Eind goed ... Al Goed.


Eind goed ... Al Goed.

Een van de moeilijkste tijden in mijn leven ...


Begonnen in de herfst van 2018.


Waar moet ik beginnen? Het moet ergens in de herfst van 2018 zijn geweest. Jaren in een moeilijke financiële situatie begonnen zijn tol te eisen. Ik raakte in een depressieve stroom van gedachten en raakte steeds meer geobsedeerd door cryptovaluta, maar ook met alles wat deze cryptovaluta samenbracht, zoals de vele chatservers in Discord.


Ik begon mezelf te vergelijken met anderen.


Voor mij begon Discord mijn sociale leven te worden. Omdat we onze auto moesten verkopen, was ik steeds vaker thuis, zonder dat ik echt kon vertrekken. Bovendien hadden we de honden natuurlijk ook thuis, wat het moeilijker maakte om te vertrekken. Omdat wanneer je meer en meer thuis bent, de honden ook steeds meer moeite hebben om alleen te zijn. Ik werd ontevreden, vond het heel oneerlijk ... zag op Facebook van 'vrienden' allerlei leuke dingen en ik begon te vergelijken.


Mijn zelfvertrouwen was verdwenen.


'Vrienden' die een bijstandsuitkering hadden, konden auto rijden, en dat konden wij niet. Mijn partner werkt de hele dag en vertrekt elke ochtend trouw op zijn scooter om te werken om zijn geld te verdienen. Ik solliciteerde voor veel banen, maar werd voor alles afgewezen. En al die afwijzingen hielpen mijn humeur of mijn zelfvertrouwen niet. Voeg daaraan toe dat de winter naderde en ik keek ernaar op als een berg. Wetende dat we opnieuw te maken zouden hebben met lage temperaturen, en financieel niet de mogelijkheid om het huis goed te verwarmen. Binnentemperaturen van 12 graden zijn geen uitzondering in de winter. En ik kan je zeggen, het is KOUD als je daar de hele dag in zit.


Rouwend om onze Lexxieboy.

leven

Bovendien was mijn partner ten opzichte van mij veranderd, en ik ook ten opzichte van hem. De dood van onze Lexxieboy in juni 2018 had ertoe geleid dat hij zich in zichzelf terugtrok en mijn gemoedstoestand hielp ook niet echt. Kortom, de sfeer tussen ons was ook niet prettig. Verre zelfs. Ik negeerde hem, en zijn reactie daarop was mij steeds meer negeren. Logisch natuurlijk, al zag ik dat toen heel anders.


Discord bepaalde mijn dagelijkse routine.


Dit maakte me nog meer geobsedeerd door crypto, het idee van 'geld verdienen' met bloggen en het daaruit voortvloeiende 'socialiseren' online via Discord bepaalde zowat mijn dagelijkse routine en mijn leven. Alleen niet online zijn voelde alsof ik mezelf beroofde van mijn sociale leven, en "alleen" had ik me de afgelopen jaren meer dan genoeg gevoeld. Het eerste wat ik deed zodra ik wakker werd, was niet meer kletsen met mijn partner, niet meer samen thee drinken voordat hij moest vertrekken ... Nee, ik maakte thee voor ons beiden en startte mijn pc zo snel mogelijk want stel je voor dat ik iets zou missen.


Oh wat was ik fout bezig ...!


Ik zag niet meer wat ik dreigde te verliezen.


Het duurde niet zo lang voordat mijn partner me liet weten dat het zo niet meer kon, en ik was het met hem eens. In mijn depressieve gemoedstoestand zag ik niet meer wat ik dreigde te verliezen. En bovendien dacht ik dat ik gevoelens voor iemand anders had. Iemand die me positieve aandacht gaf, iemand die wel naar me luisterde. Ik dacht dat er iemand voor me was. Het maakte mij niet uit dat ik deze persoon in het echt niet eens kende.


Op zoek naar een nieuw thuis voor mij en mijn honden.


In oktober 2018 viel het doek voor de relatie tussen mij en mijn partner. En ik zou op zoek gaan naar een nieuw thuis voor mij, Rowan en Myla. Geen haar op mijn hoofd dat er zelfs aan dacht om mijn honden een seconde achter te laten. En de situatie hier thuis werd erger. Natuurlijk had ik nog steeds geen inkomen en ondanks al mijn harde solliciteren kreeg ik toen ook geen baan. Verschillende factoren speelden hierbij een rol ... maar het resultaat was dat ik letterlijk zonder geld zat. En mijn partner vond het toen niet meer nodig om voor me te zorgen. Hoe ik aan eten kwam was op dat moment totaal niet zijn probleem.


Dankzij de crypto die ik verdiende ...


Godzijdank had ik de kleine beetjes crypto die ik had verdiend door genoeg te bloggen op steemit ook nog redelijk verstandig geinvesteerd, zodat ik elke dag een soort van dividend in Tron kon ontvangen. En die dagelijkse tron-dividends bleken aan het einde van de week net genoeg te zijn om het grootste deel van mijn boodschappen te kunnen betalen. Ik was verrast hoe creatief ik werd toen het nodig was en ik ben @LivingThaGoodLife  elke dag dankbaar voor het geven van een paar tips. Dankzij die tips kon ik op dat moment goed eten en hoefde ik geen honger te lijden, zonder in illegaliteit te vervallen en stomme dingen te doen. Ik denk niet dat het nodig is om hier verder op in te gaan op deze blog, maar je kunt ervan uitgaan dat dit geen gemakkelijke tijd was.


Draaien in een cirkel.


Naast de zorgen over mijn dagelijkse benodigdheden, bleef ik ook op zoek naar een baan en een huis ... en dan merk je hoe scheef het is in Nederland. Mensen in dergelijke situaties verdienen niet 3 keer de bruto maandelijkse huur om een ​​appartement te huren. Maar zolang je geen appartement kunt huren, kun je ook geen bijstandsuitkering aanvragen. Zodat je in een cirkel blijft draaien.


Had ik maar gezien wat ik nu weet ...

leven


Zodra de winter weg was, ging mijn depressie ook weg ...


De winter ging voorbij zonder dat ik een huis voor mezelf had gevonden, maar tegelijkertijd met de winter leek ook mijn depressie weer te verdwijnen. En dat was niet alles, ook de gevoelens die ik voor de ander dacht te hebben, verdwenen tegelijkertijd met de winterdepressie. In plaats daarvan begon ik steeds meer te zien wat ik dreigde te verliezen. En daarbij ging het niet om bezittingen, want daar ben ik helemaal niet in geïnteresseerd. Ik ben helemaal niet materialistisch ... Maar ik zag ook steeds meer terugkomen in mijn partner waar ik ooit voor viel.


En dat deed veel pijn!


Wetende dat je het zelf zo verkeerd hebt gedaan dat je zelf die relatie hebt verbroken. Toch wilde ik niet accepteren dat onze relatie zou eindigen en besloot ik ervoor te gaan. Ik had nog geen ander huis gevonden. En hij had me niet op straat gezet ... EN de situatie leek te verbeteren. Het werd weer leuker en we communiceerden meer en beter met elkaar.


Hij gaf me zijn steun terug.


In plaats van me alles te laten regelen, had mijn partner plotseling geld overgemaakt naar mijn rekening zonder dat ik hem iets gevraagd. Ik waardeerde dat natuurlijk heel erg! Het werd langzaam nog beter, als hij thuis kwam vroeg hij niet meer, "Heb je nog geen huis?" Hij vroeg nu dingen als "Hoe was je dag?" Deze naderingspogingen van zijn kant waren ongelooflijk grote stappen voor hem en ik was er ook erg blij mee. Ik omhelsde dat volledig en stelde me weer voor hem open. Dat loonde, gelukkig en langzaam, beetje bij beetje kwamen we steeds dichterbij. Na een aantal goede gesprekken samen waarin ik alles vertelde hoe ik me voelde, en waarin hij vertelde hoe hij zich voelde, besloten we dat we ondanks alles nog steeds veel om elkaar geven en dat we er samen weer voor wilden gaan. Het resultaat was een enorme opluchting. En ook dankbaarheid, dankbaar dat we dit op tijd hebben gerealiseerd.


Rowan werd gediagnosticeerd met kanker.


En dat het tussen ons twee weer beter ging had ook echt niet veel later moeten komen ... omdat kort daarna de grote klap kwam dat we moesten kiezen om Rowan te laten opereren, niet wetend of hij de operatie al zou overleven, maar ook toen nog niet wetende dat hij kanker had. Het enige wat we wisten was dat hij een extreem vergrote anaalklier had die hem het poepen bijna onmogelijk maakte en dat er dus accuut moest worden ingegrepen. Ik denk dat ik die situatie niet alleen had kunnen behandelen, maar gelukkig was er mijn partner die me steunde. En veel meer dan ooit tevoren.


