De Sneltrein

De Sneltrein


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

De trein raast alsmaar verder van station naar station … Sinds we zijn ingestapt op die ene maandag middag toen we op de ambulance zaten te wachten die mijn moeder moest komen ophalen omdat ze weer een flinke longontsteking had, en het onheil voorspellende telefoontje kregen vanuit het ziekenhuis dat mijn vader één week eerder de uitslag van zijn bronchoscopie moest komen ophalen.

Geen mogelijkheid tot uitstappen, geen mogelijkheid tot diep adem halen. De deuren zijn dichtgeslagen en de trein is gaan rijden.

Het eerste station waar we aandeden was dus het ziekenhuis, de longarts om precies te zijn. Die het verpletterende nieuws bracht dat pap longkanker had. Geen manier om het zacht te zeggen, geen manier om het verpletterende nieuws positief te brengen. Alleen maar de mededeling dat de chemokuur snel gestart moest worden, en de mededeling dat het de kleincellige variant van longkanker was … waarbij de overlevingskans heel klein is. En hoe raar ook, dat kleine sprankeltje hoop houd je overeind. Al wisten we eigenlijk allemaal meteen dat pap niet zou genezen. Maar de trein begon alweer verder te razen. Op naar station “Chemo”.

En op station “Chemo” was het druk! Heel druk. Emoties die door je lijf gieren. Pap die temidden van de drukte en emoties zijn best deed om zichzelf staande te houden. En trouw met de ziekentaxi naar zijn chemokuren ging, om daar een infuus in zijn arm geprikt te krijgen, en zijn aderen vol liet stromen met vergif, wat zijn leven zou moeten redden. Ziek leek hij er in de eerste instantie niet van te worden. Het was juni 2003, een zinderende zomer hitte viel al over nederland. En elke avond gingen we wandelen. Pap, mijn zus en ik met Micky. Handdoek mee, in de auto naar de Maashorst en daar gingen we dan. In de benen, in de pootjes. Micky rende lekker los om ons heen en pap liep mijn zus en mij met gemak er uit. Hij leek te barsten van energie en wij grapten wel eens tegen elkaar “Goh doe mij ook maar zo'n chemootje”. Maar naarmate de zomer vorderde, en de eerste kuur opgevolgd werd door de tweede, en daarna de derde, zagen we hem veranderen. Hij werd magerder en zijn haren waren allemaal uitgevallen. Hij zei er niets over, en elke dag zette hij zijn petje op zijn hoofd en ging er weer voor.  

We zaten inmiddels alweer in 2004, en hadden een echt tussenstation ontdekt waar we allemaal even op adem konden komen. Pap pakte zijn dagelijkse bezigheden weer goed op, hij probeerde zoveel mogelijk van zijn V.U.T te genieten en ging elke week bij de bond van ouderen biljarten. Speelde daar mee in de competitie en deed zijn ding. Ook was hij als hij even kon nog druk bezig met zijn andere hobby, hout. Door maar te blijven werken, te zorgen dat hij iets om handen had kon hij zijn gedachten afleiden van wat zich binnen in hem ophield, wat hem van binnenuit kapot aan het maken was. 

Hij voelde zelf wel dat het weer langzaam aan achteruit ging en dat de kanker zijn longen weer probeerde af te pakken van hem. En toen de drie maanden voorbij waren, en hij weer naar de longarts moest was daar dan ook de bevestiging dat de kanker helaas niet stil was blijven staan.

Hij zou weer de CDE kuur gaan krijgen. Dat betekende voor mij weer dat ik de verpleegkundige mocht gaan spelen. Bij elke kuur zou ik weer 10 dagen lang mijn vader moeten gaan spuiten om zijn witte bloedlichaampjes op peil te houden. Elke kuur 10 dagen lang werd ik dan weer met zijn magere beentjes geconfronteerd waar ik direct onder de huid moest spuiten, alleen het was zo moeilijk geworden om geen spieren of bot te raken inmiddels. Hij was al zover afgevallen dat er niet zo gek veel losse huid meer over was. De kanker vrat hem zichtbaar op.

De trein begon weer te razen en deze keer raasde hij meteen door naar “Chemo 2” en meteen door naar “Uitzaaiingen”.

