Zoals u wenst, meneer


De nieuw aangekomene sluit snel de deur om te voorkomen dat de herfststorm nog meer ongerechtigheden naar binnen blaast en kijkt om zich heen. Hoewel er al de nodige tafeltjes bezet zijn is er nog voldoende ruimte om te zitten. Aangezien de nieuwkomer gewend is om snel een situatie juist te kunnen inschatten, zijn hem de twee stenen naast het wijnglas van de oude dame meteen opgevallen.

'Dat is toevallig en nogal interessant,' mompelt ome John (want die is het natuurlijk) in zichzelf. Het brengt hem op een afleidingsmanouvre van jewelste, hij kan een opkomend glimlachje niet onderdrukken. Maar hij beseft: hij moet snel zijn.

Jean-Pierre komt op hem af. 'U wenst?' 'Ik zou graag een happie eten, kan dat? Misschien kan ik daar gaan zitten?' Hij wijst het tafeltje naast de oude dame aan. ' Zoals u wenst, meneer.'


(c) Hans van Gemert

afbeelding: pixabay

Deze aflevering van het vervolgverhaal past in de 140-woorden-uitdaging van FrutselenindeMarge. Omdat er voor de lopende maand (nog) geen nieuw woord is vallen we deze maand voorlopig even terug op het woord waarmee het lopende vervolgverhaal precies één jaar geleden begon: herfststorm.