×

Yoors


exit_to_app Inloggen

480
camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
De Sneltrein ... Deel II

De Sneltrein ... Deel II


Dan komt december 2004, mijn verjaardag naderde en hij wist wat hij me wilde geven voor mijn verjaardag. Een dvd speler! Op zaterdag 19 december is hij samen met mijn moeder nog op pad gegaan om die te kopen. Dat is ook zijn laatste uitstapje gebleken. Bij thuiskomst is hij op bed gaan liggen, en op 22 december, op mijn verjaardag, hebben we de huisarts gebeld omdat zijn hoofdpijn en de pijn in zijn rug ondraaglijk werd. Op 23 december heb ik hem naar het ziekenhuis gebracht en kort daarna volgde een gesprek met de artsen. Ze konden niets meer voor hem betekenen en de vraag was of hij naar huis kon om te sterven, of dat hij naar een verpleeghuis moest.

Ik voelde een enorme druk en in samenspraak met pap, die nog maar heel af en toe heldere momenten had, besloten we dat het beter zou zijn voor iedereen om een aanvraag voor het verpleeghuis in te dienen. Wat heb ik me schuldig gevoeld! De dagen na deze beslissing zagen we hem steeds harder achteruit gaan en wat was dat een pijnlijke ervaring. Die grote sterke man, die rots in de branding, die hoeksteen van ons gezin. Hij zou er binnenkort niet meer zijn. En dan? Machteloos moesten we toekijken hoe de kanker het won van mijn vader en hoe hij veranderd was van een vader die altijd alles kon en deed, naar een vader die niets meer zelfstandig kon.

Op 11 januari 2005 leek het alsof de sneltrein met een ruk tot stilstand was gekomen. In de ochtend heel vroeg ging de telefoon. Het was het ziekenhuis met de mededeling dat pap was overleden.


Maar al snel bleek dat ook dit weer een tussenstationnetjes was geweest voor de hoognodige adempauze. En voor we het konden verwachten raasde de trein verder, nu niet met machinist “Kanker”, maar machinist “COPD” had hem afgelost.

En 1,5 maand na het overlijden van pap moesten mijn zus en ik mam weer in het ziekenhuis laten opnemen. Zij vocht voor haar leven met een zware longontsteking en op het moment dat het beter leek te gaan kreeg ze een dusdanige terugslag van een infectie dat er weer een telefoontje vanuit het ziekenhuis kwam. Deze keer niet met de mededeling dat mam was overleden, maar met het verzoek om afscheid te komen nemen. Het was kantje boord. Daar zaten we dan, nauwelijks 2 maanden eerder was pap overleden, en nu zaten we aan het sterfbed van mam? Maar de machinist nam een andere afslag, achteraf wreder. Mam had nog net genoeg wilskracht om te overleven, maar werd bijna een kasplantje. Ze kon weer naar huis maar moest 24 uur per dag aan de zuurstof, kon vrijwel niets meer zelfstandig en moest zo ongeveer elke drie maanden weer worden opgenomen in het ziekenhuis. 

Veel lol had ze niet meer in haar leven. De enkele keren dat ze het nog op kon brengen ging ze nog een kleine wandeling maken, en dat was dan weer een hele overwinning. Micky was nog altijd haar allesje en ze probeerde te genieten van bezoek. Maar het missen van haar man was te zwaar voor haar. Ze was duidelijk haar anker kwijt. En haar gezondheid liet haar zo in de steek dat ook voor haar weer een besluit moest worden genomen. Na de zoveelste ziekenhuis opname heb ik haar op 14 februari 2007 naar het verpleeghuis moeten brengen. En weer voelde ik me ontzettend schuldig. Ook deze keer wisten we dat we naar een afscheid toe werkten. Alleen deze keer had ik het genadiger gevonden als dat afscheid eerder was gekomen. 

Wat hebben we helaas ellendige dingen meegemaakt in het verpleeghuis. Binnen komen lopen en je moeder zien huilen omdat ze al een uur ligt te wachten tot ze geholpen wordt naar het toilet te gaan. Je moeder in haar rolstoel, in een enorme zaal zien zitten. Helemaal alleen! Daar zat ze dan, geparkeerd voor een grote tafel met een grote tv aan de muur, in die kille zaal met haar rug naar de deur toe … de eenzaamheid die er vanaf straalde. Ze wilde zo graag tv kijken, maar mocht geen tv op haar kamer hebben.