We werden opgeschrikt door steeds terugkerende hoofdpijnen van pap. De huisarts keek het even aan, gaf hem wat medicijnen maar nam ook geen risico en hij werd meteen doorgestuurd voor een hersenscan. En bingo! Hij had uitzaaiingen bij zijn hersenen. Was dit operabel? Of werd het bestraling? En hoe zat het dan met de chemo? Duidelijk was in elk geval dat de tweede serie chemo's niet zo goed had gewerkt als de eerste. De kanker werd sterker. Mijn vader werd zwakker. De dagelijkse wandelingen met Micky deden we niet meer samen, hij ging alleen! En wat heb ik me vaak afgevraagd wat hij allemaal tegen Micky verteld zal hebben in die uren samen. We zullen het nooit weten. Micky zal het nooit vertellen. Ik kan alleen maar hopen dat het hem troost heeft gegeven.

Inmiddels hadden ze overleg gehad en de trein deed even snel station “Bestraling” aan om vervolgens even rustiger te boemelen op weg naar station “Chemo 3”. 

Dit zou een heel zwaar station worden en vanaf hier werd de vaart er ook goed ingehouden. De machinist “Kanker” kende geen genade meer en wij als passagiers werden flink door elkaar gerammeld. Er was geen tijd meer om op adem te komen, we werden van de ene bocht naar de andere geslingerd. De trein reed hoge bergen op en daalde met angstaanjagende snelheid nog dieper naar beneden.

Met andere woorden, pap onderging de chemo wederom, maar we zagen hem achteruit gaan. Niet meer langer geleidelijk. Maar snel. De bestraling had de uitzaaiingen in zijn hersenen even tegen kunnen houden, maar nu werd het echt steeds duidelijker dat deze groeiden, en ze belemmerden hem. Hij kreeg ook pijn in zijn onderrug en bij onderzoek bleek dat hij ook daar uitzaaiingen had zitten in het ruggenmerg. Het was echt een strijd die hij niet kon winnen.

Ook iets te 'schreeuwen'?
Word gratis lid.



Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (7 reviews)
expand_more
Verberg reacties
ik had deze nog niet gezien. Heel heftig hoor.
| 17:36 |
Als je tussen mijn blogs kijkt Marijke staan er nog twee die bij deze horen. De Sneltrein Deel II en Ontspoord.
| 17:37 |
ga ik zeker opzoeken!!
| 17:56 |
Heel heftig verhaal ...
| 21:48 |
Klopt maar op het moment zelf merk je het niet, pas als je helemaal aan het einde bent ... dan komt de leegte, en het besef ...
| 17:40 |
Wat een verschrikkelijke ziekte zeg!! En door jou zo goed verteld!
ik leef met jullie mee! Een paar dagen geleden kreeg ik te horen dat iemand in mijn familie longkanker heeft.
Nu heb ik daar wel geen contact mee maar daarom is het niet minder erg. Sterkte!
| 19:08 |
Ik had nog niet gereageerd Enrique, maar ... dat is ook heftig ja. Al heb je er dan geen contact mee, het komt toch ineens voor je gevoel een stuk dichterbij, én dat is nou net niet wat je wil met kanker.
| 17:38 |
Ja, tot dusver kwam het helemaal niet voor in de familie...
| 22:06 |
Dan mag je van geluk spreken, mijn zus en ik zijn bijna iedereen die vroeg is moeten gegaan kwijt geraakt aan kanker. Een oom van ons aan een hersentumor, een oom aan maagkanker, een tante aan baarmoederkanker, weer een andere tante een hersentumor, onze vader dus longkanker, een andere tante leverkanker ... ik stop maar even met de opsomming want ik wordt er zelf even niet goed van :'(
| 22:09 |
Dat begrijp ik dat het je zwaar valt... :'-(
| 01:15 |
Heftig verhaal, maar wel mooi beeldend weergegeven.
| 18:48 |
Dank je ... al had ik het liever niet verteld, dat zou betekenen dat ik ze nog beide bij me had.
| 17:39 |
Knappe vergelijking met een sneltrein. Dat machteloze gevoel als het om 1 van je ouders gaat...
| 18:46 |
Ja dat is het ... machteloos, je wil helpen en je helpt ook waar je kan, maar voor je gevoel is het gewoon TE weinig want je kunt ze niet beter maken. En dat is nou net het liefste wat je wil ...
| 17:39 |
Ik weet precies wat je bedoelt. Wat je ook voor je ouders hebt gedaan, je blijft denken aan 'wat je mss OOK nog had kunnen doen':
Als ik 23 jaar geleden mijn vader uit het ziekenhuis had gehaald waar hij een verkeerde behandeling kreeg, hem naar huis had laten vervoeren en een paar verpleegsters in dienst had genomen (zoals ik later voor mijn moeder heb gedaan) dan had hij misschien nog een paar jaar geleefd...
Als ik bij mijn moeder (4 maanden geleden) niet 's avonds naar mijn eigen huis was gegaan (ze had tenslotte 24/7 een verpleegster aan haar bed) maar desnoods op een kampeermatrasje naast haar bed was gaan liggen, had ik haar heel misschien nog heel eventjes in leven kunnen houden... Ik weet dat het niet zo is, maar het gevoel van machteloosheid blijft.
| 18:55 |
Ja ... het is nu al zo lang geleden, en ik heb er redelijk mee om leren gaan. Maar dat machteloze gevoel kan soms zo ineens uit het niets weer naar boven komen. Vooral bij bepaalde gebeurtenissen als ik daar aan terug denk.

