De conclusie van Polleman


De conclusie van Polleman in het #vervolgverhaal van Dewaputra en Hans van Gemert.


Lees hiervoor

'Op een verkeerd spoor, Polleman? Hoezo?'

'Nou meneer, wij hebben dus die stenen. Maar blijkbaar ome John en Sheila ook. Misschien Mike ook wel. En aangezien Gerrit en Lou ons ook met rust laten, zijn die wellicht ook al voorzien.'

'Persoonlijk heb ik mijn buik inmiddels helemaal vol van die dingen, Polleman. Waar wil je nou naartoe?'

'Die stenen zijn dus blijkbaar erg belangrijk. Maar denkt u eens terug aan die dag in dat hotel in Londen, waar dit stenenfeestje is begonnen.'

Het ongeduld van de commissaris begint langzamerhand op te raken. 'Schiet nou eens op, maak je punt!'

'Ik ben er bijna. Weet u nog wie die o zo belangrijke stenen oorspronkelijk had?'

'Natuurlijk. Die ober van die zeesterbende natuurlijk.'

'Precies!' klinkt het bijna juichend. 'Die ober is die belangrijke stenen kwijtgeraakt, maar is hij nu wel in Parijs.'

 

'Ja, en?'

'Valt het u niet op dat hij tot-nu-toe geen enkele poging heeft ondernomen om ze weer te pakken te krijgen?'

Nadenkend tikt de commissaris tegen zijn kin. 'Dat klopt wel, geloof ik wel. Ze zijn met z'n drieën gewoon weggegaan voor een gezellig dagje, zonder ook maar één moment naar die stenen te kijken. En geloof me, er waren er genoeg.'

'Dan is het dus heel goed mogelijk dat hij ons allemaal gruwelijk voor de gek heeft gehouden. Het is heel waarschijnlijk dat wij allemaal nepexemplaren hebben, en dat die ober de originele nog heeft!'

Verbluft kijkt de commissaris Polleman aan. 'Maar Polleman toch, wat een conclusie! Dat is wel een promotie waard!'

Achter de struiken viert Mike ondertussen zijn eigen feestje en wrijft vergenoegd in zijn handen. Dat is nog eens informatie waar ze wat aan hebben!


(c)2019 Hans van Gemert

Deze dubbele aflevering van het vervolgverhaal past twee keer in de 140-woorden-uitdaging van FrutselenindeMarge. Lees er hier alles over:

Lees verder: