Ik wil het niet weten!


Lees hiervoor:

Bij Mike en Sheila: Ze kunnen toch nergens heen

Bij Gerrit, Lou en het Zeestergezelschap: Dat is verdacht (Dewaputra)

Op de terugweg van de restauratiewagen neemt Mike zomaar het onbeheerde emmertje met stenen mee. Er blijken plotseling allemaal diamanten in te zitten, ze zijn in één klap stinkend rijk. Is dat een feestje waard? Echt wel! Daar moet op gedronken worden, dus het meegebrachte bronwater verandert spontaan in een fles champagne. Dit is het moment om een vreugdevol lied te zingen, dat echter na enkele tonen ruw wordt onderbroken door een stevige peut in zijn zij.

'Hou je kop, idioot!' hoort hij Sheila snauwen.

Mike opent zijn ogen. Hij knippert tegen het felle licht in de coupé. Hij loopt ineens niet meer, maar zit naast Sheila op het bankje. Het emmertje met diamanten is net als de champagne ineens spoorloos verdwenen.

'Als dat zingen bij een prettige droom hoort wil ik niet weten wat bij jou een nachtmerrie is!'


(c)2019 Hans van Gemert

Afbeelding: Pixabay


Deze gedroomde aflevering van het vervolgverhaal past in de 140-woorden-uitdaging (aug. 2019) van FrutselenindeMarge.