Hadden we mijn vader dan misschien beter wel mee naar huis kunnen nemen uit het ziekenhuis, en niet wachten tot hij naar een verpleeghuis kon? Is dat misschien voor hem het moment geweest waarop hij het op heeft gegeven voor zichzelf te vechten? Ik weet dat het niet zo is, hij was zelf degene die zei dat het thuis geen doen was omdat hij TE veel zorg nodig had én 24/7 verpleging onbetaalbaar was voor ons.

Hadden we mam langer thuis moeten houden, en gewoon tegen de artsen in het ziekenhuis zeggen, "ze gaat niet naar een verpleeghuis", hadden we in het verpleeghuis nog harder op onze strepen moeten gaan staan, de momenten dat ze daar moederziel alleen voor die enorme tv zat ... helemaal alleen! In een grote zaal die ze 'huiskamer' noemden. Ze wilde tv bij haar bed, maar dat mocht ze niet. Hadden we daar misschien harder tegenin moeten gaan ...

Vooral in het begin sloopten deze gedachten me. En nu jaren later kan ik er nog om huilen, de machteloosheid wederom.
| 19:02 |
Zo helemaal herkenbaar en idd slopend!
Die 24/7 verpleging voor mijn moeder hebben we betaald van de verkoopopbrengst van haar huis. Ik heb daarna nog een gevecht geleverd met de belastingdienst. Volgens hen was dat 'mijn erfenis' en had ik erfenisbelasting ontdoken, door het geld 'door het geld er vooraf snel doorheen te draaien' aan verpleging, een ziekenhuisbed, een extra tv etc.
Gisteren kwam Goddank de verlossende beslissing: we hoeven niets te betalen. Ik was al bezig om een hypotheek op mijn huis aan te vragen.

Veel sterkte voor jou!
| 19:26 |
Gelukkig heb je goed bericht gekregen. Ja de belastingdienst is overal even erg ... Mijn zus en ik hebben allebei 2x een leuk centje 'mogen' betalen aan de belastingdienst. De eerste keer heeft onze moeder dat natuurlijk gedaan over het vermogen van de erfenis toen onze vader stierf. Maar ook dan wordt al een kindsdeel berekend zoals je wel weet.

En de tweede keer na het overlijden van mam mochten wij nog eens de volle mep betalen ... en de successierechten zijn niet misselijk.
| 19:45 |
Jeetje, wat een verhaal! Mooi verbeeld wel, met de trein.
| 15:45 |
Zo heb ik het echt gevoeld in die tijd, een beetje een panisch gevoel. Met ons gezin in een sneltrein die niet stopt en maar door raast naar het bittere einde.
| 15:50 |
Dat kan ik mij voorstellen. Je hebt geen mogelijkheid tot stoppen, geen enkele controle.
| 15:54 |

private lease goedkoop
private lease goedkoop
Fun & Entertainment
prEiffeltoren
prEiffeltoren
Fashion & Lifestyle
Onderzoeken
Food & Drinks
Mosselen sofrito
Mosselen sofrito
Gezondheid & Geest
Vegan haren wassen
Vegan haren wassen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen