Zora Mythe - Deel 6


                                                        Hoofdstuk 2 - Jenna

Enkele weken gingen voorbij en hier en daar kwamen enkele dappere grassprietjes tevoorschijn vanonder de sneeuwlaag. Het was Senri, de maand van het leven, want 'Senri' betekende 'leven' in de Faylirah-taal. De zon rees steeds vaker boven de heuveltoppen 's morgens en de dagen werden warmer. Lena vroeg elke dag wanneer ze buiten mocht, tot Mishko er uiteindelijk gek van werd.

"Ok, ok." bromde de draak uiteindelijk op een zonnige ochtend. Lena lachte, want ze wist dat haar eindeloze gezeur zijn vruchten afgeworpen had.  Eindelijk mocht ze weg uit de hut! Mishko was heel erg beschermend geweest over de Zora welp en liet haar daarom niet veel buiten. Nu de winter echter definitief voorbij was kon hij niet anders dan haar de wereld laten ontdekken.

"Gaan we naar Jenna dan?" piepte Lena enthousiast. 

"Ja. Vandaag gaan we jouw vriendin terug opzoeken."

Lena was ondertussen vier maand en ze transformeerde stilaan in een stevige Zora. Haar bewegingen waren nog steeds klunzig en haar poten veel te lomp, maar daar zou binnen enkele maanden verandering in komen. Het tweetal vloog naar de roedel verderop in de vallei. Lena sprong steeds op en neer op Mishko's rug, vol enthousiasme. Hoewel ze nog maar een paar uur samen gevlogen hadden, wist ze al zeer goed de draak zich bewoog.

Haar lichaam leunde automatisch mee met dat van Mishko. Er zouden echter nog vele uren van oefenen nodig zijn als ze niet meer zou willen vallen. Gelukkig wist Mishko haar steeds op tijd te vangen wanneer ze van zijn rug gleed, maar het boezemde de jonge Zora verder geen angst in. Mishko vond het maar gevaarlijk en wou eigenlijk liever een aangepast zadel laten maken voor zijn kleine pup.

In de verte doemden de grote Crio bomen op waarin Jenna's roedel huisde. Nog voor Mishko's poten de grond raakten gleed Lena al langs zijn staart omlaag. Ze spurtte zich de ziel uit haar lijf, naar de rand van het bos. Daar kwam Jenna al tevoorschijn van achter enkele lage struiken, met Azara aan haar zijde. Van zodra ze haar vriendin herkende liep ze haar tegemoed.

Ze botsten halverwege tegen elkaar aan en ploften neer tussen de smeltende sneeuwresten. Ze waren zo vrolijk met elkaars weerzien dat het een tijdje duurde voor ze beseften dat iedereen hen gadesloeg vanaf de bosrand. Giechelend draafden ze naar de roedel en Mishko die hen ondertussen al was voorbij gewandeld.  De welpen kregen de toestemming om vrij in het bos rond te lopen. Mishko nam van de tijd gebruik om allerhande vragen te stellen. De opvoeding van een Zora beviel hem wel, maar er was veel dat hij nog niet wist. Lena vond het prima zolang ze maar met Jenna kon bezig zijn.

Jenna nam haar mee naar een plek die ze had gevonden. Onderweg kwamen ze langs een klein riviertje dat van de bergwand verderop naar beneden stroomde, richting de vallei.

Plots viel Lena’s oog op enkele lichtpuntjes in het water. Ze ging aan de rand zitten om ze van dichterbij gade te slaan. Net wanneer ze haar poot wou uitsteken naar één van de lichtjes hield Jenna haar tegen. 

“Niet doen!” riep ze. 

Lena keek haar niet begrijpend aan, wat was er nu gevaarlijk aan een klein bolletje licht?

Jenna kwam naast haar staan en keek argwanend naar de fonkelende lichtjes. 

“ Ik heb zelf ondervonden dat ze niet zo onschuldig zijn als ze lijken. Enkele weken geleden begon de rivier te ontdooien en zag ik ze voor het eerst. Azara waarschuwde me te laat en voor ik het wist had ik me verbrand.”

“Wat zijn het dan?” vroeg Lena.

“Inak, een soort vis. Wanneer ze volwassen zijn vormen ze geen gevaar meer, maar zo jong, als een bolletje licht, geven ze heel veel warmte af. Azara zegt dat ze de onderwaterwereld verlichten wanneer ze ouder zijn. De rivier brengt hen naar de zee.”