We moesten hem laten gaan.

leven

De operatie van Rowan verliep goed, maar de dagen na zijn operatie waren zwaar. Met heel weinig slaap en veel zorgen. En dan 1 maand na zijn operatie, in oktober 2019 kwam het bericht dat we hem zouden verliezen aan de kanker. Oh, wat was ik blij dat ik kon rekenen op de steun van mijn partner. Rowan is de hond die me 11 jaar lang heeft ondersteund door dik en dun, die er altijd voor me is geweest sinds ik hem kocht als een puppy van 9 weken oud. De hond die me weer terug had gebracht naar het fotograferen, de hond die me weer leerde leven. Mijn zielsverwant. En nu moest ik onder ogen zien dat ik die hond zou gaan verliezen? Als ik alleen was geweest, zou het me in een nieuwe depressie hebben geduwd. Maar dankzij de steun van mijn partner, kon ik het nu aan, ik kon er voor Rowan zijn toen hij me het hardst nodig had ... en ik kon hem laten gaan voordat hij zou lijden. Het typen van dit stukje laat overigens nog steeds de tranen over mijn wangen rollen .


Zoals mijn partner vorige week tegen mij zei: "De dood van Lex heeft ons uit elkaar gedreven en de dood van Rowan heeft ons weer samengebracht".


Dit waren moeilijke tijden, en hoewel we nu weer voor elkaar hebben gekozen, wil ik niet zeggen dat het niet langer moeilijk zal zijn.


De financiële situatie is niet verbeterd. Bijna alles wat ik met crypto had verdiend, moest de afgelopen tijd worden opgemaakt ... dus ik sta ook weer aan het begin. En ik kan alleen maar hopen dat ik wat meer geld ga verdienen. Het salaris van mijn partner, dat toen niet erg hoog was, is niet veranderd.


Het is nog steeds koud ... MAAR ...


De temperatuur hier is nog steeds niet hoog, het is nu 14 graden binnen terwijl ik dit typ ... maar we weten nu dat we dit SAMEN doorkomen. Er komen zeker betere tijden en als ik de laatste tijd iets heb geleerd, dan is het dat zolang je voedsel hebt en er SAMEN in zit, je er altijd sterker uit zult komen.


Zolang je het SAMEN blijft doen. Verlies elkaar niet uit het oog. En blijf samen communiceren


En sinds we weer een team zijn hebben we ook iets minder dan 2 maanden na de dood van Rowan besloten om een nieuwe hond in onze roedel op te nemen. Wij beiden misten de aanwezigheid van een reu in huis. Onze twee achterblijvertjes leken ook de aanwezigheid van een reu in huis te missen. En na enigzins nadenken zijn we gaan kijken voor een herplaatser. En dat is onze nieuwe aanwinst geworden.


Skipper!


Op 16 februari is Skipper bij ons komen wonen. Een jonge Duitse Herder reu van 1 jaar oud die nu in zijn derde huisje is terecht gekomen. Waarom hij herplaatst moest worden op 10 maanden leeftijd is onbekend voor ons. Maar bij zijn vorige baasjes is Skipper met veel liefde opgevangen en zij zijn er achter gekomen dat Skipper ontzettend uitvalt naar andere honden als hij aangelijnd is. Zij hebben met een gedragstherapeut geprobeerd hier aan te werken maar tevergeefs. Omdat zij in een drukke woonwijk wonen konden ze hem niet meer fatsoenlijk uitlaten zonder dat Skipper geheel door het lint ging. Dat versterkte zijn gedrag alleen maar en de uitlaatrondes waren gewoon niet meer te doen voor de baasjes. Na 3 maanden proberen hebben zij met heel veel pijn in hun hart besloten om te zoeken naar een adres waar hij gelukkig kon zijn, en uitgelaten kan worden met zo min mogelijk prikkels.


En zo komt onze geisoleerde situatie goed van pas. Zelfs als blijkt dat we niet lang met Skipper kunnen lopen en dit probleem blijft bestaan dan kan hij alsnog lekker rennen in de tuin en zo zijn energie kwijt.


Buiten dat om is Skipper een vrolijke jonge hond die voor zover wij in deze korte tijd kunnen zien redelijk makkelijk is van karakter. Hij wil graag leren, hij wil het graag goed doen en hecht zich nu al ontzettend aan mij. Zo erg zelfs dat ik echt met hem moet trainen op het alleen leren blijven. Want ook al ben ik vrijwel altijd thuis, zelfs IK moet af en toe een keer weg zonder honden.


De dames hebben nog wat moeite met hem, en we hebben een onverwacht probleem erbij gekregen in de vorm van Lana die spontaan besloten heeft om MAANDEN eerder dan verwacht loops te worden. Dat is wel even een onvoorziene tegenvaller die niet echt meehelpt om rust in de roedel te houden en Skipper heeft behoorlijk last van zijn hormoontjes helaas. Maar we hopen hier doorheen te komen en dan zal een van de twee 'geholpen' worden om dit probleem in de toekomst ook niet meer te kunnen krijgen.


Vooralsnog ben ik dus druk met een jonge hond, en de dames niet te vergeten. Maar het grote verschil is dat we dit deze keer wel samen doen.


#leven#blog#huisdieren#honden#fotografie

leven