Een toetje heeft hij nog niet op


Het biefstukje met herfstsalade smaakt heerlijk. Wat zeg ik? Fantastisch! Het glas rode wijn dat fonkelend naast zijn bord staat vult het smaakpalet fantastisch aan. Agent Storm likt voldaan langs zijn lippen. Nu hij eindelijk eens goed gegeten heeft (toegegeven, ook eens goed gedronken) is het weer tijd om zich aan zijn opdracht te wijden. Toen hij eventjes geleden rondkeek naar die armzalige kerel die hem die stenen afhandig had gemaakt had hij hem niet gevonden, maar misschien dat een volle maag zijn gezichtsvermogen ten goede is gekomen. Hij werpt nogmaals een blik om zich heen. Nee, nog steeds niemand.

Er zit niets anders op, hij zal zijn onderzoek in een volgende eetgelegenheid moeten voortzetten. Dat is geen probleem, een toetje heeft hij nog niet op.

Zo komt het dat we agent Storm even later bij het volgende restaurant aantreffen.


(c)2019 Hans van Gemert

Afbeelding: Pixabay


Deze aflevering van het vervolgverhaal past in de 140-woorden-uitdaging van FrutselenindeMarge. Omdat er voor de lopende maand (nog) geen nieuw woord is vallen we deze maand voorlopig even terug op het woord waarmee het lopende vervolgverhaal precies één jaar geleden begon: herfststorm.