×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Ontspoord.

Ontspoord.


Ontspoord.

En dan is het 13 april 2007. De sneltrein waarmee ik drie en half jaar door ziektes, ziekenhuizen, verpleeghuizen en ellende was geraasd was tot stilstand gekomen. Uiteindelijk waren bij het eindstation aangekomen, en in oorverdovende doodse stilte uitgestapt. 

In de eerste instantie voelden we opluchting! Hoe vreemd dit ook mag klinken, mijn zus en ik waren opgelucht dat het lijden van mijn moeder nu voorbij was, en wij rust kregen. Niet meer elke dag naar het verpleeghuis. Niet meer elke dag in angst dat er een telefoontje kan komen dat het slecht gaat. Niet meer elke keer de schrik om naar binnen te lopen, want hoe zouden we haar aantreffen die dag. Rust. 

Maar zoals dat zo vaak gaat. Ik had geen rust, ik wist me eerlijk gezegd geen raad met mezelf. Ik wist niet wat de doen met de tijd die ik ineens over had, en boven alles mistte ik het drukke zorgen. Kortom ik voelde me eenzaam, heel erg eenzaam. Mijn zus en ik waren altijd heel hecht geweest samen, maar op dat moment had zij net zo goed haar verdriet en ik had mijn verdriet. Zij verwerkte dat door veel met Micky bezig te zijn, én ze had haar werk. Dat was haar afleiding. Zij trok ook heel erg naar familie, en ik …

Ik ging rare dingen doen. Ik dacht dat ik aan het genieten was, dat ik de 'verloren tijd' aan het inhalen was. Maar eigenlijk was ik gewoon op zoek naar de geborgenheid die ik kwijt was geraakt. Ik wilde verzorgd worden, ik wilde me geliefd voelen en zocht het helaas in de verkeerde hoeken.

Via internet heb ik diverse datingsites gevonden, en daar ook diverse dates gevonden. Ik ben er niet beter van geworden … Om een heel lang verhaal kort te maken, uiteindelijk ben ik zelfs door mijn kwetsbaarheid van dat moment voor een heel groot bedrag opgelicht. En toen dat kwartje viel is de depressie die mij al die rare dingen liet doen omgeslagen naar de andere kant. Waar ik eerst overal naar toe ging, allemaal gekke dingen uitprobeerde en volop in het leven leek te staan, sloot ik mezelf nu op. Totaal gedesillusioneerd! Ik wilde niets meer, voelde mezelf de grootste mislukkeling ter wereld en vond dat ik geen recht had tot bestaan. 

En dat kwam dus tot een gedachte aan zelfmoord uiteindelijk.

Gelukkig is dat het punt geweest waarop ik zelf terug schrok en de beste beslissing ooit in mijn leven heb genomen.

Ik haalde ROWAN in huis.  En vanaf toen lopen we samen in het spoor. 

Heb jij ook iets te vertellen? 


Word gratis lid.



