×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors










Wandelvereniging ‘De Woudlopers’

Wandelvereniging ‘De Woudlopers’


Rommelend in wat oude spulletjes uit mijn jeugd, kwam ik een kleine verzameling medailles tegen. Allemaal verdiend met wandelen in de wandelvereniging, toen ik 10 – 11 jaar oud was.

Op de lagere school (tegenwoordig heet dat ‘basisschool’) waar ik zat, de St.Anna-school in Hintham, was in 1962 door enkele voortvarende onderwijzers een wandelvereniging opgericht, een club die al snel de naam ‘De Woudlopers’ kreeg.  Zelf werd ik lid in mei 1969. De club wandelde, gestoken in geel-witte, sportieve kledij tijdens allerlei wandelmarsen in de nabije (en soms iets minder nabije) omgeving. Afhankelijk van je leeftijd werd je ingedeeld in ‘de vijf’, ‘de tien’ of ‘de vijftien’, getallen die verwijzen naar het aantal kilometers dat gelopen diende te worden.

Uiteraard waren er vastgestelde routes en langs de routes konden op willekeurige plekken juryleden staan, die de voorbijwandelende clubs beoordeelden. Er werd dan gekeken of iedereen wel netjes in de maat en in het gelid liep. Kon je daarbij een passend lied laten horen, dan leverde dat weer extra positieve aandacht op. En daarbij, dat maakte het ook nog een stuk leuker, want dan gebeurde er tenminste iets onderweg…

Na afloop van de wandelmars werd in spanning gewacht op het juryoordeel, want: wie zou er winnen? 
Regelmatig brachten ‘De Woudlopers’, tot grote vreugde van de deelnemers, prijzen mee naar huis, zodat de prijzenkast op school prettig gevuld raakte. Daarnaast kreeg iedere loper ook een medaille. Op de foto zie wat ik daar nog van heb liggen. Bij twee ervan zie je aan het lintje een extra speldje zitten. Dat is de aanduiding dat je die betreffende tocht vaker hebt gelopen.

Na afloop van de wandeltocht kon je in je ‘wandelboekje’ een korte beschrijving van de wandeltocht noteren. De opdracht voor in dit wandelboekje is helder en duidelijk:

Dit boekje is een herinnering aan aangename wandeltochten. Het legt ogenblikken van intens genot van de schoonheid, die de natuur te genieten geeft, van een gezellig gesprek, van een genoeglijke rust. Het heeft ten doel uren, die waard zijn geleefd te worden, vast te houden voor stille ogenblikken, waarin het wordt doorgebladerd om de vreugde weer te doen herleven.

Dat is dus duidelijk.

In dit boekje lees ik terug wat ik van de tochten vond. Meestal iets over het weer of over de prijzen. En eerlijk gezegd had ik niet altijd even veel zin om na zo’n tocht nog een heel verslag te schrijven…

Zoals in elke vereniging moest er ook aandacht worden besteed aan de financiële middelen. Als kind krijg je daar niet altijd alles van mee, maar de gele sportbroekjes, witte bloesjes én gele stropdasjes moesten natuurlijk wel ergens van betaald worden. Ook het vervoer van en naar de diverse wandelbestemmingen kostte uiteraard geld. In hoeverre de wandelvereniging gesponsord werd door gemeente of parochie weet ik niet. Wel was er jaarlijks een grote actie, waarbij de leden geacht werden langs de deuren pakken lucifers te verkopen. Per pak had je dan diverse kleine lucifersdoosjes. Eén zo’n doosje heb ik nog, de lucifers zelf zijn verbruikt.

 

De wandelvereniging was voorbehouden aan de jongens van de school. Nee, er werd niet gediscrimineerd, de lagere school, waar ik op heb gezeten was een jongensschool. Toen ik na de zomervakantie in 1970 de school verliet om naar de brugklas van de middelbare school te gaan hield automatisch mijn lidmaatschap van ‘De Woudlopers’  op. Maar ik mocht nog nét één wandelmars na die vakantie meedoen: op 12 september 1970 liep ik nog met ‘de vijftien’ mee tijdens de Airborne-wandelmars in Renkum.

 

 (c) 2018 Hans van Gemert

Eigen foto's

Spaarpotjes

Meer herinneringen ...

Word lid en beloon de maker en jezelf!




expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts



expand_less

Volgers



expand_less

Collecties