En de keer dat er een kleine 'braderie' was georganiseerd, en zij zich verheugde omdat haar zus haar zou komen halen om er met haar naar toe te gaan. Dat ze mij huilend belde omdat haar zus had afgebeld, die wilde liever gaan kienen. Onnodig te zeggen dat ik wel ben gegaan, ik heb mijn andere afspraken voor haar afgezegd. Want ik wist wel dat die andere afspraken er later ook nog wel zouden zijn, maar voor mijn moeder was er geen tweede kans, was er geen later meer. 

Op woensdag 11 april 2007 ging het zo slecht dat er besloten werd mijn moeder in slaap te brengen. Ze had het zo benauwd, en zoveel pijn en ze was zo bang te stikken. Vanaf dat moment begonnen we aan wake die zou duren tot vrijdag 13 april 2007. Op die ochtend vroeg het verplegend personeel aan mijn zus en mij wat wij wilden. Het zuurstofapparaat hield haar waarschijnlijk langer in leven, en de vraag was dus of dat uitgeschakeld kon worden. Mijn zus en ik wisten allebei dat het klaar was, en wij hebben toestemming gegeven om het apparaat uit te schakelen. Dat was 10.00 uur. 

Om 12.01uur op 13 april 2007 werd het stil. Oorverdovend stil.

De trein die sinds 2003 had geraasd had uiteindelijk het eindstation bereikt.

Ook iets te vertellen?
Laat je hier horen.




marijke
ik kreeg er gewoon hartkloppingen van. Heftig allemaal hé. Je wenst het je ouders niet toe.
25-11-2017 23:38
25-11-2017 23:38
Hans van Gemert
Het is een heftig en aangrijpend verhaal!
10-10-2017 21:52
10-10-2017 21:52
Ratelaar
Alles een plekje kunnen geven?
10-10-2017 21:23
10-10-2017 21:23 • 1 reactie
Hetty
Inmiddels wel, maar goed ... we zijn dan ook wel ruim 10 jaar verder.
10-10-2017 21:25
10-10-2017 21:25 • 1 reactie
'Klein'
Wat verdrietig zeg! Sterkte hoor :'-(
10-10-2017 20:03
10-10-2017 20:03 • 1 reactie
Hetty
Dank je!
10-10-2017 21:25
10-10-2017 21:25 • 1 reactie
Soberana
Zo snel achter elkaar... Je kreeg niet eens kans om te rouwen om je vader en daar ging je moeder al. En weet je Hetty, geliefde ouders gaan altijd te vroeg, hoe oud ze ook worden en hoe oud je zelf ook bent. Ik verloor mijn moeder bijna 3 maanden geleden; mensen zeggen dat het zo beter voor haarzelf was (6 maanden bedlegerig), maar toch...
10-10-2017 18:56
10-10-2017 18:56 • 2 reacties
Hetty
Gecondoleerd dan nog Soberana, want al was het dan beter voor je moeder, het verdriet voor jullie is niet minder. Dat herken ik heel erg.
10-10-2017 19:19
10-10-2017 19:19 • 1 reactie
Betina
Gecondoleerd Soberana, en alsnog heel veel sterkte gewenst voor jou en je familie .................... En nee, idd, we kregen amper tijd om te rouwen om onze vader en we moesten alwer voor in de ankers voor moeder, maar op dat moment sta je daar niet bij stil en ga je .................. en je gaat maar door en door en door, hoe??? Achteraf gezien, kan ik echt niet meer vertellen hoe, maar we gingen door .......... op ons tandvlees welliswaar, maar 't ging en we leven allebei nog altijd, gelukkig ligt die hele moeilijke tijd, en de moeilijke tijd die daarna kwam alweer een hele tijd achter ons ........... maar soms ............ heel soms komt dat toch weer terug
10-11-2017 17:17
10-11-2017 17:17 • 1 reactie
Encaustichris
Ook ik word hier stil van....
10-10-2017 15:53
10-10-2017 15:53 • 1 reactie
Hetty
Ik moet eerlijk zeggen, het is nu meer als 10 jaar geleden, maar vanochtend toen ik het hele verhaal eerst in een tekstverwerker zat te tikken was ik niet stil. Ik huilde. Nog altijd als ik het hele verhaal voor mezelf afspeel ... wat ik maar zelden doe ... voel ik de emoties van toen.
10-10-2017 15:57
10-10-2017 15:57 • 2 reacties