In Levensgevaar!


Toen ik 50 werd kreeg ik van Chiel een hondje. Daar hadden wij het samen over gehad. Hij of zij gaat met ons mee op vakantie. Als Chiel thuis is, laat hij hem uit, is Chiel er niet, doe ik het. Chiel gaat met de hond op training. Dat was mijn cadeautje, een Amerikaans Akita pup van 5 weken. Hij was al op gewicht dus hij mocht met ons mee. Zijn moeder was een witte Japanse Akita en zijn vader precies zoals Tjin eruit ziet. De naam hebben wij verzonnen, omdat zijn moeder een Japanse was en zijn vader een stoere Amerikaan, besloten wij dat we zijn naam stoer moesten laten klinken. Niet Chin, maar Tjin! Voor degene die niet weten wat voor soort een akita is, misschien zegt de film Hachi je iets met Richard Gere, de hond die elke dag op het station op zijn baas wacht. En het is een waar gebeurd verhaal. Gemiddeld worden akita`s 9 jaar. Tjin word in augustus 11, dus wij hebben al een cadeautje. Dat wil niet zeggen dat we hem kwijt willen, integendeel. Enkele weken geleden had Tjin ineens een enorme bult op zijn rechtervoorpoot. Dus naar de dierenarts, die kon zo gauw niet vinden, wat dat kon zijn, dus een echo, ook niets, foto`s, niets, bloed prikken, daar duidde iets op ene ontsteking. Dus antibiotica. Maar Tjin werd steeds zieker, nog maar een keer Antibiotica, een Prednison injectie. We hebben er 3x voor gestaan, nu is het klaar, en dan knapte Tjin zowaar weer op. Verder was hij goed gezond, had een goede conditie, goede lever, hart en longen. Maar waar kwam die ontsteking vandaan. Toen klapte de ontsteking open, een enorme snertzooi kwam eruit. Nu moesten wij de wond 2x per dag spoelen en zalven, en Antibiotica en prednison. Tjin was erg moe. De wond moest eerst schoon en kon dan pas dicht, dus we bleven spoelen. de wond werd gelukkig wel kleiner, maar was nog niet schoon. We moesten nu gaan spoelen met medische Dettol en zalven en elke week de dierenarts bezoeken, die dan weer zeiden, nog steeds in Levensgevaar, maar het ziet er wel weer beter uit. Dus dat bezorgde ons weer hoop. Elke week naar de arts om alles te laten bekijken, we hoefden geen consulten meer te betalen, we waren daar zo vaak. Toen ging de wond dicht en konden wij niet meer spoelen, zou hij goed schoon geweest zijn? Dus we moesten de Antibiotica afmaken en Tjin kreeg geen prednison injectie meer. Hij moet het nu weer zelf doen. En dat gaat goed, Gelukkig, daar zijn we zo blij mee. Hij is weer tierig en blij, natuurlijk slaapt hij veel, het is tenslotte een oude man. Maar we raken hem een keer kwijt, maar voorlopig zit hij nog lekker bij ons in de huiskamer.