Het geeft te denken


Het #vervolgverhaal van Dewaputra en Hans van Gemert.  Wat ziet en denkt Polleman?


Lees hiervoor

Nadat ome John de gehavende kamer weer heeft verlaten kruipt agent Polleman, uiterst behoedzaam, weer onder het bed uit. Al even voorzichtig tuurt hij vervolgens door het gat, waar hij eventjes geleden de commissaris met een ijselijke gil door zag en hoorde verdwijnen. Hetzelfde gat als waardoor daarstraks ook collega Storm versneld naar de begane grond vertrok, zoveel is wel duidelijk. Voor hem geldt de behoefte aan een dergelijke route niet, hij prefereert het trappenhuis. 

In de diepte kijkend ziet hij hoe Alphonse op hoge poten met een verbouwereerde commissaris spreekt, en vaag dringen woorden als 'betalen' en 'rekening' tot hem door. Maar hij ziet tot zijn verrassing ook de Zeesterbende stilletjes het pand verlaten. 

Polleman fronst de wenkbrauwen. Dat stille vertrek is eigenlijk onverwacht. Het geeft te denken, hij kan er alleen nog niet goed de vinger op leggen.


(c) Hans van Gemert 

Deze aflevering van het vervolgverhaal past in de 140-woorden-uitdaging van FrutselenindeMarge:

Lees verder: