×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Zora Mythe - Deel 7

Zora Mythe - Deel 7



Het voorjaar ging snel voorbij en voor Lena het wist was de zomer daar. Alles leefde, het was warm en de zon scheen elke dag tot in de late uren. Een tweede planeet verscheen tijdens de zomernachten aan de hemel; Arath. Die zorgde voor meer licht, aangezien die meer zonlicht weerkaatste dan de andere maan Eyath. Arath was kleiner en had een felle blauwe kleur, terwijl Eyath slechts een donkere paarse gloed uitstraalde.

Lena kon hele nachten opblijven om te staren naar de 2 planeten die elkaar langzaam kruisten tijdens de zomer. Soms fantaseerde ze over de andere werelden die zich daar bevonden. De vallende sterren die af en toe voorbij kwamen, deden haar denken aan haar ouders, broer en zus die gestorven waren. Het leek soms wel alsof ze voorbij zoefden om haar goeienacht te wensen. Wanneer ze er 4 geteld had ging ze zonder problemen slapen, maar anders bleef ze de hele nacht op. Mishko begreep niet waar de jonge Zora de energie vandaan haalde om zo weinig te rusten.

Af en toe sliep ze 12 uur per nacht, terwijl ze op andere momenten geen 10 uur slaap nam voor 3 dagen. Af en toe, wanneer hij merkte dat ze tegen de vroege ochtend nog niet terug bij hem in de hut lag, kwam hij bij haar zitten, buiten op de brede takken van de Crio boom. Dan vroeg hij haar hoeveel vallende sterren ze reeds geteld had. Hij merkte dat hij de leegte in haar hart voor haar verloren familie niet kon vullen, maar toch was ze erg aanhankelijk geworden naar hem toe. Hij was dan ook alles wat ze nog had. Hem en haar vriendin Jenna, die op een halfuur vliegen woonde.



Lena kwam haar belofte aan Jenna ook na en elke week wanneer ze elkaar zagen gingen ze lopen over de uitgestrekte grasstrook tussen de voet van de berg en het woud. Omdat de dagen tijdens de zomer langer werden, slaagden ze erin om elke week een stukje verder te geraken. Het einde van hun geheime plek bleef echter onvindbaar, maar ze gaven de moed niet op. Ze waren ervan overtuigd dat alles een einde had, en dus ook die grasstrook. Vroeg of laat zouden ze die vinden.

Het deed goed om de ziel uit hun lijf te lopen, want daar waren Zora’s net zo goed in. Jenna had door oefening echter meer spierkracht en uithouding dan Lena die niet zo vaak kon mee rennen. Zij leerde eerder vliegen met Mishko en daardoor kon ze haar behendigheid verder perfectioneren. Ze sprong met zo’n lenigheid van tak naar tak in de Crio bomen, de andere Zora’s konden er alleen maar van dromen.

Het was echter niet allemaal zo leuk. De andere jonge Zora’s keken naar Lena alsof ze een vreemde was. Niet eens iemand van hun soort. Ze behandelden haar als een buitenbeentje en meer dan eens kreeg ze een snauw of een hap van één van de andere jongere dieren. Het was duidelijk dat ze niets met een Zora te maken wilden hebben die was opgevoed door een draak. Jenna verdedigde haar vriendin en bleef trouw aan haar zijde staan. Huilen deed Lena echter niet, daarvoor vond ze haar tranen te dierbaar. Toch brak er iets in haar telkens ze door de anderen werd weggejaagd. Ze was toch net zoals hen? 

Naarmate de maanden voorbij streken raakte ze gewend aan haar isolatie van de andere Zora’s en ze nam er vrede mee dat ze apart was. Volgens de Paran draak die over haar waakte was ze daarom zeker niet minder waard dan de anderen, integendeel. Ze was speciaal en dat geloofde Lena ook echt, al was het met enige twijfel in haar hart en dwaalden haar gedachten vaak af naar een eigen Zora roedel. Wat zou dat af en toe toch fijn zijn…



Quno, de negende maand van het jaar kwam sneller dan de 2 jonge Zora’s zelf wilden, maar er viel weinig te doen aan de verandering van het jaargetij. Stilaan werden de dagen terug korter en kouder. Lena had nog nooit zoveel regen gezien in haar leven, de planten en bloemen leken eindelijk met volle teugen te genieten na de dorre maanden. De geuren die vrij kwamen bij iedere regenbui waren zalig. Soms liep ze van de hut naar beneden langs de draaiende trap van schors, gewoon om in het grasveld te genieten van de regendruppels die op haar snoet vielen. Ze deed haar ogen dicht om alle prikkels nog beter te kunnen opvangen. De Sinoka die zijn gangen groef onder haar poten, de vogels die zich naar een droge plek in het bos haastten, zelfs de geur van de regen die langs haar neusvleugels naar binnen drong. Het waren allemaal prikkels die haar hartslag deden vertragen en haar helemaal rustig maakten.

Mishko hield haar niet langer binnen, hij wist dat het geen nut had, hoe graag hij haar ook wou beschermen. Zora’s waren niet gemaakt om binnen te blijven, maar om te verkennen. Hij besloot daarom om  haar de kunst van het vliegen aan te leren. Elke dag waren de twee buiten. De Camuru hadden eindelijk een speciaal zadel ontworpen voor Mishko zodat Lena een betere grip had tijdens de vlucht. Het was een soort leder, gemaakt van een draak die zijn oude huid had afgeworpen om te vervellen. Haar poten pasten perfect in de lusjes die uit het zadel omhoog kwamen. Hierdoor slipte ze niet meer weg bij een scherpe bocht. Ook wanneer de regen met bakken uit de lucht viel, vlogen de twee uit. Mishko wou dat Lena in elke omstandigheid kon vliegen met hem. Dat resulteerde vaak in een natte vacht en een bevroren, norse Zora. Mishko kon Lena niet meer missen, hoe ouder ze werd hoe meer ze een karakter van haar eigen kreeg. Ze was rechtuit en streng voor zichzelf, maar naar anderen toe was ze de zachtheid zelve. Ondanks alles wat ze had meegemaakt en dat de anderen uit de roedel haar verstootten, bleef ze vrolijk. Ze genoot van alle kleine dingen om haar heen. Hij was blij dat ze in zijn leven gekomen was.


Wist je dat ik dankzij het schrijven op Yoors geld verdien? Schrijf jij ook graag of wil je ook af en toe een foto posten en daarvoor betaald krijgen? Je kan je gratis aanmelden door hier rechts boven het verhaal op de 'Aanmeld' knop te drukken. Je krijgt meteen 100 YP bij het aanmelden :)




Jenn
Weer een heel mooi verhaal. De tekening waar Lena achterom kijkt naar de andere Zora's vind ik erg aangrijpend.
20-02-2017 01:43
20-02-2017 01:43
Rudi
Mooi nieuw deel van Zora-Mythe, HippieFox. Weer heel interessant verteld. Benieuwd hoe het verder verloopt. :-)
19-12-2016 20:00
19-12-2016 20:00
lekkerereceptenvoor2
Oh wat een betoverend verhaal weer. Mooi ook dat er voor het zadel geen dier hoefde te sterven.
19-12-2016 17:52
19-12-2016 17:52 • 1 reactie
HippieFox
Jup inderdaad, dat is bewust gekozen :)
19-12-2016 17:56
19-12-2016 17:56 • 1 reactie