×

Yoors


Inloggen
×

Yoors











Vluchtheuvel naar het leven

Vluchtheuvel naar het leven


Ongastvrij en ruw rezen de scherpe rotsen op uit de kolkende zee. Het eilandje had nog maar zelden menselijke bezoekers gezien. De rotsen te steil en te scherp, een onherbergzaam zandstrandje geheel door hoge en onbereikbare rotswanden afgeschermd, met enkel de woeste golven die daar onophoudelijk in het ritme van het getij schuimend en brullend binnen rolden.

De meeuwen waren hoog op hun nesten als eerste getuigen van veranderingen. Stippen aan de horizon ontpopten zich tot armzalige scheepjes die zich met de grootste moeite drijvend konden houden en zich al even moeizaam voortbewogen. Aan boord een lading mensen, jong of oud, die zich vastklampten aan hun schip van hoop, hun enige redding. Vluchtelingen die het risico van de dood verkozen boven een gewelddadige zekerheid.

Toen sloeg het noodlot toe. De overlevenden zwommen naar het eilandje, hun vluchtheuvel naar het leven.


(c) 2017, Hans van Gemert

Geschreven in de 140-woorden-uitdaging, deze maand met het verplichte woord 'vluchtheuvel'.

Wat vind je van dit verhaal? Laat het me weten in een reactie. Delen van dit verhaal op jouw Facebookpagina wordt óók zeer gewaardeerd!