×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors










Ontspoord.

Ontspoord.


Ontspoord.

En dan is het 13 april 2007. De sneltrein waarmee ik drie en half jaar door ziektes, ziekenhuizen, verpleeghuizen en ellende was geraasd was tot stilstand gekomen. Uiteindelijk waren bij het eindstation aangekomen, en in oorverdovende doodse stilte uitgestapt. 

In de eerste instantie voelden we opluchting! Hoe vreemd dit ook mag klinken, mijn zus en ik waren opgelucht dat het lijden van mijn moeder nu voorbij was, en wij rust kregen. Niet meer elke dag naar het verpleeghuis. Niet meer elke dag in angst dat er een telefoontje kan komen dat het slecht gaat. Niet meer elke keer de schrik om naar binnen te lopen, want hoe zouden we haar aantreffen die dag. Rust. 

Maar zoals dat zo vaak gaat. Ik had geen rust, ik wist me eerlijk gezegd geen raad met mezelf. Ik wist niet wat de doen met de tijd die ik ineens over had, en boven alles mistte ik het drukke zorgen. Kortom ik voelde me eenzaam, heel erg eenzaam. Mijn zus en ik waren altijd heel hecht geweest samen, maar op dat moment had zij net zo goed haar verdriet en ik had mijn verdriet. Zij verwerkte dat door veel met Micky bezig te zijn, én ze had haar werk. Dat was haar afleiding. Zij trok ook heel erg naar familie, en ik …

Ik ging rare dingen doen. Ik dacht dat ik aan het genieten was, dat ik de 'verloren tijd' aan het inhalen was. Maar eigenlijk was ik gewoon op zoek naar de geborgenheid die ik kwijt was geraakt. Ik wilde verzorgd worden, ik wilde me geliefd voelen en zocht het helaas in de verkeerde hoeken.

Via internet heb ik diverse datingsites gevonden, en daar ook diverse dates gevonden. Ik ben er niet beter van geworden … Om een heel lang verhaal kort te maken, uiteindelijk ben ik zelfs door mijn kwetsbaarheid van dat moment voor een heel groot bedrag opgelicht. En toen dat kwartje viel is de depressie die mij al die rare dingen liet doen omgeslagen naar de andere kant. Waar ik eerst overal naar toe ging, allemaal gekke dingen uitprobeerde en volop in het leven leek te staan, sloot ik mezelf nu op. Totaal gedesillusioneerd! Ik wilde niets meer, voelde mezelf de grootste mislukkeling ter wereld en vond dat ik geen recht had tot bestaan. 

En dat kwam dus tot een gedachte aan zelfmoord uiteindelijk.

Gelukkig is dat het punt geweest waarop ik zelf terug schrok en de beste beslissing ooit in mijn leven heb genomen.

Ik haalde ROWAN in huis.  En vanaf toen lopen we samen in het spoor. 

Heb jij ook iets te vertellen? 


Word gratis lid.



expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts



expand_less

Volgers



expand_less

Collecties