“Hmm..” Lena keek bedenkelijk naar de lichtpuntjes en stelde zich terug recht. “Een onderwaterwereld zeg je..?” en ze keek Jenna aan.

Die knikte glimlachend. Het was alsof ze de avontuurlijke nieuwsgierigheid van Lena kon voelen.

“Ik ben ook benieuwd om het ooit te zien.” Zei Jenna.

“Dat is echter voor later, nu wil ik je iets anders tonen!”

Ze beet Lena speels in haar oor en zette het op een lopen. Lena twijfelde geen seconde en achtervolgde haar met een uitdagend gegrom. De twee waren aan elkaar gewaagd, want beide liepen even snel. De grond zoefde moeiteloos onder hen voorbij, alsof ze konden vliegen. Sierlijk sprongen ze over de takken en stenen in het bos. Plots hield Jenna halt voor een rij hoge, rode struiken. Lena moest hard afremmen om niet tegen haar op te knallen.

“Hier is het,” fluisterde Jenna geheimzinnig en ze verdween onder één van de struiken. Lena volgde haar op de voet. Eenmaal aan de andere kant kon ze haar ogen niet geloven.

Warme zonnestralen vielen door een gat in het dichte bladerdek van de bomen boven hen. Een strook gras strekte zich links en rechts voor hen uit. Het was een goeie 10 meter breed, met achter hen de rij dichte struiken en aan de overkant een steile bergwand. Her en der kwam water van de berg af gesijpeld, wat voor enkele kleine watervalletjes zorgde. 

Lena genoot van de warmte en het groen waar ze zo lang naar had verlangd. Ze tuurde naar beide kanten, maar zag geen einde aan de lange grasstrook. Toen ze Jenna daarop wees knikte die bevestigend.

“Klopt,” zei Jenna “ ik heb het al een paar keer afgelopen aan beide kanten, maar ik heb het einde nog niet gezien. Daarom wou ik je meenemen naar hier, om te vragen of je samen met mij wil lopen. Wie weet vinden we het dan.”

Lena twijfelde geen moment over het voorstel en ze vertrokken naar rechts, over het zachte gras. Het hele eind verwarmde de zon hun rug en hoewel ze snel liepen, geraakte geen van beide buiten adem. Mishko had hier reeds over verteld. Zora’s hadden twee gaven die ze perfect combineerden, namelijk snelheid en uithouding. Een uur lopen aan topsnelheid putte hen amper uit. Jenna had dit duidelijk al doende ondervonden. Voor haar was dit een dagelijkse gewoonte geworden, maar Lena had zich nog nooit zo vrij gevoeld. De twee maanden die ze bij Mishko had doorgebracht waren vooral boven in de boom geweest. Hier was ze echter wie ze wou zijn. Ze voelde elke spier die zich spande in haar kleine lijfje, de frisse lucht die haar longen vulde. Na een tweetal uur lopen besloten ze met tegenzin terug te keren naar Mishko en de roedel. Ze hadden namelijk toegestemd om voor het donker terug te zijn.

Lena beloofde Jenna om de volgende keer verder te lopen met haar. Het deed haar pijn om haar vriendin opnieuw te moeten achterlaten, maar Lena kon nog steeds niet voor zichzelf zorgen en de Zora’s konden haar helaas niet opvangen. Ze kon nu enkel maar uitzien naar het moment waarop ze oud genoeg zou zijn om zelf van de boom naar de roedel te komen.

Dag lieverds allemaal! Zoals beloofd een wekelijkse update voor Zora Mythe, ditmaal heb ik wegens tijd- en slaaptekort helaas maar 1 (heel vlugge) schets kunnen tekenen om bij te voegen bij dit stuk. December is erg druk met de aankomende kerstmeeting en de feestdagen in het vooruitzicht. Hier komt verbetering in van zodra 2017 voor de deur staat en dan is alles ook weer in kleur! Vanavond doe ik ook nog de wekelijkse Yoors review!

 

Veel liefs,

HippieFox

Wist je dat ik dankzij het schrijven op Yoors geld verdien? Schrijf jij ook graag of wil je ook af en toe een foto posten en daarvoor betaald krijgen? Je kan je gratis aanmelden door hier rechts boven het verhaal op de 'Aanmeld' knop te drukken. Je krijgt meteen 100 YP bij het aanmelden :)