De transformatie van een hippiebus - Deel 1

De transformatie van een hippiebus - Deel 1


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Vrijdag 24 februari, 8 uur.

 

Met vermoeide ogen staarde ik vanuit mijn warme bed naar het plafond. De eerste gedachte die door mijn hoofd flitst is ‘eindelijk, drie dagen rust.’ De voorbije acht weken waren vreselijk zwaar geweest en ook vandaag zou ik nog even op mijn tanden moeten bijten. Maar vandaag… vandaag was dat niet voor mijn job. Vandaag zou ik hard werken aan iets waar ik mijn hele hart en ziel aan wijdde.

Mijn Volkswagen T3 bus. Mijn Manfred.

 Ik stond op en kleedde me aan. Een tshirt met lange mouwen, een trui, nog een trui… een warme jas, een sjaal en een werkbroek. Men had kou en regen voorspelt op de radio, dus daar wou ik me op voorbereiden. Ik moest immers de hele dag buiten werken. Ik ging naar beneden en maakte enkele boterhammen klaar die ik zou meenemen voor die middag. De nummerplaten griste ik van tafel en ik wandelde gauw naar Manfred toe. Die stond nog vrolijk te blinken op de oprit… dat zou ’s avonds wel wat anders worden.

 

De nummerplaten erop, de verzekeringspapieren mee en hup! Op naar de loods waar ik mag gaan schuren aan m’n lieftallige bus. Het was een beetje onwennig om voor het eerst in lange tijd terug alleen met mijn eigen VW busje op de baan te zijn, maar vrolijker dan dat heb ik me zelden gevoeld.


Eenmaal ter plaatse begon ik meteen met schuren. De nieuwe schuurmachine deed goed z’n best en al gauw was de linkerkant mat. Best wel een grappig zicht zo, een roze bus in plaats van dat mooie bordeau. Hij leek wel een varkentje! Eigenlijk best wel leuk om te doen, gauw verder doen met de kofferklep! Ook die was in een mum van tijd mooi mat geschuurd. Hmm… tjah van de andere kant zag ik niet veel want daar kwam geen licht. Dan maar even de bus om draaien… en daar ging het mis.

 

Hoewel ik weet dat T3 busjes zich niet graag op nat gras begeven heb ik dat toch geprobeerd, met alle gevolgen van dien. Ik zat lekker vast, in het open veld… Ik had geen andere keuze dan daar verder schuren tot ik los getrokken werd 's avonds.

Tot mijn verbazing bleef het die dag maar bij één regenbui. Op het weerbericht had men namelijk een vréselijke dag voorspelt. Ik en Manfred hebben lekker in het zonnetje gestaan en tijdens die ene bui had ik gewoon een dakje gemaakt van plastic. Ging perfect zo.

Tegen een uur of 5 was het dan zover. De vriend van wie we de schuur geleend hadden kwam aangelopen en grijnsde even. Ja hoor, ook hij had op diezelfde plaats vast gezeten met zijn busje, 2 jaar voordien. Hij nam zijn oldtimer tractor van stal en binnen een mum van tijd was mijn varkentje los getrokken. Manfred was klaar en we konden terug naar huis rijden.

Thuis aangekomen hadden we alles al voorzien om Manfred op de trailer te laden. Na zo'n hele dag schuren wil je graag in de zetel ploffen en niet meer bewegen. Elke vezel in mijn lijf schreeuwde om rust.

Helaas, oldtimers hebben daar zo hun eigen idee over. Soms lijken het wel oude, zeurderige oude mensjes, die me doen denken aan de dubieuze serie ' Benidorm Bastards'. De verwijzing heb ik trouwens in mijn hoofd sinds die kameraad van de schuur me daarop wees.

"Sta je er soms wel eens bij stil hoe vaak ze ons voor de gek houden en uitdagen die oudjes?" zei hij amper 2 dagen voor het schuren. Ja hoor, hier heb je het bewijs!

Ondanks het feit dat ik enorm hunkerde naar een rustige avond, deed ik dapper voort aan de roestplekjes die her en der nog tevoorschijn kwamen, inclusief een grote plek die geplamuurd was. Oef... 20u. We zijn klaar, laten we Manfred nu maar gauw  op die remork zetten, dan kunnen we morgen om 6u meteen door rijden.

Maar helaas. Anything that can go wrong, will go wrong. Alsof we nog niet moe genoeg waren besloot ook de trailer even moeilijk te doen. De rem van 1 van de wielen was namelijk vast geroest! U-huh! Vast GEROEST, het kan dus echt wel. Even hadden we bijna een paniek aanval dat we nooit met Manfred naar Nederland zouden geraken, maar mijn vriend liet zich niet kennen. De hele set gereerdschap erbij gehaald, en na wat wringen kregen we beweging in de rem. Yes! Het geluk stond weer aan onze kant...

Tegen 21U30 was alles goed en wel geladen en konden we snel nog wat eten voor we in ons bed kropen. De dag erna was het namelijk om 5u opstaan en 235km rijden tot in Haarlem…

 

Het was tijd voor Graffiti….

 

Binnenkort het vervolg met de kleurtjes!

Veel liefs,
HippieFox



Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (8 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Super gaaf en een mooie verhaal ook! :-D
| 21:52 |
Wat een enorme hoeveelheid werk is dat geweest
| 08:14 |
Ik kijk van achter naar voor, maar wat een werk is dat geweest!!!!!
| 16:39 |
Mooi verslag benieuwd naar de rest.
| 19:27 |
Een heel mooi relaas van de werken, HippieFox :-)
| 16:56 |
Wat een werk. Goed hoor dat je je hier zo mee bezig kan houden. Ik ben niet creatief dus het zou mijn hobby niet zijn. Ieder zijn ding he haha.
| 16:08 |
Dat was dus een hele lange dag werken :-) Maar het eindresultaat mag er zijn!
| 15:31 |
Leuk geschreven verslag!
| 14:22 |

Persoonlijk kanaal
Arbowetten bestonden toen nog niet
Gezondheid & Geest
mentale fysiotherapie
mentale fysiotherapie
Muziek, Kunst & Cultuur
Portret tekenen
private lease goedkoop
private lease goedkoop
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen