk rust, een momentje voor zichzelf. Nee, niet om nog eens uitgebreid te gaan zitten pimpelen, maar om alle gebeurtenissen van de laatste tijd eens de revue te laten passeren. Dat is heel wat. De achtervolging van de bende, het geheimzinnige notitieboekje en nu weer die merkwaardige stenen, klaarblijkelijk de sleutel tot een groot geheim. Waarom anders duiken er zoveel verschillende setjes van die dingen op?

Het is wel waar wat Polleman had gezegd, het is merkwaardig dat er ineens zoveel verschillende stenen zijn. Zijn idee dat die misschien allemaal vals zijn is zo gek nog niet. Maar wie heeft dan de echte? Dat Zeester-stel, dat zo te zien aan hun volgende fles begint? Dan valt de commissaris ineens nog iets te binnen.


(c)2019 Hans van Gemert
Eigen afbeelding


Deze aflevering van het vervolgverhaal past in de 140-woorden-uitdaging van FrutselenindeMarge. Lees er hier meer over:


Lees verder: