Dat is toch wel een risico


'In je tas zeg je? Hm, dat is toch wel een risico. Misschien is het toch beter en veiliger,' denkt de commissaris hardop, 'als ik als verantwoordelijke leidinggevende zelf het beheer over dit belangrijke bewijsmateriaal overneem. Geef daarom die stenen maar even aan mij.'

'Hier?' Het idee spreekt Polleman duidelijk wat minder aan.

'Ja waarom niet? We moeten er alleen even voor zorgen dat die kerel met die feestneus bij die watertap het niet ziet. Storm, het lijkt me een goed idee als jij in de tussentijd de aandacht even van ons afleidt.'

Agent Storm haalt zijn schouders op. 'Zoals u wil, commissaris.' Dan loopt hij op het bewuste figuur af.

De vorige keer dat Storm die vent zag was hijzelf vermomd als Indiase schoonheid. Hopelijk zal die man, nu hij als Engels heertje op hem afstapt, hem niet herkennen.


(c)2019 Hans van Gemert

Afbeelding: Pixabay


Deze aflevering van het vervolgverhaal past in de 140-woorden-uitdaging (aug. 2019) van FrutselenindeMarge.