johan_jongedijk
goed geschreven hoor
06-12-2017 10:06
06-12-2017 10:06 • Reageer
marijke
deze kwam me bekend voor en dat klopte want ik had hierop gereageerd. Maar hij greep me nu meer aan omdat ik je inmiddels beter ken. En heel blij om je te kennen ook!! (L)
25-11-2017 23:43
25-11-2017 23:43 • Reageer
DvdVelden Blog
Wat een pakkend verhaal, heel mooi verwoord. Heel herkenbaar ook! Knuf
27-10-2017 19:00
27-10-2017 19:00 • 1 reactie • Reageer
Hetty
Dankjewel!
27-10-2017 19:05
27-10-2017 19:05 • Reageer
'Klein'
Een ontroerend en open verhaal, het raakt me echt. En des te meer omdat ik zoveel herken...
12-10-2017 14:19
12-10-2017 14:19 • 1 reactie • Reageer
Hetty
Ik denk dat er veel mensen zijn die hier in herkennen helaas. Daarom heb ik het nu ook zo open mogelijk beschreven. Geloof me, ik heb heel veel details weggelaten omdat het niet nodig is om mijn verhaal duidelijk te maken, maar zou ik die details wél gaan vertellen werd nóg meer duidelijk hoe heftig het geweest is, hoe 'ontspoord' ik was. Maar die details vond ik ook te privé. Ik hoop dat hier voor jou dan ook een lichtpuntje doorheen komt ... ik ben er doorheen gekomen, en ik weet eigenlijk zeker dat als ik dat kon, dan kun jij het ook!
12-10-2017 15:24
12-10-2017 15:24 • 1 reactie • Reageer
Encaustichris
Hele dikke pluim voor Rowan! En ook zo'n pluim voor jou! Want je bent er wel doorheen gekomen, hoe zwaar het ook was! Ik ben blij dat je je honden en je partner hebt gevonden, je verdient het!
12-10-2017 10:57
12-10-2017 10:57 • 1 reactie • Reageer
Hetty
Thanks, het maakt me verlegen ...
12-10-2017 11:07
12-10-2017 11:07 • 1 reactie • Reageer
marijke
je bent absoluut geen mislukkeling. Je was ff de weg kwijt door verdriet. Ik ben heel blij dat je er nog bent en ons laat genieten van je prachtige foto's en van Rowan. Liefsxxx
11-10-2017 23:10
11-10-2017 23:10 • 1 reactie • Reageer
Hetty
Tja met mijn verstand zou ik dat moeten weten Marijke, maar het gevoel ... dat schreeuwt, ook nu soms nog, heel wat anders. Maar fotograferen en de honden houden me op de been. En mijn partner doet zijn best om 'gezond verstand' in mijn hoofd te houden. :D
12-10-2017 11:16
12-10-2017 11:16 • 1 reactie • Reageer
Ratelaar
Blij dat hij jou het leven heeft terug gegeven.
11-10-2017 21:39
11-10-2017 21:39 • 1 reactie • Reageer
Hetty
Dank je wel!
12-10-2017 07:57
12-10-2017 07:57 • Reageer
Roodkapje
Fijn dat je een goede vriend hebt gevonden!
11-10-2017 15:07
11-10-2017 15:07 • 1 reactie • Reageer
Hetty
Dank je wel!
12-10-2017 07:57
12-10-2017 07:57 • Reageer
HeArt&SoulConnection
DE trouw van zo'n dier raakt je diep in je ziel en idd het zijn 'stille helers' .... en goede therapeute om je weer o weg naar en in de 'berbindingen' te kunnen krijgen. Ik hoop dat je weer/meer geheeld bent en er grenzen zijn aan je openheid zonder dat je ook de verbindingen kwijt bent die we als mens ook graag wensen en als sociale wezens nodig hebben. Hoewel liefde iets totaal anders is als afhankelijkheid. Geniet van je hond(en) ..... zij bedonderen je niet houden onvoorwaardelijk van je . Jammer dat je de verkeerde (steeds) trof , hoewel het ook je nood aangaf. Je bent een kanjer het op tijd te hebben gezien en ingezien. Je verdient meer !
11-10-2017 14:39
11-10-2017 14:39 • 1 reactie • Reageer
Hetty
Gelukkig is het allemaal goed gekomen, en nu bijna 10 jaar later woon ik samen met een schat van een man. Hij deelt mijn liefde voor honden, het is ook te danken aan de honden dat we met elkaar in gesprek raakten. En uit een vriendschap is meer gegroeid. Hij steunt me zoveel hij kan, en leert me ook beter omgaan met mijn gevoeligheid en heeft me geleerd meer op mezelf te vertrouwen, en vooral mezelf meer te waarderen.
11-10-2017 14:45
11-10-2017 14:45 • 1 reactie • Reageer
Betina
je was tijdelijk ontspoord, voor sommige in een verdrietige tijd, een normale reactie ........... en net wat je zegt, ik had mijn werk en Micky!! En de zorgen om jou ........... maar dat wilde jij even niet zien, ;-). Ook begrijpelijk ............... gelukkig zijn we uit die tijd gekomen en haalde jij jou reddende Witte Lieverd binnen en had ik mijn Micky en toen ook mijn kleine meisje Myla als afleiding en daardoor kwam jij ook weer vaker en ging 't met allemaal steeds beter weer ....
11-10-2017 14:06
11-10-2017 14:06 • 1 reactie • Reageer
Hetty
Ik was idd tijdelijk ontspoord, maar gelukkig ben ik niet helemaal weg gezakt tot het bittere einde, maar greep ik de liefde voor dieren aan om er weer bovenop te komen. En ondanks dat ik het toen niet altijd wilde zien, ik wist diep van binnen wel dat ik jou ook nog altijd had. En die band zal altijd blijven bestaan. No matter what!
11-10-2017 14:43
11-10-2017 14:43 • 1 reactie • Reageer
notifications_noneadd
16-10-2018 15:57
1 volger , 2 antwoorden
2 antwoorden
notifications_noneadd
22-10-2018 18:47
1 volger , 1 antwoord
notifications_noneadd
03-05-2017 16:35
1 volger , 1 antwoord